ร้านหนังสืออยู่ชั้นสองของห้างสรรพสินค้า ขนาดค่อนข้างใหญ่ ถึงแม้จะเป็นบ่ายวันเสาร์ ผู้คนก็ไม่หนาแน่นนัก ที่มุมโซนเพลงยังมีสาวคนหนึ่งนั่งเล่นกีตาร์โชว์ ท่วงทำนองเบาและช้า
คนทั้งสองเดินผ่านโซนหนังสือขายดี อ้อมแผงหนังสือแนวสร้างแรงบันดาลใจไปหนึ่งแถว แล้วเดินไปถึงโซนหนังสือเรียนที่อยู่ลึกสุด เขาเสิ่นมั่วไป๋ยืนนิ่งอยู่หน้าชั้นหนังสือ สายตากวาดไปตามสันหนังสืออ้างอิงหลากสีสันทั้งแถว ราวกับกำลังสแกนฐานข้อมูล
ไม่นานเขาก็หยิบออกมาสามเล่ม พลิกดูสองสามหน้า เล่มแรกเพิ่งเปิดดูสารบัญก็วางกลับ เล่มที่สองเปิดไปส่วนแบบฝึกหัด เทียบสองสามหน้าก่อนกับหลัง แล้วก็ปิดแล้ววางกลับที่เดิม
แต่เขากลับเก็บเล่มที่สามไว้ แล้วยื่นให้สวีว่านว่าน
“เล่มนี้เหมาะกับเธอ”
สวีว่านว่านรับมาดู พบว่าเป็นหนังสือเฉลยแบบฝึกหัดคณิตศาสตร์ชั้นสูง ปกสีน้ำเงินเข้มคลาสสิก พิมพ์ตัวหนังสือสีขาวไว้ เล่มหนา ๆ ถือในมือหนักเอาการ
“เธอรู้ได้ยังไงว่าเล่มนี้เหมาะกับฉัน”
“สารบัญครอบคลุมจุดความรู้ที่ตรงกับจุดอ่อนของเธอมากที่สุด ระดับความยากของแบบฝึกหัดไล่ระดับได้เหมาะสม แต่ละข้อมีขั้นตอนเฉลยละเอียด อีกสองเล่ม เล่มหนึ่งง่ายไป เล่มหนึ่งยากไป ไม่เหมาะกับระดับของเธอตอนนี้ทั้งคู่”
น้ำเสียงตอนที่ชายหนุ่มพูดประโยคพวกนี้ เหมือนกับตอนที่เขาจัดแผนการเรียนให้เธอในห้องสมุดทุกประการ มีประสิทธิภาพ แม่นยำ ไม่มีการเคลื่อนไหวฟุ่มเฟือยใด ๆ การประเมินหนังสือสักเล่มสำหรับเขา ก็เหมือนกับการประเมินโค้ดสักช่วงหนึ่ง ข้อมูลนำเข้าคือ "พื้นฐานคณิตศาสตร์ของสวีว่านว่าน" ผลลัพธ์คือ "คำแนะนำหนังสืออ้างอิงที่ดีที่สุด"