จี้เยี่ยนจิงห่อเส้นผมของจ้าวอวี่โจวด้วยผ้าเช็ดหน้า แล้วตรงไปที่สถานีอนามัย
ระหว่างเดินผ่านตู้โทรศัพท์ พนักงานรับสายก็รีบเรียกเขาไว้ “หัวหน้าหมวดจี่ มีโทรศัพท์ของคุณค่ะ! เป็นคุณแม่ของคุณโทรมา”
จี้เยี่ยนจิงรีบวิ่งไปรับสาย “ฮัลโหล? แม่”
“ลูกชาย!” เสียงร่าเริงของแม่จี้ดังมาจากสายโทรศัพท์ “เป็นยังไงบ้างในกรมทหาร! เหนื่อยไหม?”
“ไม่เหนื่อย สบายดี!” จี้เยี่ยนจิงยกยิ้มอย่างภูมิใจ “เมื่อก่อนหน้านี้เพิ่งไปทำภารกิจทางใต้กับพี่ชาย ได้รับพระราชทานยศวีรกรรมชั้นสอง รอให้ผมสร้างผลงานอีกหน่อย ก็จะได้เลื่อนเป็นผู้บังคับกองร้อยแล้ว”
"สุโค่ย! ลูกชายเก่งมาก!" เสียงดีใจของแม่จี้ดังขึ้นอย่างตื่นเต้น “ผู้ชายตระกูลจี้ของเรา เก่งกันทุกคน ยอดเยี่ยมกันทุกคน! ราวกับอยู่บนสวรรค์หาไม่ได้บนโลกนี้…”
แม่จี้พูดชมเปาะอย่างน้ำไหลไฟดับ แต่จี้เยี่ยนจิงฟังแล้วขมวดคิ้วแน่น “เดี๋ยวก่อน! แม่…”
ลางสังหรณ์ไม่ดีผุดขึ้นในใจ
ทุกครั้งที่แม่จะทำให้เขาโกรธ จะต้องชมเขาจนลอยขึ้นฟ้าก่อน
ก็เพื่อไม่ให้เขาโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ
“แม่ มีข่าวร้ายอะไรก็พูดตรงๆ เถอะ ลูกอยู่ไกลซะขนาดนี้ คงไม่โกรธแม่หรอก” จี้เยี่ยนจิงพูด
เสียงตื่นเต้นของแม่จี้หยุดลงทันที แล้วหัวเราะแหะๆ “คือว่า… จริงๆ ก็ไม่มีอะไรหรอก… ก็แค่… ปู่ของลูกก่อนที่ท่านจะเสียเคยหมั้นหมายคู่ให้เจ้าตั้งแต่เด็กไง? พ่อแม่ของสาวเจ้าเพิ่งเสียไปทั้งคู่เมื่อไม่นานนี้ เธอก็เลยมาที่กรุงปักกิ่งเพื่อขอพึ่งเรา บอกว่าไม่มีที่ไป แม่กับพ่อก็เลยคิดว่า ลูกก็อายุไม่น้อยแล้ว…”
จี้เยี่ยนจิงฟังรู้เรื่องว่าเป็นการเร่งรัดให้แต่งงาน ปัง ก็วางสายทันที
น่าขำ ยุคสมัยไหนแล้วยังจะมาจัดการแต่งงานให้เขาอีก?
เขาไม่มีทางยอม!
ต่อให้ปู่ของเขาตายไปแล้ว
ต่อให้ปู่ของเขาคลานออกมาจากโลงศพ มาบังคับให้เขาหย่า เขาก็ไม่มีทางยอม!
จี้เยี่ยนจิงอารมณ์เสีย วางสายพลางเดินไปสถานีอนามัยด้วยโทสะ
เข้าไปดูอาการของจ้าวเจียวเจียวในห้องพักผู้ป่วย ถือโอกาสดึงเส้นผมของเธอมาได้หนึ่งเส้น แล้วจี้เยี่ยนจิงก็หาข้ออ้างออกมา ตรงไปที่ห้องทำงานของท่านอธิการเซียว