ช่วงหลายวันมานี้ หานเย่กับฉินเฉียวอันแทบไม่ได้ออกไปวิ่งเต้นข้างนอกเลย
ทำธุรกิจอะไร หาเงินอะไรอีก?
พวกเขาโยนเรื่องพวกนั้นทิ้งไว้ข้างหลังหมดแล้ว
เรื่องพวกนี้ไม่สำคัญอีกต่อไปแล้ว!
สิ่งสำคัญคือพวกเขาต้องแก้แค้นแทนน้องสาว!
หานเย่เป็นคนไม่กลัวฟ้าไม่กลัวดินมาตั้งแต่เด็ก เป็นขาใหญ่ประจำลานบ้านเขตทหาร ชนะทุกคนจนไม่มีใครสู้ได้ บรรดานายทหารเห็นหน้าเขาทีไรก็ปวดหัว
หลายปีมานี้ เขาถ่ายทอดความห้าวหาญให้อันอันจนกลายเป็นคนยโสโอหังไม่น้อย ดูท่าว่าจะได้วิชาจากเขาไปเต็ม ๆ
สองจอมป่วนที่ใคร ๆ ก็ไม่กล้าเข้าไปหาแบบนี้ กลับมีน้องสาวคนเดียวถูกคนอื่นรังแก
แบบนี้จะยอมได้หรือ?
หานเย่กับฉินเฉียวอันโกรธจนกินข้าวไม่ลง นอนไม่หลับ
แม้แต่ในฝันก็ยังซ้อมไอ้พวกสารเลวที่รังแกเซี่ยเซี่ยอย่างหนัก
น้องสาวของตัวเองถูกรังแก ก็ไม่ต่างจากพวกเขาถูกเหยียบหน้าลงกับพื้นหรอกหรือ?
ถ้าพวกเขายังทนได้อีก จะยังเรียกว่าผู้ชายได้หรือ?
ดังนั้นหลายวันมานี้ พี่น้องหานเย่กับฉินเฉียวอันจึงขี่จักรยานตระเวนไปตามถนนหนทางและตรอกซอกซอยรอบลานบ้านเขตทหารทุกวัน
พวกเขาตามหาคนทีละคนจากคำบอกเล่าของเซี่ยเซี่ย
ไม่ถึงสองวัน พวกเขาก็สืบจนรู้ตัวคนที่รังแกเซี่ยเซี่ยทั้งหกเจ็ดคน
ที่แท้ทั้งหมดเป็นคนที่อาศัยอยู่ตามถนนแถวนี้ มีสองสามคนเรียนจบมัธยมต้นแล้วก็ไม่ได้เรียนต่อ ส่วนอีกหลายคนยังเรียนอยู่
แต่คาดว่าคงไม่คิดจะตั้งใจเรียนกันอยู่แล้ว เพราะทั้งหมดเป็นลูกกรุงเมือง
ยิ่งไปกว่านั้น คนพวกนี้ยังเป็นคนรู้จักของพี่น้องทั้งสองด้วย
หานเย่พูดกับฉินเฉียวอันว่า “ก็แค่คนไม่กี่คนนี้ เจอใครก็จัดการคนนั้น ฉันอยากเห็นนักว่าต่อไปพวกมันยังกล้ารังแกเซี่ยเซี่ยอีกไหม!”
ฉินเฉียวอันพยักหน้าหน้าบึ้ง “จับพวกมันโยนลงบ่อน้ำแห้งให้ติดอยู่ในนั้นสักสองสามชั่วโมง ฉันอยากรู้เหมือนกันว่าจะกลัวจนร้องไห้ไหม”
หานเย่พยักหน้า พอเห็นเด็กผู้ชายหลายคนยืนอยู่ริมถนนก็พูดว่า “ไปกัน”
พี่น้องทั้งสองพับแขนเสื้อ แล้วเดินตรงไปหาคนกลุ่มนั้น
ในกลุ่มนี้มีเด็กผู้ชายสองคนที่เคยตามหลี่เถาฮัวไปรังแกเซี่ยเซี่ย
หานเย่รู้จักคนพวกนี้ แม้จะไม่สนิทกัน แต่พวกเขาก็รู้จักหานเย่