วันรุ่งขึ้น สวีว่านว่านก็ไปทำบัตรที่ห้องสมุดมหาวิทยาลัยทันที
แต่ก่อนเธอแทบจะไม่เคยไปห้องสมุดเลย เพราะเธอเรียนเอกภาษาอังกฤษ ส่วนใหญ่ก็ต้องใช้เวลาอยู่ในห้องปฏิบัติการทางภาษาและห้องทำงานของอาจารย์ชาวต่างชาติ ห้องสมุดสำหรับเธอเป็นเพียงสถานที่สำหรับอ่านหนังสือก่อนสอบปลายภาคเท่านั้น
แต่ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว เธอต้องพิชิตใจเฉินมั่วไป๋ และเขาแทบจะใช้ห้องสมุดเป็นบ้าน
สวีว่านว่านเดินวนเวียนอยู่ในห้องสมุดอยู่อาทิตย์หนึ่ง ในที่สุดก็รู้ว่าคนโง่ๆ คนนั้นทุกครั้งที่ไปห้องสมุดชอบนั่งที่หน้าต่างชั้นห้า
ในอาทิตย์นี้ ทุกบ่ายเธอจะไปอยู่ที่ชั้นห้าของห้องสมุด แกล้งทำเป็นเรียน แต่จริงๆ แล้วเฝ้าสังเกต
เธอพบว่าการใช้ชีวิตของเฉินมั่วไป๋เป็นระเบียบเหมือนเครื่องจักรที่ตั้งโปรแกรมไว้
วันอังคาร พฤหัส และเสาร์ ว่างทั้งวัน เขาจะนั่งตั้งแต่แปดโมงเช้าถึงสี่ทุ่ม ยกเว้นตอนเที่ยงที่ออกไปกินข้าว ที่เหลือจะอยู่ที่ที่นั่งติดหน้าต่างชั้นห้านั่น
วันจันทร์ พุธ และศุกร์มีเรียน พอเลิกเรียนตอนบ่ายสี่โมงครึ่งก็จะมาอีก มักจะนั่งคนเดียวจนถึงเวลาปิด
และทุกครั้งที่มาเขาก็จะนั่งตำแหน่งเดิมเกือบตลอด
แถวสุดท้ายติดหน้าต่างฝั่งตะวันตกของชั้นห้า ด้านซ้ายเป็นหน้าต่างสูงจากพื้นจรดเพดาน ด้านขวาเป็นชั้นหนังสือหมวดคอมพิวเตอร์ โต๊ะแถวหน้าและแถวหลังแทบไม่มีคนนั่ง เงียบสงบเหมือนที่นั่งทำงานส่วนตัวของเขา
ชายหนุ่มนั่งลงตรงนั้น เปิดแล็ปท็อป ใส่หูฟัง แล้วก็หมกมุ่นอยู่กับโลกของโค้ดทันที ทุกสิ่งรอบตัวไม่เกี่ยวกับเขาเลย
เธอแอบสังเกตเขาอยู่สามครั้ง สามครั้งเขาก็นั่งที่เดิม โค้ดบนหน้าจอเรียงกันเป็นบรรทัดๆ ตอนที่แอบเดินผ่านไปแกล้งหาหนังสือ เธอแอบมองแล้วก็อ่านไม่ออกเลย
สังเกตการณ์เสร็จ สวีว่านว่านตัดสินใจเริ่มลงมือ
วันนี้เป็นวันอังคาร เช้าตรู่เธอก็แต่งตัวอย่างพิถีพิถัน
ไม่ได้แต่งหน้าจัดอะไร แค่ลงรองพื้นบางๆ ทาลิปกลอสสีอ่อนๆ สวมเสื้อถักสีขาวสะอาด ปล่อยผมยาวสลวย แล้วม้วนปลายผมให้เป็นลอนสวยเป็นธรรมชาติ
สวีว่านว่านในหอพักส่องกระจกแล้วหันซ้ายหันขวา เช็คว่าตัวเองดูบริสุทธิ์ไร้เดียงสา เหมือนเด็กดีเอาการเอางาน จากนั้นก็สะพายกระเป๋าผ้าใบออกไป
พอเธอไปถึงชั้นห้าของห้องสมุด เฉินมั่วไป๋ก็อยู่ที่นั่นแล้วจริงๆ
เขายังนั่งที่เดิมติดหน้าต่าง แล็ปท็อปเปิดอยู่ โค้ดบนหน้าจอเลื่อนเร็วมาก บนโต๊ะมีเครื่องดื่มชูกำลังที่กินไปหนึ่งในสาม กับหนังสือ "อัลกอริทึมเบื้องต้น" ที่เปิดไว้ ใส่หูฟังอยู่ หน้าตาเฉยเมยราวกับโลกทั้งใบไม่เกี่ยวกับเขา
สวีว่านว่านหายใจเข้าลึกๆ ปรับสีหน้าบนใบหน้า เดินวนไปมาระหว่างชั้นหนังสือ หยิบหนังสือสองเล่มที่ตัวเองจะไม่อ่านแน่ๆ กอดไว้ แล้วแกล้งทำเป็นหลงทางอยู่ระหว่างชั้นหนังสือ
เดินวนสองรอบ ในที่สุดก็เดินไปที่โต๊ะของเขา แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ไพเราะที่สุดของเธอ
"ว้าว! เฉินมั่วไป๋? บังเอิญจัง! ยังได้เจอกันอีก"
เสียงของหญิงสาวถูกควบคุมไว้อย่างพอดีในระดับ "ดีใจแต่ไม่ดังเกินไป" ปลายเสียงสูงขึ้นเล็กน้อย แฝงไปด้วยความกระตือรือร้นที่พอเหมาะพอเจาะ
เธอยืนอยู่ข้างโต๊ะของเขา เอียงคอมองเขา กระเป๋าผ้าใบไหลลงจากไหล่เล็กน้อย เธอใช้มือดึงขึ้น
แน่นอน มีเพียงสวีว่านว่านเองที่รู้ว่าท่าทางที่ดูเรียบง่ายนี้ เธอเคยฝึกอยู่คนเดียวในหอพักหน้ากระจกตั้งหลายรอบ
เฉินมั่วไป๋ได้ยินก็เงยหน้าขึ้น
ดวงตาหลังแว่นกรอบดำมองเธอ ปราศจากคลื่นใดๆ ไม่มี "ฉันจำเธอได้" ไม่มี "เธอมาอยู่นี่ได้ยังไง" แม้แต่การแสดงออกที่เปลี่ยนจากสมาธิเป็นโหมดเข้าสังคมก็ไม่มี
เขาเพียงแค่ถอดหูฟังออกอย่างใจเย็น คล้องไว้ที่คาง รอเธอพูดประโยคต่อไป
เขาเพียงแค่ถอดหูฟังออกอย่างใจเย็น คล้องไว้ที่คาง รอเธอพูดประโยคต่อไป
เขาค่อยๆ ถอดหูฟังออก วางไว้ที่คาง แล้วรอให้เธอพูดประโยคถัดไป
"บังเอิญเลย เธอช่วยฉันอีกอย่างได้ไหม"
เธอกอดหนังสือสองเล่มแน่นขึ้นเล็กน้อย เอียงคอ ยิ้มอย่างว่านอนสอนง่าย
"หนังสือเรียนเบื้องต้นหมวดคอมพิวเตอร์อยู่ตรงไหนเหรอ? ฉันเพิ่งเห็นคำอธิบายของเซียนท่านหนึ่งในเน็ต รู้สึกว่าน่าสนใจ เลยอยากลองมาสัมผัสดู"
เฉินมั่วไป๋ลุกขึ้นยืนทันที
เขาเดินอ้อมโต๊ะ พาสวีว่านว่านไปที่ชั้นหนังสือ สายตามองผ่านเลขบนสันหนังสือหลายแถว แล้วหยิบเล่มหนึ่งชื่อ "ความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับวิทยาการคอมพิวเตอร์" ยื่นให้เธอ จากนั้นก็รีบกลับไปที่นั่ง ใส่หูฟังอีกครั้ง
ทั้งกระบวนการพูดแค่ห้าคำ
"อ่านเล่มนี้ได้"
สวีว่านว่านถือหนังสือเล่มนั้น ยืนอยู่หน้าชั้นหนังสือ มองแผ่นหลังที่เย็นชาของชายหนุ่ม เธอกัดริมฝีปากล่างแน่น นิ้วที่จับหนังสือค่อยๆ กำแน่นขึ้น
ไม่เป็นไร
ก็ในสิ่งที่คาดไว้
เธอให้กำลังใจตัวเองในใจ แล้วเดินเบาๆ ไปที่ที่นั่งข้างๆ เขา วางหนังสือสองเล่มบนโต๊ะ ดึงเก้าอี้แล้วนั่งลง
ขาเก้าอี้เสียดสีกับพื้นไม้เกิดเสียงเบาๆ
เธอเปิดหนังสือ "ความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับวิทยาการคอมพิวเตอร์" แล้วพลิกจากหน้าแรกทีละหน้า
บทแรกคือประวัติศาสตร์คอมพิวเตอร์ บทที่สองคือเลขฐานสอง บทที่สามคือตรรกะบูลีน
สวีว่านว่านอ่านไม่ออกสักตัว แต่เธอพลิกหนังสืออย่างตั้งใจ บางครั้งก็ใช้ดินสอขีดเส้นใต้ย่อหน้าที่ตัวเองไม่ได้อ่านเลย แกล้งทำเป็นจดบันทึก
พอถึงเที่ยง คนในห้องสมุดเริ่มทยอยกันไปโรงอาหาร เธอปิดหนังสือ เอนตัวเข้าไปใกล้เขา กลิ่นน้ำหอมดอกแก้วอ่อนๆ จากหลังหูลอยไป
"เฉินมั่วไป๋"
เขาเงยหน้าขึ้น
"ขอบคุณที่ช่วยหาหนังสือให้ฉันนะ คราวก่อนยังใจดีส่งฉันกลับหอพักอีก"
หญิงสาวยิ้ม เผยให้เห็นลักยิ้มสองข้าง หน้าตาสวยและน่ารัก
"ไม่งั้น ฉันเลี้ยงข้าวที่โรงอาหารหน่อยนะ เป็นการขอบคุณที่ช่วยฉัน"
ชายหนุ่มแทบไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว ตอบทันที: "ไม่ต้อง แค่นิดหน่อย"
"แต่——"
สวีว่านว่านกัดริมฝีปาก น้ำเสียงเริ่มมีอารมณ์อ้อนนิดๆ "เธอช่วยฉันตั้งสองครั้งแล้ว พ่อแม่สอนฉันตั้งแต่เด็กว่าถ้าได้รับน้ำหนึ่งหยด ต้องตอบแทนด้วยน้ำพุ ฉันไม่เลี้ยงข้าวสักมื้อ ใจฉันก็ไม่สบาย"
นิ้วของเฉินมั่วไป๋ที่กำลังเคาะแป้นพิมพ์หยุดลงในที่สุด
เขาเงยหน้ามองตาของเธอ สีหน้าจริงจัง ไม่ได้หงุดหงิด ไม่ได้เย็นชา แต่เป็นความงุนงงที่จริงใจและมาจากใจจริง ราวกับว่าเขาไม่เข้าใจจริงๆ ว่าทำไมเธอยังพูดเรื่องนี้อยู่
"ฉันให้เธอยืมหนังสือจากชั้นหนังสือสาธารณะ ใครก็หยิบได้ คราวก่อนฝนตก ไม่ว่าใครจะเรียกฉัน ฉันก็ช่วย และเธอก็ไม่ต้องมาตอบแทนฉันเลย"