ตอนนี้ เจ้าตัวเล็กเหยียบหน้าอกครูฝึกสัตว์ไว้ด้วยเท้าข้างหนึ่ง อีกมือกอดเจ้าซามอยด์เอาไว้ เสียงดุทั้งน่ารักดังก้องไปทั่วเวที: "แย่ที่สุด!!! หวังวังคือสัตว์เลี้ยงของหนู! หนูยังไม่ยอมแตะขนมันแม้แต่เส้นเดียว! แต่พวกแกกลับตีมันจนเป็นแผลเต็มตัว! เกินไปแล้วนะ!!!!"
"อ๊ายยย!!! แกทำร้ายสัตว์เลี้ยงรักของหนู! หนูจะสู้กับแกให้ตาย!!!!"
"โฮก ๆ ๆ!!!" หวังวังซบหัวไว้ในอ้อมกอดของผูเถา น้ำตาไหลไม่หยุด
[นายน้อย!!! หวังวังตามหาเจอจนได้!]
[ชีวิตหวังวังนี่ลำบากจริงๆ!!!!]
[ห่างจากนาย หวังวังอยู่ต่อไปไม่ไหวแล้ว!!!!]
ผูเถาฟังเสียงสะอื้นไห้ของหวังวังแล้วสงสารจนตาแดง
เธอลูบหัวหวังวัง แล้วเอื้อมมือแตะบาดแผลบนตัวมันเบาๆ เสียงสั่นสะอื้น: "ขอโทษนะหวังวัง เป็นความผิดของผูเถาเอง ผูเถาไม่น่าไม่บอกกล่าวล่วงหน้า แล้วก็ลงจากเขามาคนเดียว รู้งี้จะกลายเป็นแบบนี้ ตอนนั้นหนูน่าจะพาเจ้าลงเขามาด้วย"
"โฮก ๆ ๆ!!!!" หวังวังถึงกับส่งเสียงงอแงดังกว่าเดิมทันที
[นายน้อย! หวังวังไม่ได้โทษนาย!]
[เป็นหวังวังเองที่โง่เกินไป ถูกสามีภรรยาใจร้ายคู่นั้นหลอกด้วยเนื้อ! พวกมันหลอกข้า บอกว่าจะพาลงเขาไปตามหานายน้อย บอกอีกว่าอยู่กับพวกมันจะมีเนื้อกินทุกมื้อ! ผลคือพวกมันพาข้าไปไว้ที่คณะละครสัตว์ ก็เอาโซ่เหล็กล่ามข้า ใช้แส้เฆี่ยนข้า บังคับข้าให้ฝึกการแสดง พอหวังวังไม่เชื่อฟัง พวกมันก็ใช้ด้ามช็อตไฟฟ้าช็อตข้า ตอนนี้หวังวังไม่เหลือเนื้อดีสักที่ ทั้งยังผอมลงด้วย! โฮกๆๆ!!! หวังวังเสียใจ! หวังวังเสียใจจริงๆ!!!]