ขอบกระดาษย่นเล็กน้อยใต้ปลายนิ้วของเธอ
ซูว่านว่านไม่ค่อยรู้ว่าจะอธิบายความรู้สึกแบบนี้ยังไง ไม่ใช่ความซาบซึ้ง ไม่ใช่อาการใจเต้น แต่เป็นความรู้สึกแปลกๆ ที่เธอไม่เคยสัมผัสมาก่อนในชีวิต
ชาติที่แล้ว เพราะตัวเองหน้าตาดี ผู้ชายที่ตามจีบในมหาวิทยาลัยมีเยอะมาก มีคนส่งดอกไม้ มีคนส่งของขวัญราคาแพง มีคนไปนั่งดีดกีตาร์ใต้หอพักของเธอ มีคนเหมาซื้อร้านอาหารทั้งร้านเพื่อชวนเธอไปกิน
แต่ไม่เคยมีสักคนที่ทำแบบนี้—เขียนแผนการเรียนแคลคูลัสชั้นสูงให้เธอ แน่นอนว่าก็โทษเธอเองด้วยที่ตอนนั้นไม่เคยเปิดโอกาสให้ใครได้ทำแบบนั้น
ซูว่านว่านกั้นพวกผู้ชายที่จีบวุ่นวายพวกนั้นไว้ทั้งหมดนอกประตู แค่อยากจะเลือกสักคนที่รวย หน้าตาดี และยอมทำตามใจเธอทุกอย่าง
ตอนนี้เธอถือกระดาษเอสี่แผ่นนี้อยู่ ขอบกระดาษยังถูกตัดแต่งอย่างพิถีพิถันด้วยกรรไกร ทุกช่วงเวลาที่ประมาณไว้ถูกขีดฆ่าด้วยดินสอเบาๆ คงเป็นเพราะเขาเขียนเสร็จแล้วก็แก้อีกหลายรอบ
เธอเงยหน้ามองเขา อ้าปากจะพูดอะไรสักอย่าง
“ขอบคุณ” ก็เบาไป “เธอตั้งใจจริงๆ” ก็ดูเว่อร์ไป “เธอจริงจังกับใครแบบนี้ทุกคนหรือเปล่า” ก็ดูเหมือนกำลังซักไซ้
ท้ายที่สุด หญิงสาวก็ไม่ได้พูดอะไรสักคำ เพียงแต่ค่อยๆ พับกระดาษแผ่นนั้นอย่างระมัดระวัง แล้วเก็บลงในกระเป๋าผ้าใบของตัวเอง ใส่ไว้ในช่องลึกที่สุด
ครั้งต่อไปที่มาเรียนพิเศษ ซูว่านว่านตั้งใจใส่กระโปรงยาวถึงเข่าแบบสุภาพบุรุษ สีฟ้าอ่อน เก็บเอว กระโปรงบานออกเล็กน้อยเป็นทรงเอ