บนลานกว้าง หลูหลินจ้องมองอย่างว่างเปล่า ความทรงจำเสื่อม จิตใจยังคงค้นหาเศษเสี้ยวความทรงจำนานัปการอยู่ในโสตปัญญา
ก่อนที่หลูหลินจะได้รวบรวมสติ หอสูงเบื้องหน้าสองหลังสุดท้าย หลังที่แปดกับหลังที่เก้า ก็สาอางสว่างวาบขึ้นพร้อมกัน!
บนจารึกหินขนาดมหึมาสองแผ่นเบื้องหน้าหอ อักษรโบราณปรากฏขึ้นพร้อมกัน
“ด่านที่แปด — พิทักษ์แผ่นดิน!”
“ด่านที่เก้า — พิทักษ์ชีวิตผู้คน!”
สองด่านสุดท้าย เปิดออกพร้อมกัน!
หลูหลินยังไม่ทันได้ทำปฏิกิริยา ลานหินใต้เท้า หอสูงทั้งเก้าแห่งไกลโพ้น และมิติแห่งสำนักทั้งผองก็พังทลายลงในชั่วเสี้ยวจิต!
ซ่า!
เมื่อได้สติอีกครั้ง หลูหลินพบว่าตนกำลังยืนอยู่ท่ามกลางนรกภูมิบนหน้าโลกมนุษย์
ท้องฟ้าลุกไหม้ เมฆไฟสีแดงมืดม้วนวนไม่หยุด ดาวตกขนาดมหึมากลางอากาศลากเปลวไฟติดไว้ ตกลงมาจากนอกปฐพีไม่หยุดหย่อน
ผืนดินแตกร้าว รอยแยกต่าง ๆ ไขว้ขัดกันเป็นแหน่งแห่ง แมกม่าพวยพุ่งจากใต้พื้นพิภพ กลืนกินทุกสิ่ง
สรรพชีวิตนับไม่ถ้วนครวญครางท่ามกลางภัยพิบัติยุคประลัย
เมืองใหญ่น้อยกำลังหลอมละลาย ขุนเขากำลังพังทลาย สายน้ำกำลังระเหยสูญสิ้น
ความสิ้นหวังครอบงำทุกสรรพสิ่ง โลกใกล้จะดับสูญ
หลูหลินมองดูทุกอย่างนั้นอย่างชาเย็น ณ ขณะนั้นเอง ตราสารสืบทอดแผ่นดินในมือเริ่มอุ่นวาบขึ้น
สารพันความหมายอันยิ่งใหญ่และเร่าล้า ทะลักเข้าสู่วิญญาณของหลูหลิน
[ถวายความทรงจำทั้งปวงเป็นเครื่องสังเวย จักได้แลกมาซึ่งพลังที่ช่วยเหลือสรรพชีวิต]
[แต่เจ้าจะสูญเสียตัวตนอย่างสิ้นเชิง กลายเป็นซากเดินได้ไร้จิตวิญญาณ]
ใช้ “ตัวตน” สุดท้ายที่เหลืออยู่ แลกกับพลังที่จะช่วยโลกแปลกถิ่นนี้ไว้
หลูหลินมองนรกภูมิเบื้องหน้า มองเหล่าร่างที่ดิ้นรนทุกข์ทนท่ามกลางเปลวเพลิงและแมกม่า
เขาจำไม่ได้เลยว่าพวกเขาเป็นใคร