ฉับ!
ร่างของหลูหลินกลายเป็นแสงพราว พุ่งหายเข้าไปในช่องปากมหึมาสีเงาของจักรพรรดิแมลงกลืนดาราในชั่วเดียว
ความมืดมิดกลืนกินร่างของเขาสิ้นสุดลง
แคร่ก!
ขากรรไกรบนล่างของจักรพรรดิแมลงหุบกระแทกกันอย่างรุนแรง เขี้ยวยักษ์ปะทะกันดังสนั่น
ท้องฟ้าดวงดาวตกอยู่ในความเงียบงันราวแดนมรณะชั่วขณะหนึ่ง
เหลยจ้านขาทั้งสองอ่อนปราด คุกเข่าลงกับพื้นดาดฟ้าเรือรบทันที
หลินเซี่ยว เจ้าอู่ และเหล่าคนอื่นต่างหน้าซีดราวศพ
ท่านหลูหลินถูกกลืนเข้าไปแล้ว
สิ่งมีชีวิตที่แม้แต่ปฐมเต๋ายังฆ่าไม่ตาย เมื่อถูกมันกลืนเข้าท้องไป ย่อมไม่มีทางรอดกลับมาเป็นแน่
ร่างมหึมาของจักรพรรดิแมลงกลืนดาราแผ่ขยายอยู่กลางท้องฟ้าดวงดาว ตาประสานสีเลือดเปล่งประกายเย้ยหยัน
ไม่ว่าพลังของเจ้าจะแก่กล้าเพียงใด เมื่อลงไปอยู่ในท้องก็ต้องกลายเป็นอาหารบริสุทธิ์ที่สุดอยู่ดี
วงแหวนการกลืนกินบนผิวนอกของมันค่อย ๆ สงบลง พร้อมเริ่มย่อยหลูหลิน
แต่เพียงผ่านไปสามลมหายใจ
ร่างยักษ์ของจักรพรรดิแมลงกลืนดารากลับสั่นกระตุกอย่างรุนแรง
ต่อจากนั้น เสียงร้องโหยหวนสุดวิสัยก็ดังแทรกออกมาจากปากของมัน
เปลือกแข็งของจักรพรรดิแมลงกลืนดาราพองขึ้นเป็นก้อนเนื้อมหึมาทีละก้อน
มีบางสิ่งกำลังอาละวาดอย่างบ้าคลั่งอยู่ภายในร่างของมัน!
ภายในวิหารประชุมเก้าชั้นฟ้า
ทุกคนจ้องมองผังดาราไม่กะพริบ ตาโตขึ้นทันที
“นั่น...นั่นมันเรื่องอะไรกัน?”
บนผังดารา จุดแสงที่สื่อถึงลมหายใจแห่งชีวิตของจักรพรรดิแมลงกลืนดารากำลังจางหายลงด้วยความเร็วสุดสยอง!