ผูเถานั่งอยู่บนเตียง มองดูเขาลอยเข้ามา
สีหน้าอิ่มเอมนั้น ดูแวบเดียวก็รู้ว่าเพิ่งกินอิ่มหนำสำราญกลับมา
"เจ้าไปกินผีมารึ?" เจ้าขนมต้มถาม
หลี่ซันไม่ได้ปิดบัง ตอบว่า "ใช่แล้ว ข้าน้อยเป็นผีร้าย กินผีที่ระดับต่ำกว่าข้าเพื่อเพิ่มพลังได้ ที่ข้ากินล้วนเป็นผีร้ายที่ชอบทำร้ายคน นับว่ากำจัดภัยให้ชาวบ้าน!"
เจ้าขนมต้มพยักหน้า
ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้
"เจ้านี่เป็นผีที่จิตใจดียิ่งนัก!" เด็กน้อยเอ่ยชม
หลี่ซันถูกชมจนเขินอาย เอามือกุมแก้มก้มหน้างุด "ก็ไม่เลวนัก เพราะโดยนิสัยแล้วข้าใจดี..."
ผูเถา: "..."
แค่ชมไปคำเดียว ทำไมเขาถึงได้ใจลอยไปถึงฟ้าแล้ว
ชมไม่ได้เลย
"เอาล่ะ มาว่ากันเรื่องจริงจังเถอะ!" เจ้าตัวเล็กนั่งตัวตรง ใบหน้าเคร่งขรึมมองเขา "ที่ข้าทำสัญญากับเจ้า ที่จริงก็เพื่อให้เจ้าช่วยข้าตามหาแม่ข้าน่ะ~"
"ร่างวิญญาณของเจ้าสามารถเข้าออกตระกูลต่าง ๆ ในเมืองหลวงได้อย่างอิสระ แบบนี้ข้าก็ไม่ต้องลำบากไปค้นหาทีละบ้านแล้ว!"
เจ้าขนมต้มพูดถึงตรงนี้ ก็ดีใจจนยกมือเล็ก ๆ กุมแก้มตน "ถ้าเจ้าช่วยข้าหาแม่เจอในสามวันล่ะก็ ผูเถาก็จะเป็นเด็กที่มีความสุขที่หนึ่งในหนึ่งในโลกนี้แน่!!!!"
"เอ่อ..." หลี่ซันมองเจ้าขนมต้มที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง นัยน์ตาพร่างพราวดุจดวงดาว ก็ใจอ่อนไม่อยากทำลายความฝันของนาง
"คือว่า..." เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จึงพูดออกไปว่า "ที่จริงนะ... ผีจะเข้าบ้านคนอื่นตามอำเภอใจไม่ได้ ทุกบ้านมีเทพเฝ้าประตู ขอเพียงข้าแอบเข้าไปก็จะถูกเทพเฝ้าประตูจับได้ ต้องถูกฟันตายแน่ ฮือๆ..."