ชั่วขณะที่คำว่า “นิรวาณ” ปรากฏขึ้น ทั้งโลกแห่งความตาย กฎทั้งปวงในนั้น ล้วนสั่นสะเทือนราวกับครวญคราง
รอยยิ้มบนใบหน้าของหลีหวง ในตอนนี้ กลับแข็งค้างสนิท
สายรุ้งแห่งความตายที่ก่อตัวจากความยึดติดตลอดชีวิตของวิญญาณนักรบ ในระยะไม่ถึงหนึ่งนิ้วจากกลางคิ้วของหลูหลิน กลับหยุดค้างขึ้นฉับพลัน!
มิใช่ถูกขวางกั้น
มิใช่ถูกบดสลาย
ใบหน้าเลือนรางของวิญญาณนักรบ ครั้งแรกในชีวิต กลับแสดงสีหน้าเลื่อนลอย
หอกสอดาบในมือ จากปลายหอก ค่อย ๆ ทีละน้อย แปรสลายเป็นละอองเล็กที่สุด หายไปในอากาศ
ต่อมาคือแขน เป็นกาย เป็นความยึดติด ทุกร่องรอยที่เขาเคยดำรงอยู่....
เขาทำไมถึงอยู่ที่นี่?
เขาต่อสู้เพื่อสิ่งใด?
ความขมขื่นไม่ยอมจำนนของเขา ล้ำเลิกมาจากไหน?
ใต้กฎแห่ง “นิรวาณ” “ความหมาย” ของการดำรงอยู่ของเขา ถูกลบล้างจากรากฐานจนสิ้นสภาพ!
มิใช่ถูกสังหาร
หากแต่เป็น “ไม่เคยดำรงอยู่เลยตั้งแต่แรก”
ในเวลาเพียงลมหายใจเดียว วิญญาณนักรบโบราณนั้น ผู้ที่ความยึดติดไม่มีวันดับ แม้กฎแห่งอักษร “ดับ” ยังไม่อาจสังหารได้สนิท ก็ล่องหนหายไปโดยไร้เสียงใด ๆ
รวมถึงเหตุปัจจัยทั้งปวงของอสูรกายร้ายที่ถูกกฎแห่งอักษร “เงียบงัน” ลบล้างไปก่อนหน้า ก็ในตอนนี้เอง ถูกส่งกลับคืนสู่นิรวาณพร้อมกันทั้งหมด
บททดสอบแห่งความตาย ผ่านฉากแล้ว!
และในขณะนั้นเอง!
เปรี้ยง!
มิติของบททดสอบแห่งชีวิต กับโลกของบททดสอบแห่งความตาย สองอาณาเขตที่ต่างกันคนละขั้ว พังทลายลงพร้อมกัน!
ร่างแยกทั้งสองของหลูหลิน หนึ่งสร้างสรรค์ชีวิต หนึ่งปิดประตูความตาย ภายใต้แรงดึงดูดของแก่นกำลังสองสายจากสุสานหลวงที่คนละขั้วกันสิ้นเชิง ต่างดึงดูดเข้าหากันโดยไม่อาจควบคุม ใกล้ชิดและหลอมรวมขึ้น!