รอยยิ้มบนใบหน้าหลีหวงหยุดค้าง
เขาสัมผัสได้อย่างแม่นยำว่า สัญญาณวิญญาณที่อ่อนลั่นเกือบพังทลายของหลูหลินได้ดับสูญหายไปแล้ว
แม้ดวงใจแห่งวิถีของอีกฝ่ายยังมั่นคงกระจ่างใสยิ่งกว่าก่อน
ยุทธการปั่นป่วนจิตใจของเขา ไม่เพียงไม่โค่นอีกฝ่ายลง กลับทำให้อีกฝ่าย...แตกแล้วตั้งใหม่งันเหรอ!
เป็นไปไม่ได้!
"เจ้าคิดติงต๊องขึ้นมาแล้วสินะ" หลีหวงเบิกตาแคบลง
"ดีนัก รายะที่เจ้าได้ 'ตัวตน' ของเจ้าคืนมาแล้ว ก็ถึงเวลาที่เจ้าต้องเลือกเส้นทางแล้ว"
"จะบูชายัญมดตัวน้อยนับล้านตน เพื่อกลายเป็น 'สายเลือดเดียวกัน' กับเจิ้น ก้าวขึ้นสู่หนทางแห่งอมตะ?"
"หรือจะ...บูชายัญตัวเจ้าเอง เพื่อรักษา 'ความเป็นมนุษย์' อันน่าสมเพชของเจ้าไว้ แล้วอยู่อย่างวีรบุรุษที่ไร้ความหมาย"
หลีหวงยังคงพยายามลากหลูหลินกลับเข้าสู่รางที่วางไว้
เพราะไม่ว่าจะเลือกทางไหน ผู้ชนะสุดท้ายก็คือเขาเสมอ
"ไม่เอาทั้งสองทาง" หลูหลินส่ายหน้า
"หลีหวง สองทางเลือกที่เจ้าให้มา ดูภายนอกต่างกันราวฟ้ากับเหว แท้จริงแล้ว ทั้งคู่คือการเดินซ้ำหนทางที่เจ้าเคยเดินเมื่อครั้งนั้น"
"ทางหนึ่ง คือการทอดทิ้งความเป็นมนุษย์อย่างสิ้นเชิง ดิ่งลงสู่ห้วงเหว"
"อีกทางหนึ่ง คือการแบกความเป็นมนุษย์ไว้ แล้วจ้องมองโศกนาฏกรรมซ้ำแล้วซ้ำเล่าตลอดวัฏสงสัยไม่รู้จบ สุดท้ายในห้วงสิ้นหวัง ก็ยังต้องกลับไปสู่ทางแรกอยู่ดี"
"เจ้าคิดว่านี่คือทางเลือก แต่แท้จริง นี่คือทางตายทั้งรู"
สายตาหลูหลินพ้นหลีหวงไป มองดูอดีตของหลีหวงที่ประกอบขึ้นจากเศษเสี้ยวความทรงจำนับไม่ถ้วน
"ข้า จะเดินทางที่สาม"
"ทางที่สามงัน?" หลีหวงได้ยินดังนั้นใบหน้าก็มืดมัวลง