ดวงตานับหมื่นของเทพปฐมกาลหมุนวนอย่างคลั่งไคล้ รูม่านตาทุกดวงสะท้อนภาพที่แตกต่างกันไป มีทั้งการล่มสลายของดวงดาว การถือกำเนิดของอารยธรรม และห้วงเหวอันไร้ที่สิ้นสุด
ท้ายที่สุด ดวงตาทั้งหมื่นก็ตรึงเป้าไปยังเทพสำนักห้วงเกินวิเศษตรงกลางจักรวาลจิ๋วพร้อมกัน
ที่นั่นมีระเบียบ มีแก่นแท้บริสุทธิ์ที่สรรพชีวิตนับหมื่นล้านทิ้งไว้หลังจากก้าวข้ามผ่านไปแล้ว
มันรู้สึกได้ด้วยสัญชาตญาณว่า หากกลืนกินแดนดารานั้นลงไปได้ ความบ้าคลั่งภายในกายก็จะสงบลง
เสียงคำรามไร้เสียงดังระเบิดขึ้นท่ามกลางความว่างเปล่า
กระแสห้วงเกินวิเศษโดยรอบถูกเสียงคำรามนั้นสั่นสลายกลายเป็นความว่างเปล่า ภูเขาเนื้อมหึมาเริ่มบิดเกร็ง ลากหนวดนับร้อยล้านพันล้านเส้น พยายามฝ่ากำแพงห้วงเกินวิเศษออกมาสังหารเทพสำนักห้วงเกินวิเศษ
หลูหลินยิ้มเหยเก
“จักรวาลของข้า กติกาย่อมเป็นไปตามที่ข้ากำหนด”
ลมปราณจิตขยับ
เปรี้ยง!
กฎสูงสุดของจักรวาลจิ๋ว ณ วินาทีนั้นกลายเป็นโซ่ตรวนไร้รูปล่องหนนับพันล้านสาย พสุธาถล่มทลายปราบปรามลงบนร่างเทพปฐมกาล
โซ่ตรวนเหล่านี้มิใช่เงามายา หากคือแก่นแท้มหาเต้าอันเป็นแกนกลางที่สุดของจักรวาลจิ๋ว ทั้งแรงโน้มถ่วง เวลา อวกาศ และการอนุรักษ์พลังงาน
เทพปฐมกาลส่งเสียงร้องครวญครางสยดสยอง
มันพยายามดิ้นรนอย่างสุดชีวิต พยายามใช้อำนาจสิทธิ์ของตนแก้ไขกฎของจักรวาลจิ๋ว พยายามบิดเบือนความจริง
อวกาศโดยรอบถูกอำนาจมหึมาของมันพับซ้อนและแตกสลายไม่หยุดหย่อน ปรากฏการณ์อันสุดแสนวิปลาสเกิดขึ้นต่อเนื่อง เปลวไฟแข็งเป็นน้ำแข็ง สายน้ำลุกเป็นไฟ แรงโน้มถ่วงกลับทิศ กระทั่งเวลายังย้อนกลับในบางบริเวณ
แต่เบื้องหน้าหลูหลินผู้เป็นเจ้าแท้จริงแห่งจักรวาล แม้อำนาจที่ถือกำเนิดมาพร้อมโกลาหลก็เล็กน้อยเหลือเกิน
ร่างมหึมาเริ่มปรากฏรอยแตกหนาแน่น จากรอยแตกพ่นพุ่งออกมาซึ่งเลือดดำและกระแสกฎวุ่นวายอันบ้าคลั่ง
ทนแรงบดขยี้ของกฎจักรวาลไม่ไหว เทพผู้สรรพนามมิอาจเรียกขานนี้จึงสลายไปท่ามกลางโกลาหลพร้อมเสียงถอนใจดั่งจักรวาลกำเนิดขึ้นใหม่!