เจียงหลิ่วจือนัยน์ตาแดงก่ำ กำหลอดฉีดยาไว้แน่น “นี่คือไซยาไนด์นะ ต่อให้เป็นเซียนก็ช่วยเจ้าไม่ได้...”
ณ จุดเกิดเหตุ ไม่รู้ว่าเมื่อใด จู่ๆ ก็เงียบสงัดลง
ทุกคนพากันคลายมือ หลีกทางให้
จ้าวเจียวเจียวยืนอยู่ตรงหน้าเจียงหลิ่วจือ เงยหน้าขึ้นอย่างงุนงง เผยให้เห็นใบหน้าซีดเซียว “แม่...”
นางมองเจียงหลิ่วจือด้วยความไม่เข้าใจ แล้วก้มลงมองหลอดฉีดยาที่ปักเข้าสู่ใจกลางอกของตน “แม่... หนูปวด...”
เจียงหลิ่วจือทั้งร่างราวกับกลายเป็นหิน แข็งทื่ออยู่ที่เดิม
นางมองจ้าวเจียวเจียวอย่างตะลึง คล้ายตกใจสุดขีด แล้วรีบชักมือกลับทันที “ไม่! ไม่!!!”
เจียวเจียวได้อย่างไร?
เข็มอาบยาพิษในมือนาง ทิ่มเข้าไปในร่างของเจียวเจียวได้อย่างไรกัน?!
ไม่ใช่แบบนี้!
เข็มยาพิษนี้ควรจะทิ่มเข้าใส่ร่างของไอ้ลูกนอกสมรสผูเถาต่างหาก!
ไซยาไนด์เข้าสู่กระแสเลือดของจ้าวเจียวเจียว เกิดปฏิกิริยาอย่างรวดเร็ว
จ้าวเจียวเจียวใบหน้าเขียวคล้ำเป็นสีเทา ริมฝีปากม่วงช้ำ ล้มลงไปทันที
“เจียวเจียว!!!!”
เจียงหลิ่วจือร้องโหยหวน กรีดร้องพุ่งเข้าไปอุ้มจ้าวเจียวเจียวไว้
เจียงเม่ากั๋วและอิ่นตงเหมยก็ตกตะลึงรี่เข้ามาล้อม
“เร็วเข้า! หมอ! รีบช่วยคนนะ!”
บุคลากรทางการแพทย์ยืนอยู่ข้างๆ สีหน้าเต็มไปด้วยความกลืนไม่เข้าคายไม่ออก “ไซยาไนด์... นี่มันสารเคมีพิษ ทางสถานีอนามัยของเราไม่เคยสัมผัสกับสารพิษเคมีชนิดนี้เลย เพราะฉะนั้น... ไม่มียาแก้พิษ...”
“แล้วก็ อาการพิษจากไซยาไนด์ออกฤทธิ์เร็วมาก อย่างมากก็ไม่เกินสองสามนาทีก็จะ...”