ในเวลาเดียวกัน
นอกทะเลเหวรอย ค่ายใหญ่ชั่วคราวของนานาเผ่า
ภายในหอบัญชาการหลักของเรือแม่เผ่ากลไก เงียบงันราวดินแดนแห่งความตาย
เพียงครึ่งชั่วยามก่อนหน้านี้ ที่แห่งนี้ยังคลาคล่ำไปด้วยความคลั่งไคล้และความโลภต่อสมบัติแห่งยุคเก่า
เหล่าอริยเต๋าแห่งสี่เผ่าแม้กระทั่งเริ่มลอบคิดในใจว่า เมื่อบรรดาอัจฉริยะราชันทั้งสิบนำความลับแก่นกลางของเกาะแก่นแท้ออกมาแล้ว จะแบ่งกันผลประโยชน์อย่างไร
แต่บัดนี้ บนแท่นค่ายกลที่ตั้งอยู่กลางหอ ซึ่งสร้างไว้เพื่อเฝ้าดูสัญญาณชีพเหลือเพียงผงธุลีสีเทาขาวกองหนึ่ง
ศิลาชีพทั้งสิบ ผู้แทนอัจฉริยะชั้นเลิศที่สุดของสี่เผ่า
ระเบิดแตกเป็นเสี่ยง ๆ พร้อมกันโดยไร้สัญญาณเตือนใด ๆ
ปัง!
เสียงระเบิดดังกึกก้องทำลายความเงียบงัน
อริยเต๋าเผ่าปีศาจดวงตาแดงก่ำ เลือดลมอันบ้าคลั่งทั่วร่างกดข่มไว้ไม่อยู่ ฟาดฝ่ามือลงบนแท่นบัญชาการเบื้องหน้าอย่างเดือดดาล
“ตายหมดทั้งหมดงั้นรึ!”
“สิบคน ล้วนเป็นถึงขั้นอริยเต๋าเทพครึ่งก้าวระดับปลาย! นี่คือรากฐานแห่งอนาคตที่สี่เผ่าเราสิ้นเปลืองทรัพยากรทั้งหมดเลี้ยงดูมา! เข้าไปไม่ถึงครึ่งชั่วยาม ตายสิ้นซากทั้งหมด! ใครจะบอกได้บ้างว่า ข้างในนั้นเกิดอะไรขึ้น!” เสียงคำรามของอริยเต๋าเผ่าปีศาจก้องไปทั่วหอใหญ่
อริยเต๋าเผ่าเทพหน้าเคร่งเครียดดุกระดูกปีกแสงหลังแต่กายพับสนิท จ้องมั่นที่ข้อมูลป้อนกลับบนจอภาพลอยน้ำ
“แถมไม่มีสัญญาณขอความช่วยเหลือส่งออกมาแม้แต่เสียงเดียวงั้นรึ”
สิบคน ถือพลิกแผ่นต้องสายและอาวุธสังหารที่เผ่ามอบให้ แต่แม้แต่สื่อสารทลายขาวเดียวยังไม่ทันได้บี้
นี่คือการถูกสังหารในพริบตา ไม่เหลือโอกาสต้านทานแม้แต่น้อย
สังหารอัจฉริยะถึงขั้นอริยเต๋าเทพครึ่งก้าวระดับปลายทั้งสิบคนในพริบตา
ทั่วพันโลกมหึมา ผู้ที่ทำเช่นนี้ได้มีเพียงผู้แข็งแกร่งแท้จริงแห่งขั้นอริยเต๋าเทพเท่านั้น