“สองหมื่นน้อยเกินไป”
หลูหลินพูดปากอย่างนั้น แต่ในใจกำลังกุมแผนอย่างรวดเร็ว
กำลังหนีบหนักว่าในมือไม่มีทุน เงินหนึ่งหมื่นหนึ่งพันเหรียญที่หน้าต่างรับเดิมพันนั้นเดิมออกไปหมดแล้ว อยากหาทุนต้าเชียนเพิ่มในระยะสั้นแทบไม่มีทาง
ผลลัพธ์เด็กพาโชคกลับเดินมาหาเอง
ไม่ใช่แค่มาหา ยังยื่นมือเปิดโต๊ะพนันเสียเอง
หลูหลินฝืนกลั้นหนักหน่อง จึงรักษาสีหน้าเรื่อยเฉยเอาไว้ได้
ห้ามยิ้ม
ยิ้มออกเมื่อไรอีกฝ่ายย่อมระแวง
ชางหมิงเจวี่ยไม่ทันรู้ตัวในแรก ยืนตัวงงมองหลูหลินตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า
หลูหลินไม่พูดต่อ แต่หันไปมองเซียวเหยียนแทน
“องค์ชาย ยานแม่สงครามระดับเอฟนั่น กระทั่งครู่เจ้าบอกว่าราคาเท่าไรนะ”
เซียวเหยียนศีรษะตื้อเป็นบึ้งตึง ราวกับโลหะกระทบกัน แล้วรับปากไปโดยไม่รู้ตัว
“ห้า...ห้าล้าน...เหรียญต้าเชียน”
หลูหลินพยักหน้า แล้วกลับมามองชางหมิงเจวี่ยอีกครั้ง
“งั้นเดิมพันห้าล้าน ยึดยานแม่สงครามแห่งราชวงศ์ฉื่อเสี่ยวเป็นประกัน เจ้ากล้ารับหรือไม่”
ชางหมิงเจวี่ยจ้องหลูหลินนานพอสมควร แล้วหัวเราะออกมา
“ห้าล้านหรือ”
“เจ้าคือคนนั้นสินะ...”
ชายหนุ่มเงยหน้าชี้ไปยังม่านแสงที่ยังหมุนฉายอยู่เหนือลานกว้าง
“‘ดินแดนดาราตกอันดับท้าย’ อันธพาลที่โยนเงินก้อนโตคนนั้นสินะ”
“เอาจริงก็อันธพาลจากโลกเล็กจริง ๆ”
“เจ้ารู้หรือไม่ ว่าห้าล้านเหรียญต้าเชียนมันเป็นเม็ดเงินเท่าใด”
“เหรียญเดียวซื้อดาวสินแร่ได้สิบดวง ห้าล้านเหรียญ คือห้าสิบล้านดวง เจ้านับไหวหรือ”
ชางหมิงเจวี่ยชะงักจังหวะ แล้วเอียงศีรษะลอบมอง
“เจ้าเคยเห็นหน้าตาเหรียญต้าเชียนแล้วหรือยัง”
เหล่าองครักษ์ชางหมิงสิบสองนายเบื้องหลังคราวนี้กลั้นไม่ไหว หัวเราะออกเสียง