ฉินเฉียวเซี่ยสอบติดมหาวิทยาลัยในจิงเสีย อายุเพียงสิบเจ็ดสิบแปดปีก็ต้องจากบ้านเกิดไปเรียนไกล เฉียวหลานซูกับฉินหยวนเจิ้งจึงเป็นห่วงมาก
เดิมทีเฉียวหลานซูอยากให้ฉินเฉียวเซี่ยสอบเข้ามหาวิทยาลัยเก่าของเธอ เรียนมหาวิทยาลัยอยู่ที่เหวินเฉิงก็พอแล้ว
แต่ฉินเฉียวเซี่ยบอกว่าอยากออกไปเห็นโลกภายนอก เธออยู่เหวินเฉิงมาตั้งแต่เด็กจนโตสิบกว่าปีแล้ว ไม่อยากให้ทั้งเรียนมหาวิทยาลัย ทำงาน หรือแม้แต่แต่งงานอยู่ที่เหวินเฉิงไปตลอด
เพราะเรื่องนี้ เฉียวหลานซูถึงกับถอนใจกับฉินหยวนเจิ้งว่า “ดูท่าตอนเด็กยิ่งว่านอนสอนง่าย โตขึ้นก็ยิ่งดื้อรั้นจริง ๆ ดูสิ ตอนนี้เซี่ยเซี่ยไม่ฟังที่เราพูดสักคำ”
เดิมทีฉินหยวนเจิ้งเองก็รู้สึกหดหู่เล็กน้อยเหมือนกัน อย่างไรเสียฉินเฉียวอันก็เข้าประจำการอยู่ในหน่วยแล้ว หลังเข้าไปอยู่ในหน่วยก็แทบไม่มีโอกาสกลับบ้าน
ดังนั้นสองสามปีจะไม่ได้เจอกันสักครั้งก็เป็นเรื่องปกติมาก
ตอนนี้แม้แต่เซี่ยเซี่ยก็ต้องไปเรียนไกลบ้านแล้ว สามีภรรยาคู่นี้แต่งงานกันมาหลายปี ทุ่มเทเลี้ยงเด็กสองคนจนเติบใหญ่ เมื่อก่อนยังรู้สึกอยู่บ่อย ๆ ว่าเด็ก ๆ ช่างน่ารำคาญ
แต่ตอนนี้เด็ก ๆ ไม่ได้อยู่ข้างกายแล้ว ในใจก็ยังรู้สึกไม่สบายใจอยู่บ้าง
ฉินหยวนเจิ้งปลอบเฉียวหลานซูเสียงเบาว่า “ลูกโตแล้วก็ต้องออกจากบ้าน เราจะเก็บเธอไว้ข้างกายไปตลอดชีวิตไม่ได้หรอก”
เฉียวหลานซูก็แค่รู้สึกสะเทือนใจ สะเทือนใจมากจริง ๆ
พริบตาเดียว แม้แต่เซี่ยเซี่ยก็เข้าเรียนมหาวิทยาลัยแล้ว
ฉินหยวนเจิ้งปลอบเฉียวหลานซูอีกว่า “หานเย่อยู่ที่จิงเสียไม่ใช่หรือ ให้เขาแวะไปดูเซี่ยเซี่ยบ่อย ๆ ก็ได้ รับรองว่าไม่มีปัญหา”
หานเย่รับราชการทหารมาสองปีกว่าแล้วกลับมาสอบเข้ามหาวิทยาลัย เขาสอบติดวิทยาลัยเกราะหุ้มของกองทัพบกได้สำเร็จ ปีนั้นโรงเรียนแห่งนี้เปิดรับนักเรียนในเหวินเฉิงเพียงสองคนเท่านั้น
การแข่งขันดุเดือดมาก แต่หานเย่ก็สอบติดได้สำเร็จ
ส่วนโจวติงเหวินสอบไม่ติด เขาสอบติดวิทยาลัยวิศวกรรมของกองทัพบกทางใต้ อยู่ทางใต้และไม่ได้กลับบ้านมานานแล้วเหมือนกัน