ฉินหยวนเจิ้งรู้สึกว่าตัวเองไม่ได้กำลังทำให้ภรรยาลำบาก แต่กำลังเป็นห่วงเธอต่างหาก
เขาขับรถไปพลางพูดกับเฉียวหลานซูไปพลาง “วันนี้ผมไปเรียนรู้มาโดยเฉพาะเลยนะ ช่วงสามเดือนแรกของการตั้งครรภ์จะรู้สึกไม่สบายตัว พอกลับไปผมจะนวดให้ คุณจะได้รู้สึกดีขึ้นมาก”
พูดไปได้พักหนึ่ง ฉินหยวนเจิ้งก็เอ่ยต่อ “อ้อ จริงสิ อีกสองเดือนกางเกงของคุณคงใส่ไม่ได้แล้วมั้ง ต้องตัดกางเกงใหม่หรือเปล่า”
เฉียวหลานซูส่ายหน้า “ไม่ต้องหรอก แค่เปลี่ยนเชือกรัดกางเกงให้ยาวขึ้นหน่อยก็พอแล้ว”
กางเกงของเธอเย็บสายรัดเอวไว้แล้ว พอท้องยังเล็กก็ผูกให้แน่นหน่อย พอท้องโตขึ้นก็ผูกให้หลวมหน่อยก็ได้
ตอนนี้ที่บ้านเหลือคูปองผ้ากับคูปองผ้าไม่มากแล้ว เฉียวหลานซูจึงตั้งใจจะเก็บบัตรซื้อของไว้ รอถึงฤดูใบไม้ผลิค่อยตัดชุดใหม่ เพราะเธอเพิ่งมาอยู่ที่นี่ได้ไม่นาน เสื้อผ้าที่เอามาจากหยางเฉิงใส่ไม่ได้เลยสักชุด
คิดดูแล้ว ที่หยางเฉิงยังดีกว่า ฤดูใบไม้ผลิ ฤดูร้อน และฤดูใบไม้ร่วงใส่เสื้อแขนสั้นกับกางเกงขาสั้นได้ ส่วนฤดูหนาวแค่ตัดเสื้อคลุมตัวเล็กสักตัวก็พอ
ไม่เหมือนที่นี่ ทั้งเสื้อกับกางเกงผ้าฝ้าย เสื้อไหมพรมกับกางเกงไหมพรม ยังมีชุดชั้นในกันหนาว เสื้อไหมพรมตัวบาง อ้อ ใช่แล้ว ยังต้องใส่เสื้อกล้ามกันหนาวด้วย
นอกจากนี้เธอยังต้องตัดถุงมือ หมวก ผ้าพันคอ และหน้ากากอนามัย
จริงสิ แม้แต่ถุงเท้าเธอก็ต้องตัดถึงสามแบบ แบบหนึ่งใส่หน้าร้อน แบบหนึ่งใส่ฤดูใบไม้ร่วง และอีกแบบใส่หน้าหนาว