พอฉินหยวนเจิ้งกลับมาก็เดินตรงเข้าครัวทันที
ตั้งแต่ป้าสือจากไป ที่บ้านก็ไม่มีใครทำกับข้าวแล้ว ฉินหยวนเจิ้งกับเฉียวหลานซูใครกลับจากเลิกงานถึงบ้านก่อน คนนั้นก็ต้องรับหน้าที่ทำอาหาร
ส่วนใหญ่เฉียวหลานซูจะเป็นคนซื้อกับข้าวและทำอาหาร เพราะเธอเลิกงานเร็วกว่าฉินหยวนเจิ้ง
ปกติฉินหยวนเจิ้งต้องกลับถึงบ้านหลังหกโมง ส่วนเฉียวหลานซูกลับมาตั้งแต่ห้าโมงกว่า
วันนี้พอเห็นฉินหยวนเจิ้งกลับมา เฉียวหลานซูจึงแปลกใจอยู่บ้าง “กลับมาแล้วเหรอ วันนี้กลับเร็วขนาดนี้เลยหรือ”
เซี่ยเซี่ยเองก็ดีใจ ร้องเรียกเสียงใสว่า “คุณพ่อ”
แม้หานเย่กับฉินเฉียวอันจะค่อนข้างกลัวฉินหยวนเจิ้ง เพราะเวลาฉินหยวนเจิ้งฝึกพวกเขานั้นไม่เคยออมมือเลย
แต่เซี่ยเซี่ยไม่กลัว เพราะฉินหยวนเจิ้งไม่เคยใจแข็งพอจะฝึกลูกสาวตัวเอง ทุกครั้งที่เห็นใบหน้าซึ่งคล้ายภรรยาของเขาถึงเจ็ดแปดส่วน เขาก็ดุไม่ลง ยิ่งไปกว่านั้น เซี่ยเซี่ยยังเป็นเด็กเรียบร้อยและว่านอนสอนง่าย
เขายื่นมือไปลูบผมเซี่ยเซี่ยเบา ๆ แล้วพูดว่า “พ่อช่วยแม่ทำก็พอ ลูกไปอ่านหนังสือเถอะ”
เซี่ยเซี่ยชอบอ่านหนังสือ เรื่องนี้ก็ได้มาจากเฉียวหลานซู ชอบอ่านหนังสือก็ดีแล้ว ฉินหยวนเจิ้งคิดว่า โตขึ้นเป็นปัญญาชนยังดีกว่าเป็นเหมือนเด็กผู้ชายจอมซนสองคนนั้นที่คอยก่อเรื่องให้เขาอยู่เรื่อย
เซี่ยเซี่ยวิ่งไปอ่านหนังสืออย่างร่าเริง
สมัยนี้ห้องสมุดมีหนังสือมากมาย เฉียวหลานซูทำงานอยู่ที่โรงเรียน ใช้บัตรภายในยืมหนังสือได้โดยไม่เสียเงิน เซี่ยเซี่ยจึงมักใช้บัตรห้องสมุดของเธอไปยืมหนังสืออยู่เสมอ
เธอนั่งอ่านหนังสืออยู่บ้านทุกวัน เพราะโรงเรียนสมัยนี้ไม่ค่อยสั่งการบ้าน เธอจึงมีเวลาว่างมาก
หานเย่มักจะชวนพี่น้องสองคนออกไปเที่ยวเล่น แต่ทุกครั้งก็พาฉินเฉียวอันไปได้คนเดียว เพราะเซี่ยเซี่ยปฏิเสธเขาทุกครั้ง
แต่ขนมกับของเล่นที่หานเย่ซื้อกลับมา เซี่ยเซี่ยกลับรับไว้ทุกอย่าง
หานเย่รู้สึกว่าน้องสาวคนนี้ช่างไร้น้ำใจ จึงมักหาเรื่องแกล้งเธออยู่บ่อย ๆ
ตอนเซี่ยเซี่ยออกมา ก็ได้ยินหานเย่ตะโกนเรียกจากในลานบ้านว่า “เซี่ยเอ๋อร์ มานี่สิ มีของดีให้ดู”