หลังเรียนจบมหาวิทยาลัย ฉินเฉียวอันก็ถูกย้ายไปทำงานที่เขตทหารทางใต้
บ้านอยู่ห่างออกไปกว่าพันกิโลเมตร จะกลับไปสักครั้งก็ไม่ใช่เรื่องง่าย
ดีหน่อยที่ที่นี่อยู่ใกล้หยางเฉิงพอสมควร บางครั้งเขาจึงกลับไปเยี่ยมคุณตา
หยวนจือ เพื่อนร่วมชั้นสมัยมัธยมต้นของเขา มักเขียนจดหมายมาหาอยู่เสมอ
แม้ทั้งคู่จะยังไม่ได้พูดความในใจออกมาตรง ๆ แต่ความสัมพันธ์ก็เกินกว่าเพื่อนธรรมดาไปนานแล้ว
แต่ที่ฉินเฉียวอันไม่ยอมเอ่ยปากก่อนเสียที ก็เพราะก่อนหน้านี้หยวนจือไม่อยากให้เขาสอบเข้าโรงเรียนนายร้อย
เรื่องนี้ทำให้หยวนจือถึงกับทะเลาะกับเขา
ทั้งคู่แยกจากกันอย่างไม่สบอารมณ์ หลังจากนั้นราวครึ่งปีก็ไม่ได้ติดต่อกัน
ตอนนี้เขาเรียนจบมหาวิทยาลัยและได้รับการจัดสรรงานแล้ว ส่วนหยวนจือก็เป็นครูอยู่ที่โรงเรียน มีงานมั่นคง
หลังจากเขากลับไปพบปะเพื่อนร่วมชั้น ทั้งคู่ก็ค่อย ๆ กลับมาติดต่อกันอีกครั้ง
แต่ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาก็ถูกกำหนดไว้แล้วว่าไม่มั่นคง
เพราะครั้งก่อนหยวนจือเขียนจดหมายมาบอกเขาว่า เธอจะไปเรียนต่อที่ญี่ปุ่น
ฉินเฉียวอันถามเธอว่าไม่ไปได้ไหม ตัดสินใจแน่วแน่แล้วหรือว่าจะไปให้ได้ หากจะไปจริง ๆ ต่อจากนี้ทั้งคู่ก็ไม่ต้องติดต่อกันอีก
นับแต่นั้น ทั้งคู่ก็ขาดการติดต่อกันอีกครั้ง
แน่นอนว่าเป็นฉินเฉียวอันที่ตัดขาดฝ่ายเดียว เขาไม่ได้เขียนจดหมายตอบอีก
ดังนั้น ในเทศกาลไหว้พระจันทร์ปีนั้น หยวนจือจึงมาหาเขาถึงหน่วยด้วยตัวเอง