ปีกเทพสีทองมืดของตี้เซียวสั่นระริกยิ่งกว่าเดิมขึ้นทุกขณะ
ด้านหนึ่งคือความหวาดกลัว อีกด้านหนึ่งคือแรงสวนกลับจากการสถาปนาขอบเขตสูงสุดที่มาถึงในที่สุด
ริ้วสีทองมืดบนผิวปีกหลุดร่วงลงเป็นแผ่น ๆ เลือดเทพแห่งแก่นแท้ลุกไหม้จนสิ้นสุด ปีกเทพสีทองมืดที่หลอมรวมจากสิบสองปีกก็แตกสลายลงโดยกะทันหัน
เถ้าขนนกสีทองโปรยกระจายเต็มห้วงอากาศ
พลังของตี้เซียวดิ่งลงเหมือนหน้าผาพังถล่ม จากระดับใกล้อริยเต๋าตกลงจนแม้ครึ่งก้าวอริยเต๋าก็ยังค้ำไม่อยู่ สุดท้ายหยุดนิ่งที่จุดสูงสุดของจอมเต๋า
แม้จะเป็นเพียงจุดสูงสุดของจอมเต๋า แต่ตี้เซียวในยามนี้ก็เหลือเพียงเปลือกเปล่า
ราคาที่ต้องแลกด้วยแก่นแท้ที่ลุกไหม้สิ้นสุดหนักหน่วงเกินเก็บ
เส้นเมริเดียนขาดสะบั้น ตันเถียนแตกร้าว พลังวิชาภายในกายแห้งเหือด เหลือไว้เพียงเปลือกร่างที่ฝืนยืนอยู่ได้อย่างเสียท่า
และหลูหลินก็ยืนอยู่ห่างออกไปเพียงสิบจั้ง ความฆาตกรมคลุ้มคลั่งคลอบงำลงมาทันที
แรงกดดันไร้รูปร่างจากรอบทิศบีบอัดเข้าหากันกลางจุด ร่างของตี้เซียวสั่นเทาไปตามแรงสะเทือนโดยไม่อาจควบคุม
ตลอดชีวิตของเขาเข่งฆ่าจอมเต๋ามานับไม่ถ้วน บดขยี้ศักดิ์ศรีของคู่ต่อสู้มาเหลือคณา ไม่เคยคิดเลยว่าสักวันจะได้กลายเป็นผู้ถูกบดขยี้เสียเอง
"ไม่!"
ร่างของตี้เซียวดิ่งลงสู่พื้น ใบหน้างดงามจนเกือบเป็นปีศาจบิดเบี้ยวเป็นก้อน ความทะนงตนและความบ้าคลั่งในดวงตาสีทองหายวับไปทั้งหมด เหลือเพียงเจตนาอยากมีชีวิตรอดเต็มเปี่ยม
"ข้ามีความลับ!"
เสียงของตี้เซียวแหบพร่า ไม่ต่างจากอสูรกายโบราณที่เมื่อไม่กี่ลมหายใจก่อนหน้าเอาหน้าเงยคำรามว่า "เผ่ามนุษย์ต่ำต้อยเป็นมดปลวกจะเอาชนะข้าได้อย่างไร" เสียอยู่ได้อย่างไร
"เกาะแก่นแท้! ข้ารู้ความลับของเกาะแก่นแท้!"
ฝีเท้าของหลูหลินไม่หยุด มือซ้ายค่อยยกขึ้นเล็กน้อย