ไม้กวาดที่ติดไฟ ในมือของศิษย์ภารโรงผู้นี้ ราวกับกงล้อไฟหมุนวน
"ไฟติดแล้ว น้องท่านเฉิง ไม้กวาดไฟติดแล้ว"
เมื่อเห็นดังนั้น ศิษย์ภารโรงที่เหลือก็พากันร้องขึ้น พอได้ยิน ศิษย์เฉิงก็เพิ่งจะรู้ว่าไม้กวาดของตัวเองถูกเผาจนหมดแล้ว
เมื่อครู่คิดแต่ว่าจะกวาดให้เสร็จไวๆ แล้วไปกินข้าว ไม่ได้สังเกตจุดนี้เลย
ตอนนี้ตั้งสติได้ ก็รีบเหยียบให้ไฟดับ แล้วพูดกับไม้กวาดอย่างเสียดายสุดจะพูด
"ไร้ประโยชน์ เกือบทำให้ข้าพลาดเรื่องใหญ่"
พูดจบ ก็โยนทิ้งไปอย่างไม่ใยดี แล้วพูดกับศิษย์ภารโรงที่เหลือ
"พี่ ขอยืมไม้กวาดหน่อย"
"เอ่อ...น้องท่านไม่เป็นไรใช่ไหม?"
ถามอย่างเป็นกังวล ท่าทางของคนนี้ผิดปกติชัดๆ แต่ศิษย์เฉิงแค่ส่ายหน้า รับไม้กวาดมา แล้วก็เริ่มกวาดต่อ
พวกเขาไม่เคยไปครัว จึงไม่รู้ความคิดในใจของศิษย์เฉิงสามคน กวาดให้เสร็จแล้วเลิก ไปกินข้าวกันเถอะ
ไม่เพียงแค่ศิษย์เฉิงสามคน ศิษย์ภารโรงคนอื่นๆ ก็เป็นเช่นเดียวกัน ต่างก็รีบมือรีบเท้า อยากให้เสร็จไวๆ จะได้ไปต่อแถว
แต่ทุกคนก็มีความเข้าใจตรงกัน ไม่พูดออกมา
พวกเขาไม่โง่ ครัวมีแค่เย่ฉางชิงคนเดียว ตอนนี้แค่หลายสิบคนก็แทบไม่พอให้กินแล้ว ถ้าไปเพิ่มอีก แล้วจะเหลืออะไรให้กินล่ะ
ดังนั้น คนที่เคยไปครัวก็เลือกที่จะปิดบัง มีคนมาน้อยหนึ่ง ก็มีปากให้กินน้อยลงหนึ่ง ตัวเองก็กินได้อีกสองคำ ตรรกะนี้ ไม่มีผิด