【พื้นที่ฝากสมอง: นิยายย้อนยุคแนวจินตนาการ + เรื่องลี้ลับเล็กน้อย + เด็กน้อยนุ่มนิ่ม + เด็กน้อยที่ดูดวงจับผีได้ + พ่อจอมเย็นชาหยิ่งผยองคลั่งรักลูก สมองทิ้งไว้ก่อนแล้วค่อยอ่าน โปรดอย่าหาความสมจริงนะ~】
ปี 1976 ฤดูหนาว
หิมะโปรยปรายราวขนห่าน สะบัดพัดลงมา
เขาหวังหยาเฟิง วิหารเหลียนฮวา
ริมหน้าผา
เด็กน้อยวัยสามขวบในชุดเต๋าสีดำ นั่งขัดสมาธิบนหินริมหน้าผา
ในมือน้อยกำขนมปังนึ่งไว้ก้อนหนึ่ง น้ำตาคลอเบ้า ดูน่าสงสาร
เด็กน้อยหน้าตาน่ารักน่าชัง ผิวขาวเนียนละเอียด
แก้มยุ้ยใสปิ๊ง เต่งตึงน่าหยิก
เธอจ้องขนมปังนึ่ง น้ำตานองหน้า
วินาทีต่อมา ก็แผดเสียงร้องด้วยน้ำเสียงเด็กน้อย แต่เปี่ยมความคับแค้นใจว่า "ในมือ... ถือขนมปังนึ่ง..."
ไอขาวพวยพุ่งจากปากเล็ก ๆ ของเธอ ทำให้ใบหน้าจิ้มลิ้มพร่าเลือน
เด็กน้อยงับขนมปังนึ่งอย่างน่าสงสาร เคี้ยวตุ้ยอยู่ในปาก หลับตา แล้วแหงนหน้าตะโกนอีกครั้ง
"กับข้าวไม่มีน้ำมันสักหยด!"
เด็กน้อยร้องไห้พลางตะโกนจบ ก็งับขนมปังต่ออีกคำทั้งน้ำตา
"ชีวิตบนเขามันทุกข์ทรมานจังเลยนะ..."
"น้ำตาก็ไหลรินไม่หยุด..."
ด้านหลัง มีเฒ่าเต๋าเคราเผือกกับหนุ่มเต๋ารูปงามยืนอึ้งกิมกี่อยู่ใต้ต้นไม้
"อาจารย์ครับ" เฉินเจ่าถอนหายใจ "จะรีบไล่น้องเล็กไปลงเขาจริง ๆ หรือครับ"
ผูถีเต้าจ่างจ้องเด็กน้อยไม่ไกล ตัดพ้อเบา ๆ ว่า "สามปีที่กำหนดไว้มาถึงแล้ว ระหว่างอาจารย์กับเสี่ยวผูเถาสิ้นวาสนากันเพียงนี้ ถึงเวลาให้นางลงเขาเสียที"
สามปีก่อน ตอนอาจารย์ออกเที่ยวรอนแรมไปทั่ว เก็บเสี่ยวผูเถาได้ แล้วพากลับมาวิหารเหลียนฮวา
ตั้งแต่เก็บนางมา วิหารที่เคยซบเซา ราวกับถูกอวลด้วยไอสิริมงคล
ธูปเทียนยิ่งรุ่งเรืองขึ้น ชื่อเสียงก็ยิ่งโด่งดัง
เสี่ยวผูเถาออกสำนักได้ตอนอายุสองขวบ ดูดวงครั้งแรกก็ช่วยลูกชายนายอำเภอใต้เขาปลดเคราะห์ได้
นับจากนั้น วิหารเหลียนฮวาก็ไม่เคยขาดธูปเทียนเลย
ด้วยเหตุนี้ อาจารย์ถึงเลี้ยงเสี่ยวผูเถาที่กินจุยิ่งกว่าตัวเถาเที่ยตัวน้อยไหว
เมื่อหลายวันก่อน ท่านบรรพจารย์เข้าฝันมาบอกอาจารย์ ว่าอาจารย์กับเสี่ยวผูเถามีวาสนาอยู่กันเพียงสามปี
รอให้เสี่ยวผูเถาอายุครบสามขวบ ต้องรีบส่งนางลงเขา มิเช่นนั้นเสี่ยวผูเถาอาจถึงแก่ชีวิต
มีเพียงส่งเสี่ยวผูเถากลับไปหาพ่อบังเกิดเกล้าเท่านั้น ถึงจะช่วยนางได้
ผูถีเต้าจ่างมองเสี่ยวผูเถาอย่างอาลัยนิ่งหนึ่ง จากนั้นก็เดินเข้าไป ตีหน้ายักษ์ว่า "เสี่ยวผูเถา! เจ้าไปหลอกของวิเศษกับคูปองอาหารพวกศิษย์พี่ของเจ้ามาอีกแล้วใช่ไหม! พวกมันมาฟ้องอาจารย์ บอกว่าถ้าไม่ส่งเจ้าลงเขา พวกมันจะพากันฆ่าตัวตายเป็นกลุ่ม!!"
ตุ๊บ!
ขนมปังนึ่งครึ่งก้อนในมือเด็กน้อยหล่นตุบลงพื้น
เสี่ยวผูเถาเงยหน้ามองผูถีเต้าจ่างอย่างอเนจจอนาถ
ชั่ววินาทีต่อมา นางก็อ้าปาก ร่ำไห้โฮใหญ่ "อ๊วกกก!!! อย่าเลยนะ!!!"
"ซีฟู่ เกาอนุ่นรู้ว่าผิดแล้ว!"
"เกาอนุ่นไม่ควรโลภมาก เกิดจิตลุ่มหลง เล่นทอดลูกเต๋ากับศิษย์พี่ แล้วโกงจนข้าวของพวกพี่หมดตัว! อือ ๆ ๆ!!! เกาอนุ่นสาบสน อีกแปด! ต่อไปไม่กล้าแล้ว!"
ผูถีเต้าจ่างโกรธจนมือกระตุก "เจ้า..."
เด็กน้อยตัวแค่นี้ มันไปเรียนโกงมาจากไหนกัน?!
เด็กน้อยยื่นมือน้อย ทำนิ้วมือนับสี่ พลางว่า "แล้วก็... ต่อไป เกาอนุ่นจะไม่แอบเอาตัวบุ้งน้อยโยนใส่แก้วน้ำของซีฟู่อีกแล้ว ไม่แอบใส่น้องงูยัดใต้ผ้าห่มให้เอ้อซีฟู่อีกแล้ว ไม่แอบเขียนจดหมายหาต้าซีฟู่ ปล่อยข่าวลือว่าซีฟู่แอบชอบซือไท่จิ้งซินที่วัดแม่ชีใกล้ ๆ แล้วนะ!!!"
"อ๊วกกก!!! ซีฟู่จ๋า อย่าไล่เกาอนุ่นลงเขาเลยนะ ได้โปรดเถอะ"
เฉินเจ่า "......"
ผูถีเต้าจ่าง "......"
นางว่าอะไรนะ?
นางถึงกับปล่อยข่าวว่าเขาคิดชอบซือไท่จิ้งซินแห่งวัดแม่ชีข้าง ๆ เนี่ยนะ?!
ผูถีเต้าจ่างโมโหจนจุก เครายาวปลิว "เจ้า... เจ้าศิษย์ทรยศ!!!"
"ซีฟู่!!!" เสี่ยวผูเถากระโจนเข้าใส่ กอดขาอาจารย์แน่น ร้องไห้น้ำตานองหน้า ชวนให้สงสาร "อย่าทำกับฉานเงี่ยนี้เลยนะ! ใต้เขามันมีเด็กร้ายมันกินเด็กนี่นา ฉานพึ่งสามขวบเอง ถ้าเด็กร้ายมันจับไปจะทำไง? อือ ๆ ฉานกลัวว่ะ..."
ผูถีเต้าจ่าง "......"
นางน่ะ?
โดนเด็กร้ายจับไป?
ต่อยเด็กร้ายตายหมัดเดียวละสิไม่ว่า?
อย่ามองว่าเด็กคนนี้ภายนอกดูนุ่มนิ่มน่าชัง เหมือนขนมบัวลอยก้อนน้อยเลย
แต่จริง ๆ ใจดำนัก!
ทั่วทั้งวิหารเหลียนฮวาน่ะ มีใครไม่เคยโดนนางหลอกบ้าง?
ผูถีเต้าจ่างทำใจแข็ง "ไม่ได้! วันนี้เจ้าต้องลงเขา! บรรดาศิษย์พี่ของเจ้ารวมหัวกันประท้วง บอกว่าถ้าไม่ส่งเจ้าลงเขา ต่อไปจะเนรคุณอาจารย์ ปลงชีพอาจารย์เพื่อบรรลุธรรมแล้ว!"
เด็กน้อยร่างแข็งทื่อไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็เช็ดน้ำตา พูดทั้งน้ำเสียงสะอื้น อย่างน้อยอกน้อยใจว่า "ก็ด้าย เมื่อซีฟู่ใจดำขานนั้น เกาอนุ่นก็ไม่รั้งอยู่หนีแล้ว"
"เกาอนุ่นไปเก็บข้าวของเดี๋ยวนี่..."
"พอฉานไปแล้ว ฉานจะคิดถึงวิหารเหลียนฮวา คิดถึงซีฟู่กับซีฟู่ ๆ ทั้งหลาย จะคิดถึงสมบัติในหอคลังสมบัติของซีฟู่มากกว่านะ อือ ๆ!"
เด็กน้อยก้มหัว เดินกลับไปทางลานหลังอย่างน่าอนาถ ดูเศร้าสร้อยอย่างยิ่ง
ผูถีเต้าจ่างฟังแล้วก็ตัวแข็งทันใด
เด็กนี่มันอัจฉริยะงกเงินแต่กำเนิด จับจ้องสมบัติในหอสมบัติของเขามานาน ได้โอกาสเมื่อไหร่ก็หลอกเอาไปเสีย
หึ! วันนี้นางอย่าคิดใช้กะโลบายนี้หลอกเอาของวิเศษของเขาไปอีกเลย!
เสี่ยวผูเถาไปลานหลัง แค่ไม่ถึงครึ่งก้านธูป ก็หอบกระเป๋าสะพายข้างกลมป๊อกออกมา
ตัวเด็กน้อยสะพายกระบี่เหรียญทองแดง สะเอวรัดรึงแน่นขนัด ห้อยเครื่องยันต์รอบเป็นพรืด
เครื่องรางเรียกทรัพย์ เครื่องรางขับปัดมาร เครื่องรางโชคดี เครื่องรางขจัดอัปมงคล เครื่องรางขับไล่วิญญาณร้าย เครื่องรางรวมพลังปราณ...
แล้วถุงฟ้าดินใบเล็กตรงสะเอวที่เดิมแบนราบ ก็ไม่รู้ตอนไหนกลับกลมตุ่ยขึ้นมาด้วย
เด็กน้อยมือกุมกระปุกนมส่วนตัวของเธอ จ่อเข้าปาก ดูดน้ำมอลต์นมข้นหวานข้างใน
นี่คือกระปุกนมกับน้ำมอลต์นมข้นหวานที่ต้าซีฟู่ส่งมาจากต่างแดนให้เธอ อร่อยที่สุดเลยล่ะ!
ถึงจะลงเขาแล้วก็ลืมกระปุกนมไม่ได้นะ!
"ซีฟู่ เกาอนุ่นพร้อมแล้ว! เห็นสายมากแล้ว งั้นเกาอนุ่นขอลงเขาก่อนละนะ!"
พูดจบ ก็กระโดดโลดเต้นลงบันได โบกมือน่ารักให้ผูถีเต้าจ่างกับเฉินเจ่า "ซีฟู่ เอ้อซีฟู่ เกาอนุ่นไปก่อนละนาฮะ~"
ผูถีเต้าจ่าง "......"
เร็วขนาดนี้?
ทำไมเขาถึงว่ารู้สึกเด็กนี่เหมือนเตรียมตัวล่วงหน้ายังไงชอบกลนะ?
เห็นเสี่ยวผูเถากำลังจะไป ก็รีบร้อง "เดี๋ยวก่อน!"
ว่าแล้วก็ล้วงสมุดบันทึกออกจากอกเสื้อ
ในสมุดบันทึก แนบรูปถ่ายขาวดำขนาดนิ้วไว้เด่นชัด
เสี่ยวผูเถามองรูปนั้น ตาพองวาวทันที "ว้าว! ลุงหล่อจังเลย!!!"
ในรูป เป็นชายท่าทางเคร่งขรึมในชุดเครื่องแบบทหารเด่นชัด
ผู้ชายคิ้วเข้มตาโต เปี่ยมด้วยความซื่อตรง แววตาเฉียบคมจ้องตรงมาที่กล้อง
มองแค่แวบเดียวก็รู้ว่าเป็นทหารจากกองทัพ
ผูถีเต้าจ่างถอนใจ พลิกหลังรูป
ด้านหลังรูป เขียนตัวโตว่า: กองรบ 985 หน่วยเหยี่ยวรัตติกาล จ้าวอวี่โจว
เสี่ยวผูเถาจ้องมองผู้ชายในรูปตาแป๋ว เสียงนุ่มนิ่มถามว่า "ซีฟู่! คนนี้เป็นใครเหรอ?"
ผูถีเต้าจ่างลูบหัวนาง เสียงเต็มไปด้วยความอาวรณ์ "เสี่ยวผูเถา เขาคือพ่อของเจ้า ผู้บังคับกองรบ 985 หน่วยเหยี่ยวรัตติกาล จ้าวอวี่โจว"