หน้ากองทัพ หลิวกงกับเสิ่นชุนฟางมองหน้ากันคนละช่วงตา
ทั้งสองก้าวออกไปข้างหน้าพร้อมกัน ปราณอักษรรอบกายไม่เก็บอาการแม้แต่น้อย ระเบิดออกมาอย่างกึกก้อง!
แรงกดดันอันกว้างใหญ่ของขั้นมหาปราชญ์ ดั่งภูเขาถล่มคลื่นซัด กวาดล้ากระทั่งทั้งสนามรบ!
“ฮุ่ยหมิง!” หลิวกงเคราคิ้วพร่าเลื่อน ชี้ไปยพระอาจารย์ฮุ่ยหมิงไม่ไกลนัก
“เจ้าสัตว์นรกนี่! แม้เฒ่าต้องแลกชีวิตที่เหลือของตนไปก็ตาม วันนี้ก็ต้องขอแสวงหาความยุติธรรมเพื่อชีวิตนับล้านในเมืองเยี่ยนเหมิน!”
เสิ่นชุนฟางถือกระบี่ยาว สีหน้าเยือกเย็น
“คุณชรา ระหว่างเจ้ากับข้ารู้จักมักคุ้ยกันมาห้าสิบปี วันนี้ ก็จงร่วมรบเคียงบ่าเคียงไหล่กัน
“ระหว่างทางสู่หวงเฉวียน เจ้ากับข้าจะได้ไม่โดดเดี่ยว”
เสียงจบ ปราณอักษรสองสายอันกว้างดั่งทะเลได้รวมกันอย่างกึกก้อง บนแผ่นฟ้า
ฮึม!
ดาบทองยักษ์ยาวถึงร้อยจั้ว ที่ก่อรูปจากปราณอักษรล้วน ๆ ค่อย ๆ ปรากฏขึ้นกลางอากาศ!
บนลำดาบ สลักเต็มไปด้วยบทกวีอันเป็นหย่งหยา ที่ใช้ปราบมารร้าย!
พระอาจารย์ฮุ่ยหมิงมองดาบยักษ์ตรงหน้าที่เพียงพอจะฟันมหาปราชญ์ธรรมดาที่ก้าวเข้าสู่ขั้นปรมาจารย์อักษรได้ล้มตาย ก็หัวเราะเยาะหนึ่งครั้ง
“คนแก่ใกล้สองคนที่กำลังจะหมดลมหายใจ จะขวางข้าเช่นไรได้?”
พูดจบ พระอาจารย์ฮุ่ยหมิงประสานมือขึ้นอย่างรวดเร็ว ผนึกมหาอาคมหนึ่งพันธ์
พลังสีแดงเข้มรอบกายพุ่งกระจายอย่างบ้าคลั่ง เมื่ออาคมหนึ่งพันธ์สำเร็จ เบื้องหลพระอาจารย์ฮุ่ยหมิงก็ปรากฏเงาพระพุทธรูปอันน่าสยดสยองสูงเท่าร้อยจั้ว!
พระพุทธรูปนั้นสามเศียรหกกร ใบหน้าเขียวคล้ำเขี้ยวงอก เปี่ยมล้นด้วยความชั่วร้ายและการทำลายล้าง
ซวินไฉเห็นดังนั้น จึงคำรามต่ำ ๆ กับหลี่หูและพรรคพวกที่ดวงตาแดงก่ำเช่นเดียวกัน