แม้จะให้เงินเฉียวหลานซูไปแล้ว ก็ถือว่าได้สะสางเรื่องราวในอดีตไปแล้ว
แต่ซุนหมิงหยงก็ยังไม่วางใจ
ดังนั้นตลอดทั้งวัน เขาจึงคอยจับตาดูห้องยามของโรงงานผลิตอาหาร กลัวว่าเฉียวหลานซูจะเอาจดหมายกล่าวหาไปยื่นที่ห้องยาม
โชคดีที่จนกระทั่งถึงเวลาเลิกงาน พวกเขาก็ยังไม่เห็นเฉียวหลานซูอีก
ปกติซุนหมิงหยงเลิกงานตรงเวลา แต่ครั้งนี้เขากลับไม่ยอมไปเสียที
รอจนทุกคนกลับกันหมด ท้องฟ้าใกล้มืดแล้ว เขาถึงค่อย ๆ เดินออกจากสำนักงาน
เขาห่อตัวด้วยเสื้อโค้ท พอเดินมาถึงประตูใหญ่ ชายวัยสามสิบกว่า ๆ คนหนึ่งก็เดินออกมาจากห้องยาม
ชายคนนี้เป็นคนงานชั่วคราวของห้องยามโรงงานผลิตอาหาร เป็นคนชนบท อายุสามสิบกว่าแล้วแต่ยังไม่ได้แต่งงาน และไม่มีแฟน
เขารูปร่างผอมสูง ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยฝ้า พอเห็นซุนหมิงหยงก็รีบเดินเข้ามาหาทันที “หัวหน้าซุน ป่านนี้แล้วคุณเพิ่งเลิกงานหรือครับ?”
ซุนหมิงหยงเป็นแค่พนักงานธุรการ ไม่ใช่หัวหน้าอะไรทั้งนั้น
แต่หนิวลีก็เป็นแบบนี้ เจอใครก็เรียกหัวหน้าไปหมด
ซุนหมิงหยงเห็นเขาแล้วรู้สึกหงุดหงิด จึงถามว่า “หนิวลี คุณมีธุระอะไรกับผม?”
หนิวลีเดินเข้ามา ยกแขนคล้องคอเขาแล้วลดเสียงพูดว่า “ตอนเที่ยงผมเห็นหมดแล้ว บอกมาสิ เด็กสาวคนนั้นเป็นใคร? หน้าตาสะสวยไม่เบาเลยนะ”
สีหน้าของซุนหมิงหยงพลันเย็นชาลง
หนิวลีเป็นคนงานชั่วคราวของห้องยาม ตอนเช้าเขาอาจจะไปเฝ้าประตูหลัง
ไม่รู้ว่าเขาแอบอยู่ตรงไหน ทั้งที่ซุนหมิงหยงไม่เคยเห็นเขาเลย
หนิวลีพูดต่อว่า “หัวหน้าซุน แบบนี้ไม่ถูกนะครับ ตอนนั้นถ้าไม่ได้ผมช่วย คุณคงเข้าประตูโรงงานผลิตอาหารไม่ได้ แล้วตอนนี้คุณรู้จักสาวสวยแล้ว ยังไม่คิดจะแนะนำให้ผมรู้จักบ้างหรือ?”
ตอนซุนหมิงหยงตกอับ เขาอยากเข้ามาหางานทำที่โรงงานผลิตอาหาร หนิวลีก็แค่ช่วยเปิดประตูให้เขาเท่านั้น แต่จนถึงตอนนี้หนิวลีก็ยังเอาเรื่องนี้มาพูดไม่เลิก