วิญญาณของหลูหลินถูกดึงเข้าไปในมิติหนึ่งที่แยกออกมาโดดเดี่ยว รอบทิศประดิษฐานด้วยดวงดาว
เป็นท้องฟ้าดวงดาวไร้ขอบเขตที่ดำรงอยู่จริง หลูหลินสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าดวงดาวแต่ละดวงล้วนแผ่รังสีแห่งชีวิตออกมา
เบื้องลึกของท้องฟ้าดวงดาว ร่างมหึมาเทียบเท่าดาวชีวิตหนึ่งนั่งขัดสมาธิเพียงลำพัง
เป็นเพียงเงาร่างคลุมเครือ กระทั่งเพศก็ยังแยกไม่ออก
เพียงเงาเท่านั้น แต่แรงกดดันที่ส่งมาแด่หลูหลินกลับเหนือกว่าบรรพบุรุษตระกูลตระกูลไท่ซูที่เคยพบมาก่อนหน้านี้เสียอีก
ท้องฟ้าดวงดาวรอบเงาร่างนั้นกำลังเคลื่อนไหว
ยามที่อกของเงาร่างขยับขึ้นลง ดวงดาวรอบข้างนับร้อยดวงต่างสว่างและหรี่ตามไปด้วย
ยามสูดลมหายใจ ดวงดาวหรี่สลัว
ยามพ่นลมหายใจ ดวงดาวสาดสว่าง
ชีวิตและมรณาของท้องฟ้าดวงดาวทั้งมวล ขึ้นอยู่กับลมหายใจเพียงจังหวะเดียว
วิญญาณของหลูหลินลอยนิ่งอยู่ห่างออกไปนับร้อยปีแสงจากเงาร่าง แม้ระยะห่างจะไกลเพียงนี้ แต่ธรรมะรอบกายของหลูหลินก็ถูกลมหายใจของเงาร่างนั้นกวนใจจนพลิกผัน
ธรรมะสิบประการเรืองรองพร้อมกัน จังหวะค่อย ๆ ถวายสัตย์เข้ากับลมหายใจของเงาร่าง
ระดับชั้นของสายธรรมนี้ สูงเกินอริยเต๋าอย่างท่วมท้น
ความรู้แจ้งธรรมะของอริยเต๋าปรากฏบนจารึกเป็นตัวอักษร ลวดลาย และภาพวาด ผู้พบเห็นต้องใช้ปัญญาทำความเข้าใจและย่อยเอง
แต่ข้อมูลธรรมะที่เงาร่างแผ่ออกมาไม่มีรูปลักษณ์
มันทะลุซึมลงสู่ก้นบึ้งของจิตสำนึกโดยตรง ไม่ต้องรอการเข้าใจ
หลูหลินยืนตรงหน้าเงาร่าง สัมผัสได้อย่างแจ่มชัดถึงความเล็กจิ๋วของตน
ตลอดระยะการบำเพ็ญมา แม้กระทั่งเมื่อเผชิญแรงอาชาอันแผ่พรมมาแต่ไกลของบรรพบุรุษตระกูลตระกูลไท่ซู ก็ยังห่างชั้นอยู่มากนัก
สิ่งเดียวที่เคยให้ความรู้สึกคล้ายกันนี้แด่หลูหลิน คือยามที่รับการสืบทอดจากอาจารย์ในเฉินหลิวถังแห่งโลกเล็กของต้าเชี่ย ซึ่งเคยรู้สึกถึงสายธรรมเช่นนี้จากร่างอาจารย์
อย่างน้อยก็เป็นถึงก้าวครึ่งปฐมเต๋า
เก้าปฐมเต๋าปกครองพันโลกมหึมา ผู้ก้าวครึ่งปฐมเต๋า ย่อมได้แตะแนวประตูสุดปลายแห่งธรรมะของโลกมาแล้ว