ระหว่างทางกลับบ้านด้วยกัน เฉียวหลานซูยังสงสัยไม่หาย จึงถามฉินหยวนเจิ้งว่า “พี่เจิ้ง เมื่อกี้พี่สอบสวนหลิวเจิ้งซิงยังไงกันแน่ ทำไมเขาถึงยอมรับสารภาพเร็วขนาดนั้น”
เรื่องนี้ขัดกับนิสัยของหลิวเจิ้งซิงโดยสิ้นเชิง
หลิวเจิ้งซิงเป็นจิ้งจอกเฒ่าเจ้าเล่ห์ ฉลาดเสียจนแม้แต่หลี่เจี้ยนหลินกับกวนเหวินจวิ้นยังทำอะไรเขาไม่ได้
แล้วทำไมพอฉินหยวนเจิ้งไปหา เขาถึงยอมรับสารภาพเสียอย่างนั้น
หรือว่าฉินหยวนเจิ้งใช้วิธีอะไรบางอย่าง เขาถึงได้ยอมสารภาพ
เฉียวหลานซูลดเสียงลงถามว่า “พี่เจิ้ง พี่ลงมือทำร้ายเขาหรือเปล่า”
ฉินหยวนเจิ้งขับรถไปช้า ๆ พลางฟังเฉียวหลานซูพูด
พอได้ยินคำถามนั้น เขาก็หันไปมองเฉียวหลานซูทันที ก่อนตอบด้วยสีหน้าจริงจังว่า “จะเป็นไปได้ยังไง ผมไม่เคยทำร้ายใคร”
เฉียวหลานซูพยักหน้า “ก็จริง พี่เจิ้งเป็นคนมีเหตุผลที่สุดอยู่แล้ว”
ฉินหยวนเจิ้งพยักหน้าอย่างไม่เปลี่ยนสีหน้า “แน่นอน พวกเราทหารไม่ทำร้ายคน”
เฉียวหลานซูเห็นด้วยอย่างยิ่ง แต่ก็ถามต่อทันทีว่า “ถ้าอย่างนั้นพี่เจิ้ง พี่สอบสวนเขายังไงกันแน่ บอกฉันหน่อยสิ ฉันอยากรู้จริง ๆ”
ฉินหยวนเจิ้งจะต้านทานลูกอ้อนของภรรยาสาวได้อย่างไร
หัวใจเขาอ่อนยวบ อยากเล่าให้ฟังเสียเดี๋ยวนั้น
แต่เขาก็ยั้งใจไว้ได้ทัน เรื่องแบบนี้ถ้าทำให้คุณเสี่ยวเฉียวตกใจขึ้นมาจะทำยังไง
ฉินหยวนเจิ้งจึงยิ้มพลางมองเฉียวหลานซู แล้วถามว่า “อยากรู้หรือ”
เฉียวหลานซูพยักหน้า ดวงตากลมโตเป็นประกายคู่นั้นจับจ้องฉินหยวนเจิ้ง จนหัวใจเขาอ่อนยวบไปหมด