ภาพเหตุการณ์ในอดีตทั้งหลายปรากฏขึ้นต่อหน้าหลูหลินราวกับม่านมายา
พายุแห่งกฎเกิดตายมิได้เพียงทำลายร่างกายในระดับกายภาพ หากยังบดขยี้จิตใจในระดับภายในอีกด้วย
มันจงใจเคาะจุดอ่อนที่สุดของหัวใจ ใช้ความยึดติดลึกที่สุดของผู้ถูกกระทำมาเป็นเครื่องมือทารุณ
หลูหลินก้มหน้าลง ชิ้นเนื้อที่คอยประกอบกันใหม่แล้วก็แตกสลายซ้ำ กรามล่างของเขาส่งเสียงกร๊วกกร๊าก
ศีรษะบิดเบี้ยวจนสูญสภาพ กระทั่งนับไม่ได้ว่าเป็นแม้แต่โครงกระดูก “ไสหัวไป!”
บิดามารดา และท่านฟูจื่อ คือเหตุผลเดียวที่ทำให้เขาสังหารผ่านทางมาจากราชวงศ์ต้าเชี่ยจนถึงพันโลกมหึมา ก้าวขึ้นสู่เส้นทางนี้
อยากใช้เรื่องนี้มากวนดวงใจแห่งวิถีของข้างั้นเหรอ
ม่านมายาบิดเบี้ยวแตกสลายในเสียงคำรามต่ำนั้น เสียงคุ้นเคยเหล่านั้นถูกพายุกลืนกลับคืนไปอีกครา
หลูหลินไม่อาจสนใจร่างกายที่ถูกบดหยอกซ้ำแล้วซ้ำเล่าอีกต่อไป ก็ละทิ้งสัญชาตญาณป้องกันตัวของร่างกายเสียทั้งหมด ปล่อยให้กฎเกิดตายลงมือทำอะไรก็ตามใจ
เขารวบรวมสติสัมปชัญญะทั้งหมด ดำดิ่งลงสู่ก้นบึ้งสุดของจิตนิรันดร์
ภายใต้โครงสร้างแกนหลักของวิชาสำนักกฎหมาย“คืนกลับ” พลังถูกผนึก เนื้อกายอันเป็นของวิเศษชั้นเต๋าแรกกำเนิดถูกแยกออก พลังเซียนไม่เหลือแม้แต่หยดเดียว
แต่แก่นแท้ของฐานรากแห่งเต๋าอันสูงส่งยังฝังรากอยู่ในแก่นแกน และปัญญาปรีชาที่ถูกหล่อหลอมผ่านสองชาติสองชีวิตก็ยังอยู่
แค่นี้ก็พอแล้ว
สติของหลูหลินทะยานออกจากจิตนิรันด์โดยตรง ลากวาดโครงสร้างของกฎเกิดตายที่บ้าคลั่งภายนอกขึ้นท่ามกลางนิรวาณ