ศีรษะของจี้เยี่ยนจิงอื้ออึงขึ้นมา เหตุผลทั้งหมดปลิวหายไปหมด
เขากุมมือไป๋ฉือเวยกลับไว้แน่น “ผมเชื่อคุณ วางใจเถอะ รอให้พ่อแม่ผมหายโกรธก่อน ผมจะไปขอพวกท่าน ให้พวกเราแต่งงานกัน ถึงตอนนั้นผมจะจัดงานแต่งอย่างยิ่งใหญ่มีเกียรติ รับคุณเข้าบ้านอย่างสมศักดิ์ศรี ให้คุณเป็นภรรยาของผม จี้เยี่ยนจิง และเป็นนายหญิงแห่งตระกูลจี้ในอนาคต!”
ไป๋ฉือเวยเอนซบไหล่เขาอย่างเป็นธรรมชาติ หน้าอกถูไถแขนเขาอย่างจงใจบ้างไม่จงใจบ้าง
“ค่ะ พี่เยี่ยนจิง ฉันจะรอ”
เสียงหวานออดอ้อนนั้นเกี่ยววิญญาณของจี้เยี่ยนจิงไปจนหมด
“เยี่ยนจิง ฉันอยากกินแอปเปิล” ไป๋ฉือเวยพูดเสียงนุ่ม “ช่วยปอกแอปเปิลให้ฉันหน่อยได้ไหม ช่วงนี้ท้องฉันไม่ค่อยดี อยากกินอะไรเปรี้ยวหวานนิดหน่อย”
จี้เยี่ยนจิงพยักหน้ารัว ๆ เดินไปหยิบแอปเปิลเขียวบนโต๊ะ แล้วหยิบมีดปอกผลไม้มาปอกอย่างเก้ ๆ กัง ๆ
ไป๋ฉือเวยมองแผ่นหลังของเขา มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มแปลกประหลาด
เธอล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าอย่างเงียบเชียบ หยิบผ้าสีดำขนาดเท่าฝ่ามือออกมา บนผืนผ้ามีอักขระบิดเบี้ยววาดด้วยผงชาดสีแดงคล้ำ
“อุ๊ย!” ไป๋ฉือเวยร้องขึ้นกะทันหัน “พี่เยี่ยนจิง มีหนู!”
เธอกรีดร้องพลางพุ่งเข้าไปในอ้อมแขนของจี้เยี่ยนจิง
จี้เยี่ยนจิงตกใจจนมือสั่น ใบมีดบาดนิ้วชี้ข้างซ้ายเข้าเต็ม ๆ
เลือดทะลักออกมาทันที ไหลหยดลงมาตามนิ้ว
“ซี๊ด...” เขาสูดปากด้วยความเจ็บ ปล่อยมีดลง ใช้มือข้างหนึ่งประคองไป๋ฉือเวย ส่วนมือที่เลือดไหลยกค้างอยู่กลางอากาศ “หนูอยู่ไหน? อากาศหนาวขนาดนี้ ไม่น่าจะมีหนูหรอกมั้ง?”