เชียนฟู่ก้าวเข้ามาทีละก้าว ยังสวมเสื้อนักโทษอยู่ ดวงตาจ้องมั่นไปที่เชียนหง ความแค้นในแววตาแทบจะล้นออกมา
เชียนหงอึ้งงัน ในหัวมีเพียงความคิดเดียว
เป็นไปได้อย่างไร!
สายลับในกองทัพใหม่รายงานชัดว่าเชียนฟู่ตายแล้ว!
หรือว่าสายลับจะถูกหลูหลินซื้อหัวไปด้วย?
ตั้งแต่แรกเชียนหงก็ไม่เคยไว้ใจอู๋หมางเต็มร้อย จึงนอกจากอู๋หมางแล้ว ยังซื้อสายลับคนอื่นในกองทัพใหม่ไว้อีกด้วย
“เจ้า...เจ้า...เจ้าไม่ตายแล้วหรือ!”
เชียนฟู่ได้ยินดังนั้นจึงหัวเราะเยาะเสียงหนึ่ง
แล้วผละเสื้อขึ้น เผยบาดแผลที่อกซึ่งพันด้วยผ้าขาวหลายชั้น แล้วชี้ไปที่บริเวณหทัย
“ทั้งหมดนี้ก็เพราะบุญท่านประมุขผู้เป็นเจ้า ข้ายังเหลือลมหายใจอยู่หน่อยหนึ่ง”
“แทบจะมิได้พบหน้าท่านประมุขอีกแล้ว!”
“ยังต้องขอบคุณท่านหลูผู้ไหว้พระเดือนหมอกล่วงรู้ทุกกลเม็ด ช่วยชีวิตข้าไว้ มิฉะนั้น เชียนฟู่ผู้นี้คงไม่มีวันมองเห็นใบหน้าสัตว์นรกอย่างเจ้า”
“เชียนฟู่รับใช้ตระกูลมาชั่วอายุ ปลายทางกลับเป็นเช่นนี้ ฮ่า ฮ่า ฮ่า...”
หลูหลินอดทนรอจนเชียนฟู่ระบายความขมขื่นจนหมด จึงหันไปยังเชียนหง เอ่ยช้า ๆ ว่า “ท่านประมุขเฉียน ท่านปากว่าข้าไร้เยื่อใยต่อชีวิตผู้คน ว่าเชียนฟู่ตายไปแล้ว”
“บัดนี้ตัวบุคคลยืนอยู่ตรงนี้”
“แล้วใครกันแน่ที่ประจานคนโดยไม่มีมโนธรรม ใครกันแน่ที่ใส่ร้ายขุนนางของราชสำนัก?”
เชียนหงถูกหลูหลินถามจนตอบไม่ออก แต่ก็ต้องฝืนใจเอ่อคำ
“แน่นอนว่าเป็นเจ้าที่ซื้อตัวเชียนฟู่! พวกเจ้าสมรู้ร่วมคิดกัน ให้มันมากลั่นแกล้งตระกูลเชียนข้า!”
พูดจบ หันไปยังซู่อ๋อง แล้วคุกเข่าลงพร้อมเสียงโคลงเสียงหนึ่ง ร้องไห้ว่า “ฝ่าบาทโปรดทรงพิเคราะห์! ทั้งหมดนี้เป็นอุบายของหลูหลิน! มันทุกทางเพื่อรอดพ้นความผิด! ขอฝ่าบาททรงเป็นธรรมแก่ข้าพ่ะย่ะค่ะ!”
ซู่อ๋องขมวดคิ้วเล็กน้อย สายตาเลื่อนจากเชียนหงไปหยุดอยู่ที่เชียนฟู่
“เชียนฟู่”
“เจ้ารึรู้หรือไม่ว่าการกลั่นแกล้งขุนนางใหญ่ของราชสำนัก มีโทษประการใด?”