“คบกับเซี่ยเซี่ยมาตั้งสี่ปีแล้ว ตกลงแกจะเตรียมแต่งงานเมื่อไหร่กันแน่” พอได้ยินเสียงของพ่อ ส่งเซี่ยก็ชะงักมือที่ถือถ้วยชา
“พ่อ ผมบอกไปแล้วว่าผมจะไม่แต่งงานกับผู้หญิงที่ผมไม่ได้รัก!” เสียงเย็นชาของชายหนุ่มดังมา หัวใจของส่งเซี่ยเจ็บแปลบ นี่คือผู้ชายที่เธอรักมาสี่ปี แต่เขากลับไม่รักเธอ
“ถ้าพ่อมาที่นี่เพราะเรื่องนี้ ผมก็ขอย้ำอีกครั้ง ผมไม่มีวันแต่งงานกับส่งเซี่ยเด็ดขาด! ผู้หญิงที่จะเป็นเจ้าสาวของผมต้องเป็นคนที่ผมรักหมดใจเท่านั้น!” ชื่ออันจิงพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ราวกับกำลังให้คำสัตย์ปฏิญาณ
“ไอ้คนสารเลว! ไม่รักเซี่ยเซี่ยแล้วยังไปอยู่กินกับเธออีกหรือ” พ่อของชื่ออันจิงตบโต๊ะ มองลูกชายด้วยความโมโห
ชื่ออันจิงหัวเราะเยาะ “ผมไม่ได้บังคับเธอสักหน่อย เธอเต็มใจเอง เธอมันร่านเองต่างหาก! อีกอย่าง ถ้าไม่ใช่เพราะเธอหน้าตาเหมือนชูยาขนาดนั้น เธอไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะอยู่ข้างผมด้วยซ้ำ!”
“บ้านเรามีลูกสารเลวอย่างแกได้ยังไง! วันนี้พ่อจะพูดให้ชัด พ่อไม่มีวันยอมให้แกแต่งงานกับจี้ชูยาเด็ดขาด!”
จากนั้นก็มีเสียงฝีเท้าดังตามมา
ใบหน้าของส่งเซี่ยซีดเผือด รีบหลบเข้าไปในห้องนอน
ชาร้อนในถาดกระฉอกออกมาเพราะเธอขยับตัวกะทันหัน หยดลงบนนิ้วมือกับต้นขา น้ำชาร้อนลวก แม้ความเจ็บที่ปลายนิ้วจะแล่นตรงถึงหัวใจ ก็ยังเทียบไม่ได้กับความเจ็บปวดในใจของเธอแม้แต่น้อย
เมื่อนึกย้อนถึงเรื่องราวตลอดหลายปีที่ผ่านมา
ตั้งแต่แรกเห็นชื่ออันจิง เธอก็ตกหลุมรักเขาแล้ว
ตอนนั้นเธอยังเรียนมหาวิทยาลัย ต้องทำงานหาเงินส่งตัวเองเรียน คืนหนึ่งหลังเลิกงาน เธอถูกพวกอันธพาลขี้เมาล้อมไว้ตรงประตูมหาวิทยาลัย
เขาเป็นคนจัดการพวกนั้นอย่างง่ายดายและช่วยเธอเอาไว้
เธอยังจำได้ว่าตอนนั้นชื่ออันจิงเหยียบหัวอันธพาลคนหนึ่ง ดวงตาเรียวยาวเป็นประกายเหมือนดอกท้อ ฉายแววเยาะหยัน “ไอ้เศษสวะ”
จันทร์กระจ่างลอยเด่นกลางฟ้า สายลมฤดูร้อนพัดเอื่อย เขาหันมาคลี่ยิ้มให้เธอ “รุ่นน้อง คราวหน้าระวังตัวหน่อยนะ”
รอยยิ้มนั้นทำให้เธอถลำลึกจนถอนตัวไม่ขึ้น และจดจำมันไว้ในใจมาตลอดหลายปี
ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ทุกครั้งที่เธอแทบจะทนต่อไปไม่ไหว ภาพแรกพบของพวกเขาก็จะผุดขึ้นมาในหัว เมื่อนึกถึงตอนที่เขาปรากฏตัวขึ้นในช่วงที่เธอกำลังหวาดกลัวสุดขีด เธอก็จะอยากพยายามต่ออีกสักหน่อย
บางทีพรุ่งนี้เขาอาจจะรักเธอก็ได้
หนึ่งสัปดาห์ก่อน เมื่อรู้ว่าเขาสั่งจองชุดแต่งงานกับแหวนเพชรไว้ เธอคิดว่าความทุ่มเทตลอดหลายปีที่ผ่านมาในที่สุดก็ได้รับผลตอบแทน เธอคิดว่าความฝันกำลังจะเป็นจริง เขารักเธอแล้วจริง ๆ แต่ไม่เคยคิดเลยว่าสิ่งเหล่านั้นไม่ได้เตรียมไว้ให้เธอ
การที่เธอเป็นฝ่ายเดินหน้าตามจีบเขาอย่างจริงจัง ในสายตาของเขากลับกลายเป็นเรื่องน่ารังเกียจ!
น้ำตาไหลพรั่งพรูอย่างไม่อาจห้าม ส่งเซี่ยยกมือกุมอก ความเจ็บปวดที่ฝังลึกถึงกระดูกแล่นเข้ามาเป็นระลอก จนเธอแทบหายใจไม่ออก
เสียงแจ้งเตือนวีแชตดังขึ้น ส่งเซี่ยเหลือบมองหน้าจอ เห็นภาพถ่ายแต่งงานภาพหนึ่ง
ผู้ชายสวมสูทเรียบกริบ ส่วนผู้หญิงงดงามอ่อนหวาน
[จี้ชูยา]: ชื่ออันจิงขอฉันแต่งงานแล้วนะ ฉันจากไปตั้งสี่ปี เธอยังทำให้เขารักไม่ได้เลย ตอนนี้ฉันกลับมาแล้ว เธอยิ่งไม่มีโอกาสเข้าไปใหญ่ เป็นตัวแทนฉันมาตั้งสี่ปี คงเหนื่อยไม่น้อยสินะ อยากแต่งเข้าตระกูลร่ำรวยถึงกับเสนอตัวถึงที่ หน้าด้านจริง ๆ สมแล้วที่มาจากครอบครัวยากจน
ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เธอกับชื่ออันจิงไม่เคยมีรูปถ่ายคู่กันแม้แต่ใบเดียว
ส่งเซี่ยกัดริมฝีปากล่างแน่น จนในปากเต็มไปด้วยรสคาวเลือด
เธอไม่เคยคิดเลยว่าสักวันจะถูกเหยียดหยามถึงเพียงนี้!
น้ำตาทำให้ภาพตรงหน้าพร่ามัว
เสียงรถดังขึ้นนอกบ้าน คงเป็นพ่อของชื่ออันจิงที่กลับไปแล้ว
ในวิลล่าจึงเหลือเพียงพวกเขาสองคนอีกครั้ง
ประตูห้องถูกเปิดออกกะทันหัน ส่งเซี่ยที่ยืนพิงประตูอยู่เซไปข้างหน้า เกือบล้มลง
ชื่ออันจิงใช้มือข้างหนึ่งดึงเนกไท ดวงตาเรียวเหมือนดอกท้อเต็มไปด้วยความเย็นชาและเยาะหยัน “ผมประเมินคุณต่ำไปจริง ๆ ไม่คิดเลยว่าคุณจะวางแผนเก่งขนาดนี้ ถึงกับใช้พ่อผมมาบีบให้แต่งงานด้วยหรือ”
เขาก้าวเข้ามาใกล้ทีละนิด ใช้นิ้วบีบคางเธอแล้วพูดเสียงเย็น “อย่าคิดว่าแค่พ่อแม่ผมชอบคุณแล้วผมจะต้องแต่งงานกับคุณ อยากเป็นภรรยาผม คุณคิดว่าตัวเองคู่ควรหรือ”
หัวใจของส่งเซี่ยราวกับถูกมีดกรีด ดวงตากลมเรียวพร่ามัวด้วยหยาดน้ำตา แต่เสียงของเธอกลับแผ่วเบา “ชื่ออันจิง ตลอดหลายปีมานี้ คุณไม่เคยคิดอยากแต่งงานมีลูกกับฉัน อยากอยู่ด้วยกันตลอดไปเลยหรือ”
“ไม่เคย”
ช่างโหดร้ายและเย็นชา
หยดน้ำตาร่วงลงมา
น้ำตาไหลออกมา ในวินาทีนั้นส่งเซี่ยราวกับได้ยินเสียงหัวใจแตกสลาย
ใช่ เธอรู้มาตลอดว่าเขาไม่รักเธอ
เป็นเธอเองที่คิดว่า ขอแค่เธออยู่ข้างเขาตลอดไป ขอแค่เธอรักเขาอย่างไม่คิดชีวิตและไม่สนอะไรทั้งนั้น สักวันหนึ่งเขาจะต้องซาบซึ้ง เห็นข้อดีของเธอ และตกหลุมรักเธอ
“ฉันคงเพ้อฝันไปเอง”
ส่งเซี่ยยกมือเช็ดน้ำตา ยิ้มเยาะให้ตัวเอง
“ในเมื่อคุณรู้แล้ว ก็อย่าทำผิดซ้ำอีก!” ชื่ออันจิงก้มหน้าลง เตรียมจะจูบเธอ
ส่งเซี่ยเบี่ยงหน้าหลบ นี่เป็นครั้งแรกที่เธอปฏิเสธเขา
“เราเลิกกันเถอะ ชื่ออันจิง ฉันไม่ต้องการคุณแล้ว” น้ำตาไหลลงมาตามแก้ม ดวงตากลมเรียวเต็มไปด้วยความเศร้า แต่คำพูดกลับหนักแน่นอย่างยิ่ง
ชื่ออันจิงหัวเราะด้วยความโมโห ใช้นิ้วบีบคางเธอแล้วบังคับให้หันกลับมา สบตากัน “คิดว่าลูกไม้ยั่วให้ผมไล่ตามแค่นี้จะได้ผลกับผมหรือ”
ส่งเซี่ยผลักเขาออกไปทันที แววตาเย็นชา ในวินาทีนั้นเธอรู้แล้วว่าถึงเวลาต้องตัดใจ “คุณจะคิดยังไงก็แล้วแต่ ฉันจะย้ายออกไป ไม่ขัดขวางเรื่องดี ๆ ระหว่างคุณกับจี้ชูยา”
“ส่งเซี่ย! คิดว่าทำแบบนี้แล้วผมจะยอมงั้นหรือ ผมแนะนำให้คุณคิดให้ดี ย้ายออกไปน่ะง่าย แต่ถ้าอยากย้ายกลับมาอีกคงยากแล้ว!”
ชื่ออันจิงพูดประชดเสียงเย็น เขาคิดว่าเป็นแค่กลอุบายที่ส่งเซี่ยใช้ข่มขู่เขา จึงเดินออกจากวิลล่าไปทันที
ร่างสูงสง่าของเขาหายไปจากสายตา ส่งเซี่ยยืนอยู่ข้างหน้าต่าง มองเขาขับรถจากไป ตลอดหลายปีมานี้ สิ่งที่เธอเห็นบ่อยที่สุดคงเป็นแผ่นหลังของเขาตอนเดินจากไป
เขามักทำทุกอย่างอย่างไม่ใส่ใจ พูดจาราบเรียบ ราวกับไม่มีเรื่องไหนอยู่ในสายตา และไม่มีใครสักคนที่เข้าไปอยู่ในใจเขาได้
เมื่อก่อนเธอมักพยายามรั้งเขาไว้ อยากให้เขามองเธออยู่เสมอ อยากให้เขาสนใจเธอมากขึ้น เธอเคยงอน จงใจยั่วโมโหเขา กระทั่งหาเรื่องทะเลาะกับเขาก่อน แต่ก็แทบไม่เป็นผล
ยิ่งไปกว่านั้น ทุกครั้งเธอเป็นฝ่ายยอมแพ้ก่อน เป็นฝ่ายหาเรื่องชวนคุยเพื่อคืนดี เป็นฝ่ายขอให้กลับมาดีกัน เพราะเธอกลัวว่าเขาจะไม่ต้องการเธอจริง ๆ และเธอจะไม่ได้อยู่ข้างเขาอีกต่อไป
เธอมักคิดว่าเป็นเพราะตัวเองใช้วิธีไม่ถูกต้อง จึงไม่ได้ผลอย่างที่หวัง
ตอนนี้เธอถึงได้รู้ว่า ที่แท้เขารู้มาตลอด
เขารู้มาตลอดว่าเธอต้องการอะไร แต่กลับแกล้งทำเป็นไม่รู้ มองดูเธอพยายามสารพัดวิธีอยู่เฉย ๆ เขาคงภูมิใจมากสินะ
เมื่อรู้สึกถึงความเย็นชื้นบนแก้ม ส่งเซี่ยยกมือเช็ดมันออก แล้วยิ้มเยาะให้ตัวเอง เธอนี่ช่างเป็นตัวตลกจริง ๆ!
เธอหันหลังเดินออกจากห้องนอน การเคลื่อนไหวเด็ดขาดฉับไว แม้จะเจ็บปวดและอาลัยอาวรณ์ แต่เธอไม่เคยเป็นคนลังเล สิ่งเดียวที่ทำให้เธอลังเลมาตลอดก็คือชื่ออันจิง
และตอนนี้ เธอก็ไม่มีเหตุผลให้ทนต่อไปอีกแล้ว
ส่งเซี่ยเก็บข้าวของอย่างรวดเร็ว ตอนแรกเธอย้ายเข้ามาในวิลล่าเพียงลำพัง ตอนนี้ของที่เธอเอาไปได้ก็มีแค่กระเป๋าเดินทางใบเดียว
ความหรูหราที่นี่ไม่ใช่ของเธอ
ทุกสิ่งทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับชื่ออันจิง ถูกเธอตัดใจทิ้งโดยไม่ลังเล
ส่งเซี่ยเป็นคนแบบนี้ ตอนรักใคร เธอทุ่มเทได้โดยไม่คิดชีวิตและไม่สนอะไรทั้งนั้น
แต่เมื่อไม่รักแล้ว เธอก็ตัดใจทิ้งได้อย่างเด็ดขาดและไม่เหลือเยื่อใย
เบื้องหน้าเป็นค่ำคืนมืดมิด เบื้องหลังคือวิลล่าที่สว่างไสว
ส่งเซี่ยหิ้วกระเป๋าเดินทางไว้ในมือ หันหลังให้วิลล่า มุ่งหน้าไปยังความมืด ก้าวเดินจากไปอย่างเด็ดเดี่ยว มุ่งสู่เบื้องหน้า
*
แสงดาวพร่างพราว
หนึ่งในคลับส่วนตัวที่มีความเป็นส่วนตัวสูงที่สุดแห่งหนึ่งในนครเซี่ยงไฮ้
ขณะนี้ ภายในห้องรับรองที่ใหญ่ที่สุดบนชั้นบนสุดเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและความครึกครื้น
“คุณชายชื่อ ชูยากลับมาแล้ว แล้วตัวแทนตัวน้อยของคุณจะเอายังไง” โจวหยางถาม
“เธออยู่ในขอบเขตที่ผมต้องคิดด้วยหรือ” นิ้วเรียวขาวของชื่ออันจิงขยับเล็กน้อย เขายกไวน์แดงขึ้นจิบอย่างเอื่อยเฉื่อย ท่าทางไม่ใส่ใจเหมือนเช่นเคย
“ไม่ใช่สิ ผมไม่เชื่อหรอกว่าเธอจะไม่งอแงกับคุณ ทั้งชุดแต่งงานทั้งแหวนเพชร คุณคงไม่ได้คิดว่าเธอเข้าใจว่าคุณเตรียมไว้ให้ตัวเองหรอกนะ” โจวหยางถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น
“ก็แค่มุกเดิม ๆ ที่เคยใช้ก่อนหน้านี้ เธอยังคิดจริง ๆ หรือว่าขู่ผมแล้วผมจะยอม” ชื่ออันจิงปลดกระดุมคอเสื้อเชิ้ตสีดำสองเม็ด ดวงตาเรียวเหมือนดอกท้อเต็มไปด้วยรอยยิ้มเยาะหยัน
“เอาละ ๆ พนันกันเลย ตัวแทนตัวน้อยจะทนได้กี่วัน” โจวหยางส่งเสียงเรียก คนในห้องรับรองต่างพากันเข้ามาร่วมวง
“หนึ่งสิบล้าน ผมพนันสามวัน พอครบสามวันเธอต้องเป็นฝ่ายมาคืนดีกับคุณชายใหญ่ชื่อแน่”
“ผมเอาด้วย ดูจากสถิติที่ผ่านมา อย่างมากก็ไม่เกินหนึ่งสัปดาห์ ผมพนันเจ็ดวัน”
ถังหรูเอียนสวมชุดกี่เพ้า ท่าทางสง่างาม เธอเคาะเถ้าบุหรี่แล้วพูดหยอกเย้า “ชื่ออันจิง คุณคิดว่ายังไง”
“เธอทนได้ไม่ถึงสองวันหรอก” ชื่ออันจิงยิ้มพลางหรี่ดวงตาเรียวเหมือนดอกท้อ มั่นใจเป็นอย่างยิ่ง
ถังหรูเอียนสูบบุหรี่หนึ่งคำ ริมฝีปากสีแดงสดเย้ายวน เธอยกยิ้มมุมปาก “ฉันพนันว่า ตราบใดที่คุณคบกับจี้ชูยา เธอจะไม่มีวันกลับมาคืนดีกับคุณ”
ทุกคนหันขวับไปมองเธอ “คนละสิบล้านนะ ฉันจำได้หมดทุกคน” ถังหรูเอียนยิ้มอย่างเย้ายวนมีเสน่ห์
ชื่ออันจิงวางแก้วไวน์ลง ไม่ใส่ใจข้อสรุปของถังหรูเอียนแม้แต่น้อย
ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ส่งเซี่ยใช้วิธีคล้าย ๆ กันมานับครั้งไม่ถ้วน ระยะเวลาที่เธองอนนานที่สุดคือเจ็ดวัน และทุกครั้งเธอจะเป็นฝ่ายมาขอคืนดีกับเขาก่อน ครั้งนี้ก็ต้องเหมือนกัน