เมื่อพูดถึงแม่ของเด็ก สีหน้าท่านผู้อาวุโสจ้าวก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย
เรื่องแม่ของเสี่ยวผูเถา ก่อนกินข้าว คุณนายจ้าวก็เล่าให้เขาฟังหมดแล้ว
เสี่ยวผูเถาและจ้าวอวี่โจวต่างไม่รู้ว่าแม่ของเด็กคือใคร
ที่กลับกรุงปักกิ่งครั้งนี้ ก็เพื่อมาตามหาแม่ของเด็กนั่นเอง
“แม่ของเด็กติดธุระนิดหน่อย เลยไม่ได้กลับมาด้วยคราวนี้ รอวันไหนกลับมาแล้ว ค่อยให้พาเสี่ยวผูเถามาทำความรู้จักกับทุกคน”
ลู่จี้เหว่ยเห็นเพื่อนบ้านกลุ่มหนึ่งล้อมเสี่ยวผูเถา ชมแล้วชมอีก
หลานสาวตัวเองกลายเป็นตัวประกอบและอากาศธาตุไปเลย ทันใดนั้นก็รู้สึกไม่พอใจ
ทำไมหลานสาวบ้านเขาถึงไม่เคยได้รับการปฏิบัติดีแบบนี้บ้างนะ?
เขายอมรับว่าหลานสาวของไอ้เฒ่าจ้าวน่ารักก็จริง แต่หนิวหนิวของเขาก็... ก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้นเสียหน่อย!
“ไอ้เฒ่าจ้าว แม่เด็กไม่ได้กลับมาเพราะติดธุระจริง ๆ เหรอ?” ลู่จี้เหว่ยจงใจกระแอมถาม “ทำไมข้าถึงได้ยินว่าก่อนหน้านี้เหล่าซานบ้านท่านจำคนผิด แต่งผิดเมีย แถมยังช่วยคนอื่นเลี้ยงลูกตั้งสามปี? ถูกสวมเขาสีเขียวมาตั้งสามปีไม่ใช่หรือ?”
พอคำพูดนี้ออกมา ตรอกที่คึกคักก็เงียบกริบลงทันที
ทุกคนพากันเก้อเขินมองท่านผู้อาวุโสจ้าว ไม่รู้จะรับคำอย่างไรดี
ท่านผู้อาวุโสจ้าวโกรธจนหนวดเครากระตุกไปหมด
ไอ้เฒ่าลู่เอ๊ย! เรื่องอะไรไม่พูด ดันมาพูดเรื่องนี้!
พูดจาไม่ดูเวล่ำเวลาเลย!
เลือกแต่พูดในสิ่งคนอื่นไม่อยากฟัง!
บรรยากาศในที่นั้นพลันกลายเป็นเก้อเขินขึ้นมาในทันใด
เพื่อนบ้านต่างมองหน้ากันไปมา พากันเลือกที่จะเงียบไม่พูดอะไร