ฉินหยวนเจิ้งมาสอบสวนด้วยตัวเองก็สมเหตุสมผลดี
เพราะกองพันที่ 21 ของเขาประจำอยู่ที่เขตเหมือง ดูแลเรื่องถ่านหิน บริเวณนี้ทั้งหมดจึงอยู่ในเขตอำนาจของเขา
แม้กำลังคนของสถานีตำรวจจะไม่เพียงพอ แถมแทบไม่เข้ามาจัดการอะไร แต่เพราะมีหน่วยของพวกเขาอยู่ การดูแลความสงบในละแวกนี้จึงยังนับว่าค่อนข้างเรียบร้อย
ถึงปกติจะมีลูกกรุงเมืองบางคนเดินเพ่นพ่านไปทั่ว แต่พวกเขาก็ไม่กล้าก่อเรื่องเลวร้ายเกินขอบเขต
เพราะถ้าถูกจับได้ อย่างเบาก็ถูกส่งไปแรงงานบำบัด อย่างหนักก็ถูกยิงเป้า
หนิวลี่ที่ถูกเตะจนหมดสติ ถูกสาดน้ำเย็นใส่จนฟื้น เสื้อผ้าบนตัวเปียกโชก เขาหนาวจนตัวสั่นงันงก พอตื่นขึ้นมาก็ยังร้องโอดโอย กุมหน้าอกครวญครางไม่หยุด บ่นว่าเจ็บอยู่ตลอดเวลา
หลี่เจี้ยนหลิน รองผู้การนั่งอยู่ข้างฉินหยวนเจิ้ง มองหนิวลี่ด้วยสายตาเวทนาอยู่บ้าง
ไอ้เด็กนี่ไม่รู้ไปก่อเรื่องอะไรมา แต่ก็ถือว่าโชคร้ายจริง ๆ ที่ดันมาตกอยู่ในมือผู้บัญชาการฉิน
ผู้บัญชาการฉินน่ะเป็นเจ้ายมบาลมีชีวิต ตั้งแต่เป็นทหารเกณฑ์ก็ไต่เต้าขึ้นมาจนเป็นผู้บัญชาการกองพันเต็มตัว ในหน่วยมีใครบ้างไม่รู้จักชื่อเสียงของเขา
ฉินหยวนเจิ้งยังไม่ทันได้พูด หลี่เจี้ยนหลินก็เริ่มทำตามขั้นตอนแล้ว “เงียบ! ร้องอะไรนักหนา”
หนิวลี่เงยหน้าขึ้นมา สิ่งแรกที่เห็นคือหลี่เจี้ยนหลิน เขารู้จักหลี่เจี้ยนหลิน รองผู้การของสถานีตำรวจอยู่แล้ว
จากนั้นเขาก็มองฉินหยวนเจิ้งอีกแวบ พลันตกใจจนสะดุ้ง เมื่อเห็นใบหน้าหม่นคล้ำและดูดุดันของฉินหยวนเจิ้ง
เขากลืนน้ำลายอย่างประหม่า ไม่กล้าร้องว่าเจ็บอีก แล้วถามหลี่เจี้ยนหลินว่า “คุณตำรวจ ผม...ผมถูกใส่ร้ายครับ”
ฉินหยวนเจิ้งหัวเราะเยาะ “ถูกใส่ร้ายเหรอ? ลักพาตัวผู้หญิงกลางถนน รู้ไหมว่าจะมีจุดจบอย่างไร”
ฉินหยวนเจิ้งหยิบปืนพกที่เหน็บเอวออกมาฟาดลงบนโต๊ะ แล้วจ้องหนิวลี่ด้วยสายตาเย็นชา “ยังไม่ยอมสารภาพอีกหรือ”
หนิวลี่ “……”
หนิวลี่เป็นแค่คนขี้ขลาด ตอนรังแกสาวน้อยจากทางใต้กลับทำตัวกร่างไม่น้อย
แต่ตอนนี้ พอเห็นปืนที่ถูกฟาดลงบนโต๊ะ เขาก็แทบจะฉี่ราด
เขาตัวสั่นงันงก พูดจาตะกุกตะกักว่า “ผมสารภาพ ผมสารภาพ ผมจะพูดทุกอย่าง...”