เดิมทีกวนเหวินจวิ้นตั้งใจจะซักถามเฉียวหลานซูสักหน่อย ว่าทำไมถึงแอบอยู่บนหลังคาแล้วไม่ส่งเสียง ทั้งที่รู้ว่าเขาตามหาเธอจนแทบคลั่ง ก็ยังไม่ยอมเรียกเขา
ในใจกวนเหวินจวิ้นมีความขุ่นเคืองอยู่บ้าง
แต่ในเวลานี้ พอเฉียวหลานซูเอ่ยถามขึ้นมา เขาก็ไม่มีเวลาคิดถึงเรื่องอื่นอีก
เขามองเฉียวหลานซูอย่างสงสัยแล้วถามว่า “คุณรู้ได้ยังไงว่าพวกเขาจะมาที่นี่ คุณเดาออกหมดเลยเหรอ?”
เฉียวหลานซู “……”
เฉียวหลานซูพูดเสียงเบาว่า “บนภูเขาระเบิดกันไปหมดแล้ว ลาวูก็จับตัวประกันหนีไปแล้ว ถ้าพวกเขาสองคนยังไม่รู้ตัว ก็ไม่ต่างอะไรกับคุณหรอก”
กวนเหวินจวิ้น “……”
กวนเหวินจวิ้นรู้สึกว่าเฉียวหลานซูกำลังเยาะเย้ยเขา แต่เขารู้สึกผิดอยู่ในใจ จึงไม่กล้าเยาะเย้ยกลับ
เขาเกาศีรษะแล้วพูดเสียงเบาว่า “ซือเจอเหมาพาคนไปสกัดทางไว้แล้ว ส่วนพี่ฉินเมื่อกี้ยังอยู่บนภูเขา ตอนนี้ไม่รู้ว่าหายไปไหนอีกแล้ว”
เฉียวหลานซูกระทืบเท้าอย่างร้อนใจ รีบพูดว่า “เขาไปช่วยตัวประกันหรือเปล่า ไม่ได้แล้ว พวกเราต้องรีบไปที่นั่น!”
พูดจบ เฉียวหลานซูก็ผลักกวนเหวินจวิ้นออก แล้วออกวิ่งไปบนถนนลูกรังตรงปากหมู่บ้าน
ตอนนี้ในหมู่บ้านบนภูเขามืดมาก
ลมหนาวยามค่ำคืนพัดแรง ส่งเสียงหวีดหวิว ความหนาวเย็นราวกับซึมลึกเข้าไปถึงกระดูก ใบหน้าที่โผล่พ้นเสื้อผ้าออกมาก็ถูกลมพัดจนเจ็บ
เฉียวหลานซูเป็นคนใต้ เธอกลัวหนาวมาก แต่ตอนนี้กลับไม่รู้สึกหนาวเลย
เมื่อเทียบกับความหนาวทางร่างกายแล้ว หัวใจของเธอกลับเย็นเยียบยิ่งกว่า
ฉินหยวนเจิ้งเป็นทหาร เขามาปฏิบัติภารกิจจับกุมสายลับ
มีคนถูกสายลับจับเป็นตัวประกัน เขาต้องไปช่วยคนแน่นอน
นั่นเป็นหน้าที่และความรับผิดชอบของเขา
แต่เฉียวหลานซูรู้สึกว่าเสี่ยวโจวมีปัญหา เรื่องควรช่วยหรือไม่ควรช่วยนั้นยังต้องพิจารณากันอีกที
ไม่ว่าจะอย่างไร เธอต้องขัดขวางฉินหยวนเจิ้งให้ได้
ลาวูเมื่อครู่นี้มีดินระเบิดอยู่เต็มตัว
เธอไม่รู้ว่าฉินหยวนเจิ้งในชาติที่แล้วได้รับบาดเจ็บจากดินระเบิดพวกนั้นหรือเปล่า
แต่ครั้งนี้ ไม่ว่าจะใช่หรือไม่ใช่ เธอก็ต้องขวางฉินหยวนเจิ้งไว้
กวนเหวินจวิ้นคิดว่าเฉียวหลานซูเป็นสมองแต่งหอจริง ๆ
ก่อนฉินหยวนเจิ้งจะมา เธอระมัดระวังตัวมากอยู่คนเดียว