ประมุขศาลาไท่ฉูจ้องมองปฐมเต๋าเทียนเหยียนนานหลายครู่ไม่กล่าววาจา ครั้นผ่านไปสักครู่จึงหัวเราะออกมาดังลั่น
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า!”
“เหล่าผู้คนนับหมื่นตระกูลพวกโง่เขลานั้น ล้อมสังหารหลูหลินกันมาเนิ่นนาน บีบให้ข้าออกด่านมาคว่ำโต๊ะเกม บีบให้พันธมิตรเต๋าตั้งคำมั่นร้อยปี”
“แล้วผลเป็นเช่นไร? เสียทั้งนางงามทั้งทหาร คำนี้ยังไม่พอจะบรรยายความโง่เขลาของเผ่าปีศาจ ถ้าผู้เฒ่าพระเจ้าปีศาจพวกนั้นรู้ความจริงเข้า กระมลคงโกรธจนหลงเข้าสู่เส้นทางพลิกพวกสิ้นดี!”
ปฐมเต๋าเทียนเหยียนมิได้หัวเราะตาม หากเงียบงันจ้องมองห้วงนิรวาณนอกโลกเสวียนชู
“สภาพปัจจุบันของหลูหลิน ยังดีกว่าที่ข้าคาดการไว้เสียอีก”
“แกนดาวแสงจักรวาลไทโยวถูกเขาหลอมรวมจนสำเร็จเสียแล้ว พลังทำลายล้างของแก่นดาวในดวงตาขวา ผ่านการไกล่เกลี่ยด้วยกฎแห่งเวลา กลับกลายเป็นสิ่งที่ควบคุมได้และทรงพลัง ประกอบกับกฎแห่งเวลาขั้นสมบูรณ์อันเขามีอยู่โดยกำเนิด…”
ปฐมเต๋าเทียนเหยียนหยุดชั่วคราว
“ทะเลเหวรอย พวกจอมเต๋าแห่งนับหมื่นตระกูล กระมลต้องพบเคราะห์กรรมใหญ่หนัก”
ประมุขศาลาไท่ฉูคลายรอยยิ้ม แววแหลมคมพราวผ่านในดวงตา
ทะเลเหวรอยคือสมรภูมิของปฐมเต๋า จอมเต๋าเมื่อเข้าไป ขอบเขตสูงสุดก็ถึงเพดานเพียงเท่านั้น หลูหลินเป็นแค่ขั้นอัครปราชญ์ ตามธรรมดาแล้วแม้เพียงคลื่นสะเทือนที่คงค้างจากคลื่นห้วงเกินวิเศษก็แบกรับไม่ไหว
“ทว่าบัดนี้เขามีแกนดาวแสงจักรวาลไทโยว” ปฐมเต๋าเทียนเหยียนเสริมขยายความ
“แก่นดาวนั้นแท้จริงคือดวงดาวที่ถูกตรึงไว้ ณ จุดวิกฤตแห่งการยุบตัว ระดับพลังงานที่แฝงอยู่ล้ำเลิศเกินขอบเขตของของวิเศษชั้นเต๋าธรรมดา หลูหลินแม้มีเพียงสำเร็จกฎแห่งขั้นอัครปราชญ์ แต่ดวงตาขวาของเขาคือของวิเศษชั้นเต๋าแรกกำเนิดที่เคลื่อนที่ได้”
เบ้าตาของประมุขศาลาไท่ฉูหดเล็กน้อย
“อีกทั้งเด็กน้อยนั่นโดยตัวเองก็เป็นสัตว์ประหลาดที่ข้ามขั้นข้ามชั้นไปสังหารศัตรูได้…” ประมุขศาลาไท่ฉูลั่นวาจากับตัวเอง “หลอมรวมหลายกฎเข้าด้วยกัน วิชาแห่งการสืบทอดของปฐมเต๋า กายเป็นของวิเศษชั้นเต๋าแรกกำเนิด และยังมีสมบัติสูงสุดในภาวะกำเนิดอีกหนึ่ง…”