“ไม่!”
หลูหลินส่งเสียงโวยวายดังลั่น ต้องตาปริบประมาทเห็นร่างของหวงกวนถูกรอยสาปกลืนกิน แห้งผากและเหี่ยวแห้งลงด้วยความเร็วที่ตาเห็นได้ชัด
เสียงร้องทุกข์ทรมานราวกับเผาใจก็ค่อย ๆ เบาลง
ท่ามกลางความเงียบอันลึกลับพิศวง หวงกวนก็มิได้อ้าปากไหวอีกต่อไป
ไม่ขัดขืน ไม่ส่งเสียงร้อง
พยายามเอี้ยวคอกลับมา ดวงตาทั้งสองเหลือแต่เบ้าเลือดสองช่อง จ้องมองหลูหลินที่อยู่ห่างแค่เอื้อม
บนใบหน้า รอยสาปที่บิดเป็นเกลียวเรียงเป็นโค้งบิดเบี้ยวอย่างอาถรรพ์
หลูหลินเข้าใจแล้ว นั่นคือการปลดปล่อยครั้งสุดท้ายของหวงกวน
“จั่วจือ...”
“ได้...ได้พบเจ้าอีกครั้ง...ข้าน้อยมีความยินดีเหลือคณา...”
ทันทีที่เสียงพูดจบลง
เปรี้ยง
เสียงเบา ๆ ดังขึ้น
ร่างทั้งร่างของหวงกวน ดุจถูกลมพัดสลาย แหลกละลายหายไปพร้อมกัน
เนื้อเลือด กระดูก วิญญาณ...ทุกสิ่งทุกอย่าง ภายใต้อานุภาพของรอยสาปสีแดงเข้มนั้น กลายเป็นแอ่งน้ำเลือด
มือที่หลูหลินเอื้อมออกไป แข็งค้างอยู่กลางอากาศ
ตก...ตก
ติ๊กตัก
น้ำเลือดหยดลงบนแผ่นหิน เป็นจังหวะขาด ๆ เกิน ๆ
หลูหลินมองมือที่เต็มไปด้วยเลือดโดยเปล่าประชา มองจี้หยกอักษร “หวง” ที่นอนอยู่ท่ามกลางน้ำเลือด
ในหัวว่างเปล่าโดยสิ้นเชิง
ภายในถ้ำเงียบงันราวกับสุสาน
หลูหลินคุกเข่าลงกับพื้น มือที่เอื้อมไว้ยังค้างอยู่กลางอากาศ
ภาชนะที่สมบูรณ์แบบ...
ด่านเยี่ยนเหมินกวน...
พระตำหนักฉางเชิงตั้งแต่แรกก็มิได้หมายปองพิธีบูชาด้วยเลือดที่ซูโจว หากแต่มุ่งหมายที่ตัวเขาเอง!
องครักษ์เงาที่เฝ้าอยู่ปากถ้ำ สัมผัสได้ถึงพลังภายในถ้ำ ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ท้ายที่สุดก็มิได้ก้าวเข้ามา
ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าใด หลูหลินจึงค่อย ๆ ชักมือคืน
โค้งตัวลง เก็บจี้หยกจากแอ่งน้ำเลือด ใช้แขนเสื้อเช็ดจนสะอาดเอี่ยมอ่อง แล้วหยิบจับอย่างจริงจัง สอดรัดไว้กับอก