หัวใจของหลูหลินสั่นไหว จึงไม่ซ่อนเร้นต่อไป มุดออกมาจากหลังสันเขาอย่างเปิดเผย จ้องมองอีกฝ่ายด้วยสายตาสงบนิ่ง
“มิตรผู้เดียวดาย ข้าเพียงผ่านมาทางนี้ มิได้มีเจตนาร้ายใดๆ”
ร่างใหญ่ตัวสูงค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน แล้วหันกายมา
ใบหน้าหยาบกร้าวกลับเต็มไปด้วยความดุดันสุดชีวิต
เขาตรวจตราหลูหลินตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า แล้วยิ้มเห็นฟันขาวโพลนเย็นเยียบ
“ผ่านมาทางนี้งั้นรึ?”
“สนามทดสอบนับหมื่นภพแห่งนี้ ไม่มีคำว่า ‘ผ่านมาทางนี้’ โดยไม่มีเจตนาหรอก”
“หรือเป็นผู้ล่า หรือไม่ก็เป็นเครื่องรางกัน”
“ดูสมณะของเจ้าลอยคอไม่มั่นคง ฐานวิชาไม่หยั่งราย คงเพิ่งเสด็จขึ้นจากโลกเล็กมายังนางฟ้าสวรรค์ยังไม่นานใช่ไหม”
“จังหวะเลย ข้าเพิ่งสังหารอสูรกายตัวหนึ่งไป ยังไม่จุใจเท่าไร”
“ใช่ที! ขอเอาตราประทับแก่นแท้ของเจ้า เป็นของละมื่นเปิดทางเสียเลย!”
แค่วาจายังไม่จบลง ใต้เท้าของชายใหญ่ตัวสูงก็ทำให้แผ่นดินสั่นสะเทือนรุนแรง!
เปรี้ยง!
ทั้งร่างกลายเป็นกระสุนปืนใหญ่ระเบิดออกจากลำกล้อง ทะยานข้ามระยะร้อยจั้ง ปรากฏกายตรงหน้าหลูหลินทันที!
ไม่มีการระดมพลังอำนาจกฎใดๆ ทั้งสิ้น เป็นแต่เพียงพลังร่างกายล้วนๆ!
สะบัดหมัดออกไป!
อากาศถูกทำลายลงในพริบตา เสียงระเบิดของอากาศกึกก้องขึ้น!
กระแสหมัดทวนลมฟ้า คมเฉียบประดุจดาบ เล็บไปถึงใบหน้าของหลูหลินจนเจ็บแปล๊บ
เร็วเหลือเกิน!
ไม่เพียงเร็ว หากยังทรพลังสูงยิ่ง
พลังของหมัดนี้ ย่อมไปเกินขีดสุดของอัครปราชญ์ระดับสามัญเสียแล้ว!
หลูหลินยังคงสีหน้าไม่เปลี่ยน สะบัดหมัดตอบโต้ทันที!
วิชา “อมตะ” กำลังหมุนวน เลือดลมของร่างกายถูกสะสางขึ้นถึงจุดสูงสุดในบัดดล
ปัง!
สองหมัดปะทะกัน!
คลื่นกระแสปะทะน่าพรั่งน่าเกรงขาม แผ่ออกไปทุกทิศทุกทางจากจุดศูนย์กลางคือทั้งสองคน
หน้าผาหินโดยรอบถูกคลื่นกระแสนั้นบดขยี้จนราบคาบ กลายเป็นฝุ่นธุลีปกคลุมฟ้า
เป๊ะ! เป๊ะ! เป๊ะ!
หลูหลินถอยหลังไปสามก้าวติดต่อกัน