อดีต ปัจจุบัน อนาคต.....
หลูหลินไม่ลังเล นึกขึ้นมาในใจพลันก็ได้ข้อสรุป
“ข้าจะไปยังอดีต!”
“ข้าต้องไอ้เห็นกับตาตัวเองว่าเมื่อครั้งนั้น เมืองหลินอานเกิดอะไรขึ้นกันแน่!”
“ใครกัน.....ที่ช่วยข้าไว้!”
ปริศนานี้รบกวนจิตใจหลูหลินมานานนัก
อาคมเครื่องสังเวยด้วยเลือดที่หลีหวงวางกับดักไว้ ได้บูชายัญเมืองทั้งเมือง แล้วเพราะเหตุใดหากแต่ตนเองกลับรอดชีวิตมาได้?
ผู้ที่ดึงตนออกจากสถานการณ์ที่ต้องตายแน่นอนนั้น คือใครกันแน่?
เปรี้ยง!
เมื่อความคิดของหลูหลินปักหมัดลง เส้นเวลารอบด้านนับไม่ถ้วนก็เริ่มสั่นคลอน
หลูหลินรู้สึกว่าจิตของตนถูกเส้นหนึ่งดูดยึดแน่นหนา ทิวทัศน์รอบกายเริ่มไหลย้อน
ราชวงศ์เจริญและเสื่อม ฤดูกาลเวียนเปลี่ยน ผู้คนเฒ่าริกกาย ตึกวังสูงจรดฟ้าก็กลายเป็นซากปรักหักพัง.....ภาพนับล้านแล่นผ่านหน้าราวสายฟ้า เร็วจนสายตาไม่อาจตามจับ
ในที่สุด เมื่อภาพทั้งปวงหยุดนิ่ง
ฉากที่คุ้นเคยก็ปรากฏเข้ามาในดวงตาหลูหลิน
หลูหลินพบว่าตนกำลังยืนอยู่บนทางลูกรังสายหนึ่ง
ต้นหูกวางเก่าใกล้ ๆ นั้น บุรุษและสตรีสองสามคนเกาะกลุ่มกันพูดคุยเมามัน และคฤหาสน์เก่าตระกูลหลูที่อยู่ห่างออกไปหลายร้อยเมตรจากต้นหูกวาง
ที่นี่คือ.....หมู่บ้านเซี่ยเหองั้นหรือ?
หมู่บ้านเซี่ยเหอเมื่อสิบกว่าปีก่อน
หลูหลินเผลอก้มลงยื่นมือออกไปสัมผัสดินใต้เท้า ปรากฏว่ามือทะลุผ่านไปตามเปล่า
เขามองเห็นได้ ได้ยินได้ รับรู้ทุกสิ่งรอบกายได้ แต่กลับไม่อาจสร้างผลกระทบใด ๆ ต่อโลกใบนี้
เป็นได้แต่เพียง “ผู้สังเกตการณ์” เท่านั้น