สายตาของเงาสมเด็จอัครปราชญ์เฉินหวนกลับมามุ่งความสนใจที่หลูหลินอีกครั้ง
"แต่หลูหลิน... กลับมีความแตกต่างอยู่บ้าง"
"หนทางที่เขาเดิน คล้ายกับลวี่มาก แต่แก่นแท้ข้างในนั้น ต่างกันโดยสิ้นเชิง"
"'วิถีแห่งการนิยาม' ของเขา มิใช่การบังคับหลอมรวม หากแต่อาศัยพื้นฐานของ 'ความเข้าใจ' เพื่อทำการ 'ตีความใหม่'!"
ในสมองของเงาสมเด็จอัครปราชญ์เฉิน ภาพเหตุการณ์ของหลูหลินที่ผ่านมาผุดขึ้นเป็นภาพ ๆ
เมื่อเผชิญกับสภาพกองทัพพันธมิตรของปราชญ์การสงครามแห่วิชาสงคราม เขาเริ่มจากการเข้าใจแก่นแท้ของ 'สภาพมวลพล' ก่อน จึงใช้สภาพมวลพลแห่งร้อยสำนักมาทำลายมัน
เมื่อเผชิญกับคำถามเรื่องรักอเนกอนาคของเซียนแห่งตระกูลโม่ เขาเริ่มจากการมองให้เห็นความแตกต่างระหว่างรักเล็กกับรักใหญ่ จึงหลอมสองสิ่งนั้นเข้าด้วยกันเป็นหนึ่งเดียว
เมื่อเผชิญกับสำนักขงจื๊อ วิถีเต๋า สำนักกฎหมาย สำนักหยินหยาง สำนักสันดาป... ทุกการทดสอบ หลูหลินไม่เคยใช้ 'นิยาม' ของตนเองบังคับลบล้างวิถีของอีกฝ่าย หากแต่ค้นพบ 'ธรรมะ' ที่เกี่ยวดองกับตนในวิถีของอีกฝ่าย แล้วจึงรับมันไว้ หลอมเป็นของตนใช้งาน
"แต่เพียงเท่านี้ ยังไม่พอ"
คิ้วของเงาสมเด็จอัครปราชญ์เฉินขมวดเล็กน้อย แววตาสะท้อนความกังวล
"ลวี่ในวันวาน ก็เคยคิดว่าตนเข้าใจร้อยสำนักแล้ว เขาแม้จะท่องคัมภีร์ของร้อยสำนักย้อนหลังได้จนขึ้นใจ อ้างคำคัมภีร์ได้คล่องปากราวกดน้ำจิ้มน้ำพริก แต่เมื่อเผชิญหน้ากับความขัดแย้งจริง สิ่งที่เขาเชื่อว่าเป็น 'ความเข้าใจ' กลับเปราะบางเสียจนทนแรงกระแทกไม่ได้แม้แต่น้อย"
เงาสมเด็จอัครปราชญ์เฉินเงยหน้าขึ้น สายตาทะลุผ่านกำแพงโลกต้าเซี่ย เหลือบมองเห็นพันโลกมหึมา
"การบรรลุวิถีกลายเป็นอัครปราชญ์ ในพันโลกมหึมานั้น มีแต่จุดเริ่มต้นของการบำเพ็ญเพียงเท่านั้น"
รากฐานแห่งวิถีอันสูงสุดที่ว่านั้น มิได้หมายความว่าพลังจะเข้มแข็งเพียงใด หรือสิทธิวิเศษจะลี้ลับเพียงใด
สิ่งที่มันแทนถึง คือคุณลักษณะสามประการของ 'วิถี' คือ ความรองรับ ความแผ่ขยาย และ... ความวิวัฒนาการ!
"รากฐานแห่งวิถีอันสูงสุด คือรากฐานเพียงหนึ่งเดียวที่นำไปสู่จุดสูงสุดแห่งการบำเพ็ญ!"