คาถาอักษร "ทหาร"?
หลีหวงซ่อนเร้นไว้ลึกจริง ๆ ที่แท้ก็รื้อฟื้นวิชาวิเศษสำนักนักปราชญ์ทหารขึ้นมาด้วย!
หลูหลินขมวดคิ้ว สถานการณ์เช่นนี้ หาใช่อยู่ในการไล่เลียงของหลีหวงทั้งหมดหรือไม่?
ข่งเหวินหยวนและพวกพ้องเผลอไผลโดยสิ้นเชิง เห็นเพียงอักษร "ติ้ง" บนม้วนไม้ไผ่ที่เคยเปล่งแสงทองอร่าม แผ่พระเกียรติศักดิ์อันไร้ขอบเขตนั้น ในห้วงที่ฝ่ามือหลีหวงแตะต้อง กลับถูกสีดำประหลาดแทรกซึมจนคราบคลุ้ง!
พลังแห่งความชอบธรรมที่ปราบปรามภูผามหานที และสั่งสอนสรรพชีวิต แปรกลายเป็นสายอากาศประหลาดที่กลืนกินสรรพสิ่ง ครอบงำอย่างเด็ดขาดภายในเสี้ยววินาที!
วัตถุวิเศษของอัครปราชญ์... ถูกปนเปื้อนงั้นรึ?
จะเป็นไปได้อย่างไร!
"ปฐมจักรพรรดิฝ่าบาท... ฝ่าบาท... กระทำการเช่นนี้ทำไม" ข่งเหวินหยวนริมฝีปากสั่นคลอน ไม่ว่าจะคิดอย่างไรก็ไม่คาดคิดว่าหลีหวงจะลงมือถึงเพียงนี้
นั่นเป็นวัตถุวิเศษของอัครปราชญ์นะ!
แฝงเจตจำนงเด็ดของบรรพบุรุษเอาไว้ส่วนหนึ่ง!
ไม่ว่าจะเป็นเพียงครึ่งก้าวอัครปราชญ์ธรรมดา แม้แต่อัครปราชญ์แท้จริงเสด็จมาเอง ก็หาได้กล้าล่วงละเมิดเช่นนี้ไม่!
หลีหวงทำเช่นนี้ ต้องการตามหาความตายหรือ?
ภายในโถงใหญ่ หลูหลินฉวยช่วงที่แรงกดดันเบื้องบนคลายตัวลง อัดแรงพลังเร่าร้อนที่คลื่นไส้ในกายลงไว้ ค่อย ๆ ยืนตรงขึ้นอย่างช้า ๆ
ผู้เฒ่าปีศาจตัวนี้!
นับแต่ช่วงที่ปรากฏตัว ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนอยู่ในการไล่เลียงของเขาทั้งสิ้น!
ตนเอง จักรพรรดินีเจาหนิง หวังเซี่ย กระทั่งสองตระกูลขงและม่อ ล้วนกลายเป็นหมากที่เขาใช้ล่อวัตถุวิเศษของอัครปราชญ์ออกมาทั้งนั้น!
"ท่านเจรจาสิ่งใดกันแน่" เมิ่งชุนจ้องมองหลีหวงไม่ห่าง
"แย่งวัตถุวิเศษของอัครปราชญ์ ไม่กลัวเจตจำนงของท่านเซียนจะลบล้างท่านในเวทีนั้นหรือ?"