เซี่ยเซี่ยไม่ค่อยอยากสนใจคนพวกนี้เท่าไร
เธอมองหญิงสาวสองคนตรงหน้า แล้วมองหลี่เถาฮัวที่ยืนอยู่ข้างหลังพวกเธอ
เธอส่ายหน้าแล้วพูดว่า “ฉันไม่อยากไป พวกคุณหลบหน่อย ฉันจะกลับบ้านแล้ว”
พูดจบ เธอก็ดันพวกเธอออก แล้วเดินไปทางลานบ้านเขตทหารด้วยตัวเอง
หญิงสาวสองคนมองใบหน้าของเซี่ยเซี่ย ก่อนจะเดินตามหลังเธอไปสองสามก้าว “โธ่ เธอไม่ชอบแต่งตัวให้สวย ๆ เหรอ ดูตัวเองสิ เสื้อผ้าที่ใส่ก็เรียบเชียว ผมเผ้าก็ยุ่งเหยิง แถมมือของเธออีก ดูสิ ถ้าทาเล็บแล้วต้องสวยมากแน่ ๆ”
เซี่ยเซี่ยมองพวกเธอ แล้วถามอย่างสงสัยว่า “แต่งตัวสวยขนาดนี้ จะไปทำอะไรกันเหรอ”
เธอเหลือบมองหลี่เถาฮัว เห็นว่าหลี่เถาฮัวเดินตามหญิงสาวสองคนนั้นมาตลอด และแทบไม่ได้พูดอะไรเลย
หญิงสาวสองคนยิ้มแล้วตอบว่า “ไปเต้นรำน่ะสิ พวกเราไปเต้นรำ มีคนมองเยอะ แถมยังหาเงินได้มากด้วย เธออยากหาเงินไหมล่ะ”
หญิงสาวอีกคนพูดเสริมว่า “เรียนหนังสือไปมีประโยชน์อะไร ยังไงเรียนจบมัธยมต้นก็ต้องออกไปทำงานหาเงินอยู่ดี สู้รีบไปเต้นรำตอนยังสาวไม่ดีกว่าเหรอ เดือนหนึ่งหาได้สามร้อยหยวน เธออยากไปไหม”
เซี่ยเซี่ยส่ายหน้า สีหน้าเรียบเฉยขณะตอบว่า “ฉันไม่อยากไป”
หญิงสาวสองคน “...”
เมื่อเดินมาถึงหน้าประตูลานบ้านเขตทหารแล้ว หญิงสาวสองคนก็พาหลี่เถาฮัวจากไป
ก่อนจาก พวกเธอยังหันมายิ้มให้เซี่ยเซี่ย แล้วพูดว่า “ถ้าวันไหนเธออยากไป ก็อย่าลืมมาหาพวกเรานะ บ๊ายบาย”
เซี่ยเซี่ยหันกลับไปมองแผ่นหลังของพวกเธอ หลี่เถาฮัวก็หันกลับมามองเธอแวบหนึ่ง
แววตาที่หลี่เถาฮัวมองเซี่ยเซี่ยเต็มไปด้วยความรังเกียจ
แต่ความรู้สึกนั้นเป็นความรังเกียจ ความอิจฉา หรือความรังเกียจที่เกิดจากความอิจฉากันแน่ เรื่องนี้ก็ยากจะพูดได้
เซี่ยเซี่ยกลับถึงบ้านในลานบ้านเขตทหาร เฉียวหลานซูกำลังทำอาหารอยู่ในครัว
ช่วงนี้เธองานยุ่งมาก แต่ถ้ากลับบ้านได้เร็ว เธอก็จะทำอาหารให้เด็ก ๆ เอง
หลังหานเย่ขึ้นมัธยมปลาย จู่ ๆ ก็หลงใหลการเรียนขึ้นมา ทุกวันเอาแต่ขลุกอยู่ในห้อง หยิบเครื่องมือมาประกอบแบบจำลองยุทโธปกรณ์ต่าง ๆ
ในบ้านเงียบสงบ เซี่ยเซี่ยเดินเข้าครัว ล้างมือไปพลางถามว่า “แม่คะ พี่ยังไม่กลับมาเหรอ”