ผูถีเต้าจ่างแค่ได้ยินก็รู้ทันทีว่าอีกฝ่ายไม่มีข้อมูลอะไรที่เป็นประโยชน์ให้ จึงโบกมือส่งไป "พอแล้ว เจ้าถอยไปได้ อย่ามาเดินป้วนเปี้ยนต่อหน้าข้า ไม่เช่นนั้นข้าไม่ทันระวัง สะท้อนกลับด้วยสัญชาตญาณก็เก็บเจ้าเข้าไปแล้ว"
พอได้ยินดังนั้น หลี่ซันก็ตกใจสั่นไหวทั้งตัว รีบลอยหนีไกลทันที
เขาไม่อยากตายหรอก!
เขายังอยากเป็นผีต่อไปอีกเป็นร้อยปี!
ขณะนั้น คนตระกูลจ้าวมากันเกือบครบแล้ว ห้องพักฟื้นแทบจะจุคนไม่ไหว
ทุกคนเห็นผูถีเต้าจ่างก้าวเข้ามาแล้วพูดคุยกับอากาศไปเป็นชุด ๆ ก็เข้าใจทันทีว่าเขากำลังคุยกับผี ขนลุกซู่ทั่วตัว
"อวี่... อวี่... อวี่ชวน... ชวนนะ!" คุณนายจ้าวลิ้นแข็งปนกันไปหมด พูดตะกุกตะกัก "ค... คนนี้... คือผูถีเต้าจ่าง อาจารย์ของผูเถาใช่ไหม?"
จ้าวอวี่ชวนพยักหน้า "ใช่ครับ ท่านผู้อาวุโสทางด้านหลังนั่น คือพี่ชายรองของผูเถา เฉินเจ่านักพรตนั่นเอง"
เฉินเจ่ายิ้มพยักหน้าให้ทุกคน เป็นการทักทาย
แต่ผูถีเต้าจ่างไม่ได้ให้สีหน้าดี ๆ กับใคร
เขาสั่นคอเสียงดัง "พวกเจ้ายืนตายอยู่ตรงนี้ทำไม? ปกป้องลูกศิษย์ที่รักของเจ้านายไม่ได้ก็ปละ มีแต่ยืนเป็นภาระ! ออกไปให้หมดทุกคน! เจ้านายจะลงมือรักษาลูกศิษย์ที่รักแล้ว!"
คนตระกูลจ้าวได้ยินความหมายในถ้อยคำแล้วว่าสามารถปลุกผูเถาได้ ต่างก็ดีใจเป็นล้นเป็นเหลือ
พวกเขาไม่ได้ปกป้องผูเถาไว้ อาจารย์ของนางโกรธพวกเขาก็สมควรแล้ว
ขอเพียงให้ผูเถาตื่นขึ้นมา ไม่ต้องพูดถึงแค่ถูกด่า แม้จะให้ผูถีเต้าจ่างตบหนึ่งทีต่อคนก็ไม่มีใครมีคำขุ่นเคือง!
คนตระกูลจ้าวเริ่มเดินออกไปที่ประตูทีละคน ท่านผู้อาวุโสจ้าวคิดถึงหลานสาวจนทนไม่ได้ ยอมเสี่ยงถูกด่ายับจนหูหนวก ก็เดินเข้าไปหาผูถีเต้าจ่าง "นักพรตเจ้าคะ ผูเถาของบ้านเราฝากไว้กับท่านนะ ขอร้องให้ท่านรักษานางให้หาย!"