บนลานซ้อมยุทธ์ บัณฑิตนับร้อยนั่งระวีงตัวตรงอย่างเคร่งขรึม หน้าผู้ใดก็วางกระดาษกับพู่กันไว้ครบ บรรยากาศตึงเครียดน่าหวั่น
หลูหลินยืนอยู่บนแท่นสูง กวาดสายตามองใบหน้าเบื้องล่างทั้งตื่นตระหนกทั้งแสนสงสัยราวกับผ้าใบนับร้อย
เขาประกาศเสียงดังไพศาลว่า “สอบวันนี้มีเพียงข้อเดียว”
“เจียงโจวแม้น้ำจะแตกสาขาแยกย่อยครอบคลุมทั่ว แต่ลำคลองตื้นเขิน พนังพังทลายจนซ่อมแซมไม่ทัน ยามฤดูร้อนฝนกระหน่ำต่อเนื่อง อุทกภัยย่อมบังเกิด ท่วมนา ทำลายเรือน ราษฎรต้องพลัดถิ่นพรั่งพร้อม นี่คือหายนะใหญ่ยิ่งของเจียงโจว”
“ขอให้ท่านทั้งหลาย จงเขียนบทวิจารณ์นโยบายเรื่อง ‘วิธีแก้ไขอุทกภัยแห่งเจียงโจว’”
“ในบทวิจารณ์นโยบายต้องประกอบด้วยแนวทางแก้น้ำเป็นข้อ ๆ งบประมาณค่าใช้จ่าย และแผนปฏิบัติอย่างละเอียด”
“เวลากำหนด สองชั่วยาม”
โจทย์ออกมาเพียงเสี้ยววินาที บัณฑิตนับร้อยเบื้องล่างต่างสบตากัน คำพูดคุยฮือฮาฟังระรัวทั่วลาน
“อะไรนะ? สอบแก้น้ำ?”
“ยังต้องมีงบประมาณ? แผนปฏิบัติ? นี่...นี่จะเขียนเช่นไร?”
“งานแบบนี้มิใช่หน้าที่ของขุนนางกระทรวงโยธาหรือ? พวกเรานักอ่านหนังสือ วิวาทกันเรื่องบทคัมภีร์ สนทนาเรื่องคุณธรรม ใครจะรู้เรื่องเหล่านี้?”
บัณฑิตเกือบทั้งหมดแสดงสีหน้าอึดอัดยากลำบาก การสอบเช่นนี้แทบไม่เคยได้ยิน รู้เท่าทันว่าจะลงพู่กันจากตรงไหน
โจวเชิ่นจือท่ามกลางฝูงชนได้ยินโจทย์ก็สะดุ้งเฮือก แล้วส่งเสียงหัวเราะเยาะออกมา
ยั่วโมโหคนทั้งเมืองเพื่อแสดงตนเสียจริง!
ศิษย์รักแห่งสำนักไป๋ลู่เบื้องหลังก็แสดงสีหน้าเหยียดหยามเช่นกัน
ทุกคนสบตากันแล้วยกพู่กันขึ้นเขียนทันที
เนื้อความนอกจากการอ้างอิงคัมภีร์แล้วไม่มีสิ่งใด ตั้งว่า “พระผู้เป็นเจ้าแก้น้ำด้วยการเปลี่ยนคนด้วยคุณธรรม มิใช่ด้วยงานช่าง” บ้าง ตั้งว่า “ยูหราน้ำใช้การระบายเป็นเลิศ นี่คือวิถีสวรรค์” บ้าง หรูหราอลังการ ชั่วข้ามเวลาก็เขียนได้หลายร้อยตัวอักษร
.......
ทว่าอีกด้านหนึ่ง บรรดาศิษย์สำนักจิงซื่อที่นำโดยหลี่หมิงเสวียนกลับเป็นอีกภาพหนึ่งสิ้นเชิง
พวกเขามิได้ยกพู่กันทันที
หากแต่ระมัดระวังหยิบม้วนแผนที่ภูมิประเทศเจียงโจวที่เตรียมมาแต่เนิ่นนวลออกจากอกเสื้อ ค่อย ๆ กางลงบนโต๊ะ