เมื่อเป็นเช่นนั้น เสี่ยวผูเถาก็จับตะเกียบด้วยอุ้งเล็ก ๆ ป้อม ๆ ของหนูแล้วลงมือกินอย่างเอร็ดอร่อย
แม้ปากจะบอกตลอดว่า "ไม่ได้ ไม่ได้ หนูจะกินให้น้อยลงนะ" แต่พอกินจริง ๆ ก็อึ้ง ๆ กุ๊ก ๆ ไม่ยอมกินน้อยลงเลยสักนิด
"อ้าว! อันนี้อร่อยมาก!"
"อือ! อันนั้นก็อร่อย!!!"
"หวังวัง! กระดูกอันนี้หอมจัง! แกก็แทะบ้างสิ!"
เจ้าตัวเล็กกินข้าวไล่ไปถ้วยแล้วถ้วยเล่า ขนมกินคำแล้วคำเล่า ยังไม่ลืมแอบหยอดข้าวให้หวังวังใต้โต๊ะอีกสองคำ ปากน้อย ๆ ก็ไม่เคยหยุดพัก
สุดท้ายกินอิ่มดื่มแล้ว เธอเซท้องอยู่บนเก้าอี้ พร้อมเบียดเสียงหอบ แล้วลูบท้องน้อย ๆ ของตัวเองอย่างพอใจ "เบอร์... อร่อยจริง ๆ!"
"ปะป๊า~ ป้าย่า ป้าใหญ่ ท่านอารอง ทุกคนทำอาหารอร่อยมากเลยนะ!"
ทุกคนมองเสี่ยวผูเถาที่กินอิ่มหนำสำราญแล้ว ใบหน้าก็เต็มไปด้วยรอยยิ้มเอ็นดู
มีเจ้าตัวจิ๋วกินเก่งแถมปากหวานอยู่ในบ้านแบบนี้ แค่ได้มองก็อารมณ์ดีไปตามกันแล้ว
จี้เยี่ยนจิงกินข้าวเสร็จหนึ่งถ้วยอย่างรวดเร็ว ก็หยิบชามกระเบื้องเคลือบมาหนึ่งใบ ตักข้าวครึ่งชาม แล้วใส่ผักจนเต็มชาม เตรียมจะเดินไปทางเรือนตะวันตก
แม่ตระกูลจี้ขมวดคิ้วทันทีแล้วเรียกเขาไว้ "จะไปไหนน่ะ?"
จี้เยี่ยนจิงมองเธอด้วยสีหน้าไร้เดียงสา "ผมไปส่งข้าวให้ฉือเวยครับ วันนี้เธอไม่สบาย ไม่อยากออกจากห้อง ตอนนี้ยังไม่ได้กินข้าวเลย ผมกลัวเธอจะหิวจนท้องเสียไป"
แม่ตระกูลจี้โมโหขึ้นมาทันที "ห้ามไป!"
เห็นแม่ลูกกำลังจะทะเลาะกันอีก ผูเถารีบเอ่ย "ลุงจี้ มานี่หน่อยสิ หนูมีเรื่องจะบอกลุง"