ช่วงเวลาเดียวกัน ณ มณฑลตะวันตกเฉียงเหนือ ค่ายทหารใหม่
ราตรีมืดสลัว ดวงดาวระยิบระยับ
หลูหลินยืนโดดเดี่ยวอยู่นอกเรือนพักทหาร สายตามองไปยังทิศเมืองหลินอาน แววตากลบส่อไร้ร่องรอยแห่งความหลังอันยาวนาน
“พ่อ แม่ และเสี่ยวสือโถว...”
ขณะนั้นเอง หลี่หู่รีบรุดเดินมาด้วยฝีเท้ารี่
“นายท่าน กองลาดตระเสบียงเจี๋ยกราบทูลว่า มีผู้ไม่หวังดีปรากฏตัวรอบนอกเมือง กำลังเคลื่อนเข้ามายังค่ายทางนี้”
“คาดว่า...มาเพื่อนายท่านโดยเฉพาะ”
หลูหลินเก็บสายตาคืน เฝือกริมฝีปากอย่างเยือกเย็น
“มาแล้วสินะ”
“เร็วกว่าที่ข้าคาดไว้อยู่บ้าง”
หลี่หู่อึ้งงัน ใบหน้าเต็มไปด้วยความงุนงง
“นายท่าน ท่านรู้มาก่อนแล้วหรือว่าจะมีผู้ใดมา?”
หลูหลินหันกาย มิได้ตอบปฏิเสธตรง ๆ ก้าวเท้าเดินเข้าไปในเรือนพักทหาร
หลี่หู่เดินตามติดรั้ง มองดูด้านข้างแก้มของหลูหลิน แม้จะรู้ว่านายท่านย่อมมีแผนการอยู่แล้ว แต่ใจก็ยังหวั่นวิตกอยู่ไม่น้อย
“แต่นายท่าน ศัตรูยังไม่อาจระบุตัวตนได้ หากเป็นพวกถึงขั้นเป็น...”
แม้กองทัพใหม่จะเริ่มมีสมรภูมิฝีมือเป็นที่น่าพอใจแล้ว แต่หากเผชิญหน้ากับบุรุษชั้นแนวหน้าแห่งสายนักปราชญ์ก็ยังเป็นรองอยู่มาก
หลูหลินได้ยินดังนั้น จึงยกมือขึ้นขัดจังหวะ
“วางใจเถิด ข้าจัดการไว้ทุกอย่างแล้ว”
“ลงมือตามแผน ให้คนกองลาดตระเสบียงเจี๋ยซุ่มซ่อนรอบเรือนพักทหาร ห้ามออกมาเด็ดขาด”
“ราตรีนี้ ข้าจะรอเขาอยู่ ณ ที่แห่งนี้”
หลี่หู่พยักหน้าหนักหน่วง รับอาญาสิทธิ์แล้วรีบรุดจากไป
ภายในเรือนพักทหาร หลูหลินนั่งลงใหม่
ในโลกความคิด กระดานทรายจิ่วซานเหอกำลังหมุนเวียนเงียบ ๆ