"เมื่อคืนรูมเมทฉันถามว่า ผู้หญิงสวยๆ ที่ชอบนั่งกินข้าวกับฉันในโรงอาหารบ่อยๆ เมื่อเร็วๆ นี้ ถูกผู้ชายคนหนึ่งที่ดูรวยแล้วก็หล่อมากมายืนมอบดอกไม้สารภาพรักต่อหน้าทุกคน ใช่ไหม"
น้ำเสียงที่เสิ่นมั่วไป๋ถามตรงมาก
ไม่มีอ้อมค้อม ไม่มีเลี่ยงบาลี ไม่มีคำพูดลดเกรดแบบ "ฉันแค่ถามเล่นๆ" อะไรทำนองนั้น เป็นแค่การบอกเล่าแล้วก็ถาม ตรงไปตรงมาราวกับกำลังรายงานตัวเลขที่สังเกตเห็นได้
สวีว่านว่านไม่ได้พูดอะไรในทันที แต่จ้องหน้าเขาอยู่นาน
เขาถามเรื่องนี้ทำไม?
หัวใจเธอเต้นเร็วขึ้นหนึ่งจังหวะ แต่สีหน้ากลับนิ่งเฉย วางตะเกียบลง ยกมือเท้าคางมองเขา มุมปากค่อยๆ เผยอขึ้นเล็กน้อย
"เสิ่นมั่วไป๋ ไม่คิดเลยนะ ว่าคุณก็ขี้ฟังข่าวลือเหมือนกัน? หรือว่าคุณก็สนใจเรื่องพวกนี้ด้วย?"
เสิ่นมั่วไป๋เงยหน้าขึ้น มองเธอตรงๆ ดวงตาหลังแว่นกรอบดำไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย น้ำเสียงยังคงเรียบเฉยเหมือนเดิม
"ไม่สนใจ แต่ถ้าคุณมีแฟนแล้ว งั้นต่อไปฉันคงไม่สามารถกินข้าวกับคุณบ่อยๆ ได้อีก ถ้าไปด้วยกันบ่อยๆ จะไปขัดเวลาคุยรักของเธอ ส่งผลเสียหาย และถ้าแฟนของคุณรู้เข้า เขาจะต้องไม่สบายใจแน่ๆ"
สวีว่านว่านรู้สึกได้ว่าเธอหมดคำพูดไปเลยทีเดียว ที่แท้เธอยังคิดว่าคนๆ นี้จู่ๆ ก็เปิดสมองแล้วเริ่มหึงหวงเสียอีก
เฮ้อ จริงๆ ก็คิดไปเองคนเดียวอีกนั่นแหละ
ท่อนไม้ท่อนหนึ่ง จะไปรู้เรื่องหึงหวงได้ยังไง? ตัวเองจะไปคาดหวังอะไรจากคนซื่อๆ แบบนี้ ทั้งๆ ที่มันไม่มีความเป็นไปได้เลย?