ประมุขศาลาไท่ฉูลืมเบ้าตาขึ้น แววตากวาดพร้อมพันธ์ทั้งมวล
“นี่คือพลังยุทธ์ของวิถีที่หลอมร่างกายขึ้นเป็นจักรวาล มิได้บำเพ็ญกฎแห่งจักรวาลในพันโลกมหึมา แท้จริงแล้ว หลูหลินกับจิตวิญญาณจักรวาลแห่งพันโลกมหึมาย่อมเป็นสิ่งมีชีวิตเสมอกัน”
“และข้อเท็จจริงก็เป็นเช่นนั้น ข้าเห็นมาด้วยตาตนเอง”
“มิเพียงเท่านั้น” ประมุขศาลาไท่ฉูหยุดชั่วครู่ แล้วเปิดเผยข่าวสารที่สอง
“ก่อนที่เขาจะอาศัยเรียกเหตุลงทัณฑ์แห่งสวรรค์ ยังได้อาศัยจังหวะสังหารแม่แมลงพันเนตรลงไปอีกด้วย”
แม่แมลงพันเนตร ผู้เป็นหัวใจแห่งผู้พิทักษ์เมืองในแดนลึกของเผ่าแมลง ยอดอริยเต๋าผู้การปิดผนึกสวรรค์ชั้นสูงสุด!
เมื่อนับเฉพาะวิชาเอาชีวิตรอดและพลังการสืบพันธุ์ ผู้อยู่ ณ ที่นี้มีไม่น้อยที่เคยพ่ายแพ้อยู่ในมือนางจนเจ็บหนัก
“ฮ่าฮ่าฮ่า! ดีนัก!” ปฐมเต๋าเฉียนคุนเป็นผู้แรกที่รู้สึกตัว
“ดีนักหนอหลูหลิน! ดีนักหนอผู้สังหารไร้เทียม!”
ใบหน้าเต็มไปด้วยความลุกโชน เคราขนทั้งหมดพลิ้วกรีดกราย
“การชำระการชำระล้างยิ่งใหญ่เริ่มต้นขึ้นแล้ว เผ่ามนุษย์มีหลูหลิน ย่อมเป็นขวัญกำลังใจของเหล่าเราจริง”
“แล้วเผ่าเราถูกเผ่าแมลงตบตีจนแตกพ่ายมากี่กัลป์กันเล่า? แนวป้องกันถอยไปแล้วถอยอีก!”
“และวันนี้ ในที่สุดก็มีผู้บุกเข่าถึงถิ่นฐานเดิมของมันเสียแล้ว!”
“นี่คืออาการแห่งการเรืองรองของเผ่ามนุษย์เรา!”
เหล่าอริยเต๋าในวิหารต่างปรากฏรอยยิ้มแห่งปีติขึ้นทั่วกัน
อัจฉริยะนั้นพวกเขาเคยเห็นมานับไม่ถ้วน
แต่สัตว์ประหลาดที่กินทัณฑ์สวรรค์เป็นอาหาร และบดขยี้จอมเทพเผ่าแมลงชั้นสูงสุดเหมือนบดขยี้แมลงหวี่ นับแต่อดีตจนถึงปัจจุบันมีเพียงหนึ่งเดียวเท่านั้น