ในชั่วพริบตา
ฟางซิวราวกับตกลงไปในธารน้ำแข็ง!
เห็นเจ้าได้งั้นรึ!?
เห็นแล้วจะเป็นยังไง!?
สมองของเขาพลันสับสนอลหม่าน เขาอยากจะเรียบเรียงความคิด ทว่า ภรรยากลับไม่ให้โอกาสแม้แต่น้อย
เคร้ง
เสียงเครื่องกระเบื้องแตกดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง
เห็นเพียงผิวพรรณขาวเย็นเยียบประณีตของภรรยา กลับเกิดรอยร้าวไม่หยุดหย่อน เพียงพริบตา รอยร้าวสีดำมากมายนับไม่ถ้วนก็กระจายไปทั่วทั้งร่าง คนทั้งคนราวกับเครื่องกระเบื้องที่ถูกทุบจนแตก
ในรอยร้าวสีดำนั้น เสียงของเหลวไหลดังขึ้น โลหิตสีแดงฉานราวกับแมลงที่กำลังเคลื่อนไหว คืบคลานออกมาจากรอยแยก
เส้นผมยาวสลวยของภรรยาเริ่มเคลื่อนไหว ดุจงูสีดำที่บิดเบี้ยวนับไม่ถ้วน เต้นรำอย่างบ้าคลั่งในอากาศ
"เจ้าเห็นข้าได้!!" เสียงคำรามที่มิใช่มนุษย์ดังออกมาจากปากของภรรยา
เวลานี้ริมฝีปากเล็กดุจผลเชอร์รี่ของนางเบิกกว้างไปจนถึงติ่งหู ฟันที่เรียบเสมอกลายเป็นฟันเลื่อย และภายในปากกลับมีปากอีกปากหนึ่งซ้อนอยู่อีกชั้น ราวกับว่ามีปากผุดขึ้นในลำคอ
ความหวาดกลัว หลั่งไหลเข้ามาดั่งคลื่นน้ำ พุ่งท่วมทั่วร่างของฟางซิวในชั่วพริบตา
ร่างของเขาหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะแข็งทื่อ สมองดับวูบวาบ ขาวโพลนไปหมด
วินาทีต่อมา เงามืดแห่งความตายก็มาเยือนตามคาด
ปากกว้างดุจกระบวยเลือดแผ่เงาปกคลุมเหนือศีรษะของฟางซิว
เบื้องหน้าของฟางซิวมืดมิดลง ความรู้สึกเย็นเยียบ ลื่นเลอะ และหายใจไม่ออกผุดขึ้นมา ศีรษะของเขาถูกภรรยากินเข้าไปในปาก
ตามมาด้วยความเจ็บปวดสุดแสนจะพรรณนาที่แผ่ซ่านไปทั่วร่าง......
ฟางซิว ตาย!
ภาพเหตุการณ์ช่วงหนึ่งช่างน่าสะพรึงกลัวยิ่ง
สิ่งมีชีวิตที่ต้องสงสัยว่ามิใช่มนุษย์ตนหนึ่ง กัดเอาศีรษะของฟางซิวขาดหายไปในคำเดียว
ร่างไร้ศีรษะมิได้ล้มลงในทันที โลหิตปริมาณมากพุ่งพรวดจากติ่งคอ ราวกับน้ำพุ โชกจนผ้าปูเปียกชุ่ม
ทว่าในวินาทีต่อมา กาลอวกาศโดยรอบเริ่มแตกสลายประหนึ่งแก้ว ทุกอย่างหวนคืนสู่ความว่างเปล่า
......
อย่าเด็ดขาดที่ทำให้พวกเขารู้ว่าเจ้ามองเห็น!
อย่าเด็ดขาดที่ทำให้พวกเขารู้ว่าเจ้ามองเห็น!!!
บนเพดานสีขาวสะอาดตา ราวกับมีใครกัดนิ้วมือตัวเองแล้วเขียนตัวอักษรสีเลือดแน่นขนัดจนเต็ม
ฟางซิวที่กำลังนอนหลับอยู่พลันสะดุ้งตื่นเต็มที่ ผลุบ! นั่งตัวตรงขึ้นจากเตียง
เหงื่อเย็นเกาะเต็มหน้าผาก เขาหายใจหอบแรงๆ ระรัว ในแววตาฉายแววหวาดกลัวอย่างสุดซึ้ง
เกิดอะไรขึ้น! ข้าไม่ตายไปแล้วรึ? เมื่อกี้เป็นความฝันหรอกหรือ!?
นี่เป็นความคิดแรกที่ผุดขึ้นในหัวของฟางซิว ทว่าเมื่อเขามองเห็นตัวอักษรสีเลือดบนเพดาน ร่างกายก็แข็งทื่อขึ้นทันที
อย่าเด็ดขาดที่ทำให้พวกเขารู้ว่าเจ้ามองเห็น!?
ให้ตายเถอะ! นี่ไม่ใช่ความฝัน!
ฟางซิวจ้องเขม็งไปที่ตัวอักษรบนเพดาน ภายใต้สายตาที่เพ่งมองของเขา ตัวอักษรสีเลือดพลันเลือนหายไปอย่างกะทันหัน ราวกับถูกอะไรบางอย่างเช็ดออกไป
หายไปอีกแล้ว!
ประโยคนี้เป็นคำใบ้หรือไร?
ให้ตัวเองแสร้งเป็นคนตาบอด? ไม่ ไม่ใช่! เจ้าของร่างเดิมก็ไม่ใช่คนตาบอด เขาเป็นแค่คนธรรมดาคนหนึ่ง ในความทรงจำเขาไม่เคยเห็นภรรยาเลยด้วยซ้ำ
เขาใช้ชีวิตอยู่คนเดียวมาโดยตลอด เป็นชีวิตที่ปกติธรรมดามาก ไม่เคยเห็นหรือได้ยินว่ามีอีกคนอยู่ในบ้านเลย และอาจเป็นเพราะความปกติเช่นนี้เอง เขาจึงไม่ถูกฆ่าเหมือนกับตน
เช่นนั้น ความหมายของคำว่า อย่าเด็ดขาดที่ทำให้พวกเขารู้ว่าเจ้ามองเห็น ก็คือ......ต้องไม่ให้ภรรยารู้ว่าตนสามารถมองเห็นนางได้ ต้องทำราวกับว่าภรรยาไม่มีตัวตน!
ต้องใช้ชีวิตตามปกติเช่นเดียวกับเจ้าของร่างเดิม ทำราวกับว่ามีเพียงตนเองคนเดียวในบ้าน มองไม่เห็นไม่ได้ยิน เมินเฉยโดยสิ้นเชิง จึงจะไม่ถูกฆ่า
ทันใดนั้น เสียงสตรีที่อ่อนโยนราวกับสายน้ำก็ดังมาจากนอกห้องนอน
"คุณสามี ถึงเวลาทานอาหารเช้าแล้วเจ้าคะ"
น้ำเสียงช่างอ่อนโยนถึงเพียงนั้น ยังแฝงด้วยความเสน่หาอาลัยอาวรณ์อยู่บ้าง ให้จินตนาการอันไร้ขอบเขตแก่ผู้คน
ทว่าสิ่งที่นำพามาสู่ฟางซิวมีแต่ความหวาดกลัว ความหวาดกลัวอันไร้ที่สิ้นสุด
ความหวาดกลัวจากการที่ถูกปากกว้างดุจกระบวยเลือดกัดศีรษะขาดลอยผุดขึ้นในใจอีกครั้งในบัดดล
จิตใต้สำนึกของเขาอยากจะหนี แต่ก็หนีไปไหนไม่พ้น
เพราะภรรยาได้ก้าวเข้ามาในห้องนอนแล้ว
ยังคงเป็นชุดนอนสายเดี่ยวสีขาวเหมือนเดิม ผิวพรรณขาวเย็นเยียบ รอยยิ้มที่อบอุ่นจนลืมเลือนซึ่งกาลเวลา
"คุณสามี ตื่นแล้วหรือเจ้าคะ ถึงเวลาทานอาหารเช้าแล้ว" ภรรยายิ้มอย่างอ่อนโยน
เงามืดแห่งความตายปกคลุม เขาเป็นเพียงคนธรรมดาคนหนึ่ง เมื่อไหร่กันที่ได้ประสบพบเจอเรื่องประหลาดชวนขนหัวลุกเช่นนี้ แล้วเมื่อไหร่กันที่ถูกสิ่งประหลาดมิใช่มนุษย์งับเอาศีรษะไป
แต่ครั้งนี้ เขาสะกดกลั้นความหวาดกลัว ก้มศีรษะลงมองผ้าห่มของตน พยายามทำตามคำใบ้ตัวอักษรสีเลือดจะแสร้งทำเป็นมองไม่เห็นภรรยา
ทว่าใครจะรู้ ภรรยากลับไม่เล่นตามบทเลยแม้แต่น้อย กลับโน้มเอวเพรียวนางลงมาตรงตำแหน่งง่ามขาของฟางซิว เมื่อใบหน้าจวนจะสัมผัสถูกผ้าห่มตรงง่ามขา ก็แหงนหน้าขึ้นมองฟางซิวพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยน
ชั่วขณะนั้นเอง สี่ตาเผชิญหน้ากัน อากาศหยุดนิ่ง
ในวินาทีต่อมา เห็นเพียงในดวงตาของภรรยาปะทุแววประหลาดใจสุดขีดที่น่าสะพรึงกลัวออกมา รอยยิ้มอ่อนโยนบนใบหน้ากลายเป็นเหี้ยมเกรียมในบัดดล
"เจ้ามองเห็นข้า!"
ฟางซิวกลายเป็นศพไร้หัวอีกครา
........
อย่าเด็ดขาดที่ทำให้พวกเขารู้ว่าเจ้ามองเห็น!
ตัวอักษรสีเลือดแทงทะลุเข้าสู่ดวงตาทั้งคู่ของฟางซิวอีกครั้ง ผลุบ!
ฟางซิวดีดตัวจากเตียงอีกหน หายใจหอบแรงๆ ระรัว
เวร เวร เวร นังแพศยานี่!
การตายอีกครั้งทำให้ความรู้สึกกลัวของเขาพอกพูนยิ่งกว่าเดิม ทว่าลึกๆ ในใจกลับมีโทสะวูบหนึ่งปะทุขึ้น
ข้าตาย ฟื้นคืนชีพอีกครั้ง ย้อนบันทึกตาย? วนลูปไม่รู้จบ? ทุกครั้งที่ตายไปก็จะหวนคืนสู่จุดเริ่มต้นเดิม? คล้ายกับบันทึกเกมอย่างนั้นหรือ?
เมื่อครู่ก้มหน้าไม่มองนาง แต่นางกลับเป็นฝ่ายเข้ามาใกล้เอง นี่กลับยิ่งตอกย้ำข้อสันนิษฐานของข้านัก แสดงว่านางจำเป็นต้องแน่ใจว่าข้ามองเห็นได้ ถึงจะลงมือสังหาร
สมองของฟางซิวทำงานอย่างรวดเร็ว
เวลานี้เอง เสียงสตรีที่อ่อนโยนก็ดังขึ้นอีกครั้ง
"คุณสามี ถึงเวลาทานอาหารเช้าแล้วเจ้าคะ"
ภรรยาที่เปี่ยมด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนสาวเท้าเข้ามาในห้องนอนอย่างช้าๆ
ครานี้ ฟางซิวหยิบมือถือออกมาโดยตรง เริ่มแสร้งเล่นมือถือ ไถดูวิดีโอสั้น ดูสาวขาถุงน่องดำ แต่ท่วงท่าเต้นที่เคยยั่วยวนเสียวนั้น บัดนี้กลับไม่สามารถปลุกเร้าความสนใจของเขาได้แม้แต่น้อย
แผ่นหลังของเขาเปียกโชกไปด้วยเหงื่อเย็นตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่รู้
"คุณสามี ทำไมคุณถึงดูผู้หญิงอื่นต่อหน้าฉันล่ะคะ คุณไม่ชอบฉันแล้วใช่ไหมเอ่ย~"
ฉันชอบแม่แกสิ! ฟางซิวด่าทออย่างหยาบคายในใจ
เขาไถดูวิดีโอสั้นต่อไป พยายามเบี่ยงเบนความสนใจ ครั้งนี้เขามีประสบการณ์แล้ว จึงจงใจเอามือถือแนบชิดมาก ราวกับจะกดทับใบหน้า เพื่อที่จะบดบังสายตาของเขา
"คุณสามี ฉันจำได้ว่าคุณไม่ได้สายตาสั้นนะคะ ทำไมถึงถือมือถือชิดขนาดนี้ล่ะ? คุณเห็นฉันได้ใช่ไหมคะ?"
ฟางซิวใจสะดุ้งวาบ!
หรือว่าการกระทำที่ผิดปกติก็ไม่ได้เช่นกัน?
ทว่า หลังจากภรรยาพูดประโยคนี้จบ ก็ไม่ได้ลงมือใช้ปากโดยตรง
นี่ทำให้ฟางซิวโล่งอกขึ้นเล็กน้อย
อย่างไรก็ตาม เมื่อเขาเลื่อนไปวิดีโอถัดไป สายตากลับแข็งค้างทันที
เพราะสาวน้อยในวิดีโอถัดไป......คือภรรยานั่นเอง!
ภรรยาในวิดีโอยิ้มงดงามดุจบุปผา อ่อนโยนราวกับสายน้ำ "คุณสามี ฉันสวยไหมคะ?"
ม่านตาของฟางซิวพลันหดเกร็ง สายตาไม่อาจควบคุมได้ เลยไปตกอยู่บนใบหน้าของภรรยา
"เจ้ามองเห็นข้าได้!!"
ไปตายซะแม่งเจ้า!
ฟางซิวทั้งตกใจทั้งโกรธ โยนมือถือทิ้งออกไปโดยตรง กระแทกกำแพง แตกกระจายยับเยิน
แต่ภรรยาที่อยู่ข้างๆ กลับโถมเข้ามาใกล้ ใบหน้าเหี้ยมเกรียม ผิวหนังปริแตก ปากก็พร่ำพึมพำซ้ำไปซ้ำมาไม่หยุด: "เจ้ามองเห็นข้าได้! เจ้ามองเห็นข้าได้!"
ข้าเห็นแม่เจ้าแล้ว!
ฟางซิวคำรามลั่น ชกหมัดหนึ่งใส่ใบหน้าที่ปริแตกของภรรยาอย่างแรง
เขาไม่เคยคิดว่าตนจะกลายเป็นชายที่ตบตีภรรยาในอนาคต และเกลียดการกระทำเช่นนี้มาโดยตลอด
แต่ชีวิตคนเราก็เป็นเช่นนี้ คนเราล้วนมีชีวิตที่กลายเป็นสิ่งที่ตนเกลียด
หมัดเดียวชกออกไป ฟางซิวร้องเสียงหลงด้วยความเจ็บปวด มือของเขาราวกับต่อยเข้ากำแพงด้านหนึ่ง หักโดยตรง
ส่วนภรรยากลับไม่เสียหายแม้แต่น้อย ในแววตามีความโลภอย่างบ้าคลั่ง ไม่ให้เวลาฟางซิวโต้ตอบเลยแม้แต่น้อย อ้าปากกว้างดุจกระบวยเลือด งับเอาแขนของเขาไปในคำเดียว
"อ๊าก!!"
ในห้องดังสนั่นด้วยเสียงกรีดร้องอย่างน่าเวทนา
ครั้งนี้ฟางซิวตายอย่างทรมานมาก ย่ำแย่กว่าสองสามครั้งก่อน อย่างน้อยสองสามครั้งก่อนก็ถูกสังหารตายในพริบตาเดียว ครั้งนี้กลับถูกกินทีละคำทีละคำ
คนปกติทั่วไปช่างยากที่จะมีประสบการณ์เช่นนี้ เฝ้ามองดูสิ่งพิศวง งับกินร่างของเจ้าทีละคำทีละคำ จนกระทั่งตาย