หลิวเฉี่ยวหลานถูกมีดในมือของหยางเสวี่ยเหมยทำเอาตกใจร้องลั่น อุ้มผูเถาวิ่งหนีทันที!
“ฆ่ากันแล้ว! ช่วยด้วย!!!”
บรรดาภรรยาทหารที่กำลังคุยกันอยู่ได้ยินเสียงเอะอะ ก็รีบโยนเมล็ดแตงโมในมือทิ้งแล้ววิ่งเข้ามา
“เร็ว! เร็วเข้า หยุดหยางเสวี่ยเหมยไว้!”
“โอ๊ย! แบบนี้จะเอายังไงกัน! หัวหน้ากองจ้าวไม่อยู่ ไอ้หยางเสวี่ยเหมยนี่ก็เป็นบ้าอีกแล้ว! เร็วเข้า ไปเรียกคนมาเร็ว!!!”
เมื่อคืนหยางเสวี่ยเหมยฝืนทนอยู่ในโรงพักทั้งคืน ไม่ได้หลับไม่ได้นอนทั้งคืน สิ่งที่รออยู่กลับเป็นหลักฐานชัดเจน และข่าวที่ฉินเซี่ยงจวินยอมรับผิด
นางไม่ได้ไปถามหาความจริง แต่กลับรีบกลับมาที่เขตที่พักของเขตทหารเป็นอย่างแรก ยกมีดมาหาเรื่องเสี่ยวผูเถาเพื่อแก้แค้น
นางไม่เชื่อคำพูดของตำรวจ
นางเชื่อเพียงการตัดสินของตัวเอง
ในสายตาของนาง การที่ฉินเซี่ยงจวินถูกจับเข้าคุก ต้องเป็นฝีมือของผูเถาแน่นอน!
บรรดาภรรยาทหารกรูกันเข้าไปพร้อมหน้าพร้อมตา อยากจะสกัดหยางเสวี่ยเหมยไว้ แล้วแย่งมีดทำครัวในมือนางมา
แต่หยางเสวี่ยเหมยกลับคลุ้มคลั่งเหมือนคนบ้า กวัดแกว่งมีดทำครัวหมายจะฟันคนไปทั่ว
นางมีแรงเยอะ แถมยังอารมณ์พลุ่งพล่าน ในมือยังมีมีดอีก
คนที่อยู่ตรงนั้นล้วนเป็นภรรยาทหาร ไม่มีแม้แต่ผู้ชายสักคน
ชั่วขณะนั้น ทุกคนกลับไม่อาจกดนางไว้ได้
มีภรรยาทหารผอมบางไม่กี่คน ถึงขั้นถูกนางถีบเข้าให้ ล้มกลิ้งอยู่กับพื้น
ตรงนั้นพลันอลหม่านไปหมด
เสี่ยวผูเถาใบหน้าเย็นชา ลงจากอ้อมกอดของหลิวเฉี่ยวหลาน แล้วจ้องเขม็งไปที่หยางเสวี่ยเหมยอย่างดุดันทั้งที่ยังเล็ก ก่อนจะปายันต์ขาอ่อนออกไปโดยตรง: “ยันต์ขาอ่อน ไป!”