พ่อจี้กับแม่ตระกูลจี้ได้ยินคำพูดของผูเถาเข้า ต่างก็โกรธจนเวียนหัวตาลาย
“จี้เยี่ยนจิง! ดูสิว่าแกก่อเรื่องอะไรไว้!” พ่อจี้โกรธจนเตะเข้าใส่ทันที “พาตัวหายนะเข้ามาในบ้านเรา แกคิดจะทำให้ครอบครัวเราตายกันหมดหรือไง!”
จี้เยี่ยนจิงก้มหน้าลงอย่างเหม่อลอย ปล่อยให้พ่อจี้ทุบตีเตะต่อย โดยไม่รู้สึกตัวเลยสักนิด
เขาช่างโง่เขลาจริง ๆ
ทั้งที่เป็นทหารแท้ ๆ
กลับถูกศัตรูใช้กลอุบายนางงามหลอกจนหัวหมุน แถมยังเกือบทำให้ทั้งครอบครัวเดือดร้อน!
เขาสมควรตาย! สมควรถูกตี! สมควรโดนซ้อม!
“เสี่ยวผูเถา” จี้เยี่ยนจิงตาแดงก่ำ มองเด็กน้อยด้วยสีหน้าสำนึกผิด “หนูช่วยคิดหาวิธีช่วยครอบครัวเราได้ไหม ลุงรู้ว่าหนูเก่งมาก หนูต้องมีวิธีแน่ ๆ ใช่ไหม”
เสียงเขายังไม่ทันขาดคำ ไป๋ฉือเวยที่ถูกมัดไว้ก็หัวเราะลั่น “ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!!!!!!”
นางหัวเราะอย่างกำเริบเสิบสาน “ไร้ประโยชน์! ตาค่ายกลเปิดใช้งานแล้ว พวกแกหนีไม่พ้นหรอก!”
หัวเราะเสร็จ นางก็มองจี้เยี่ยนจิงอย่างดูแคลน พร้อมรอยยิ้มเยาะเย้ย “จี้เยี่ยนจิง แกนี่หลอกง่ายจริง ๆ”
“ตอนแรกฉันนึกว่าแกเป็นทหาร คงระแวดระวังตัวมาก เลยคิดว่าต้องเปลืองแรงอยู่พักใหญ่กว่าจะหลอกแกได้ ใครจะรู้ว่าแกมันก็แค่คนโง่ที่เห็นผู้หญิงสวยแล้วเกิดกิเลส! แค่เห็นว่าฉันสวย สบตาฉันครั้งเดียวก็ยอมยกคำมั่นเรื่องแต่งงานให้แล้ว ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!!! ตลกชะมัด!”
ไป๋ฉือเวยหัวเราะเยาะอย่างได้ใจ ใบหน้าบิดเบี้ยว กลายเป็นหญิงร้ายกาจเต็มตัว ยังจะมีเค้าความบริสุทธิ์อ่อนหวานอย่างดอกบัวขาวก่อนหน้านี้เหลืออยู่ตรงไหนอีก