มนุษย์ไม่ได้เป็นผู้ครองเพียงหนึ่งของดาวแม่แห่งวิถีบู๊อีกต่อไป
ผู้บำเพ็ญบู๊ชั้นสูงกำลังรุดมาจากสำนักใหญ่เพื่อช่วยเหลือ แต่น้ำไกลก็ช่วยคนกำลังกระหายไม่ได้
สามัญชนชั้นต่ำที่ตกค้างอยู่ในเมืองทำได้เพียงคร่ำครวญอย่างสิ้นหวังท่ามกลางซากปรักหักพัง คอยสักแต่ว่าความตายจะมาเยือน
ชายขอบเขตเมืองชั้นนอก
ท่ามกลางซากตึกที่อยู่อาศัยพังยับเยิน
กรงเล็บยักษ์ของหมีน้ำแข็งยักษ์เพิ่งกวาดผ่านบริเวณนี้ ทุบอาคารทั้งแถบให้แหลกเป็นผงธุลี
ใต้กองซากนั้น มีร่างผอมบางคนหนึ่งถูกกดทับอยู่
เป็นเด็กหนุ่มอายุเพียง 15-16 ปี
เขาชื่อเฉิน
คนที่ไร้พรสวรรค์ทางวิถีบู๊ แม้แต่เคล็ดหลอมกายขั้นพื้นฐานที่สุดก็ยังไม่อาจเข้าประตูได้
ในโลกที่วิชาบู๊รุ่งเรืองเช่นนี้ ไร้พรสวรรค์ก็เหลือเพียงหนทางเดียว คือมีชีวิตอยู่อย่างเบื้องล่างที่สุด ทำงานหนักที่สุด เปื้อนที่สุด แลกกับสิทธิที่จะประทังชีวิตเอาวันต่อวัน
บัดนี้ เฉินถูกกดทับใต้ซากปรักหักพังอย่างตายยาก
ขาซ้ายบิดเบี้ยว กระดูกซี่โครงหักสามซี่ ทุกลมหายใจต่างพาไปด้วยปวดแทบขาดใจ
เหนือศีรษะ เสียงฝีเท้าของหมีน้ำแข็งยักษ์ดังราวคำสาปเร่งความตาย เงามหึมาของมันบังดวงอาทิตย์ ปกคลุมบริเวณที่หลินยวนอยู่ทั้งหมด
หยดน้ำลายคาวเหม็นหยดลงจากปากของหมียักษ์ กระทบแผ่นหินข้างตัวเฉิน แผ่นหินแกร่งแทบพลันเปล่งควันขึ้นทันที
ตายแน่
ในระยะนี้ ต่อให้หมียักษ์แค่ขยับอุ้งเล็บเพียงนิด เฉินก็จะกลายเป็นก้อนเนื้อบด
เฉินจ้องมองสัตว์ร้ายมหึมาเบื้องบนผ่านช่องว่างของซากปรักอย่างไม่กระพริบตา
ทำไมกัน?
ทำไมเขาถึงเกิดมาเป็นเดนตาย?
ทำไมพวกผู้บำเพ็ญบู๊ชั้นสูงจึงได้อยู่เบื้องบนอย่างหยิ่งผยอง ส่วนพวกเขาเหล่าสามัญชนชั้นต่ำกลับต้องถูกเหยียบตายเหมือนมดตาย?
ถ้าฉันมีพลัง....
ถ้าฉันฆ่าสัตว์ร้ายพวกนี้ให้สิ้นซากได้....
หัวใจของเฉินเต้นระรัวอย่างบ้าคลั่งในอก สัญชาตญาณแห่งการมีชีวิตรอดและความไม่ยอมจำนนต่อชะตากรรม ในชั่วขณะนี้พุ่งทะยานถึงจุดสูงสุด